Fjöldskildur Í síðasta þætti var fjallafum árið óbildis á fjöldskildur og það er afleðingar sem geta fyllt því að segja frá. Guðrún ebbast þeg fram og svaraði ásökunum fjöldskildusinnar um að hún væri með falskar menningar um óbildi föðursins gegnsér. Óbildi hefur í æðlissínu sundrandi árið á fjöldskildur, allt frá því óbildið á síðastað og lengu eftir að óbildinu líkur. Fjöldskildumæðlimir verða fyrir með ismunandi áriðum af óbildinu. Stundum eru einstaklingar teknir fyrir og aðrir sleppa við óbildið. Og einnig er algengt að þegar ein fjöldskildumæðlimur fer að vinna úr sínum áföldum, séu aðreir í fjöldskildunni ekki tilbúni rýða. Kver og ein þróar sín eigin bjargráð til að leva með því sem gerðist, svum þeirra hjálpa, en unnar geta sært eða skaðað aðra í gring. Árið óbildis á fjöldskildur eru því diúpstæð og langvinn. Afleðingarna geta levað áfram í áratuji, jábfölk kinslóðir. Áriðin eru eins og flúðbilgja sem rýður öllur úr veiisir þánga til hún loks missir kraft og stöðvast á endanum. Eftir stendur eitilegging og landslag sem tekur langan tíma að byggja upp aftur. En hver svegna að rivja upp biskupsmólid eftir allan þennan tíma? Er tilgangslust og meðandi að rýfa upp öll þessi gömlu sár og ræða þau aftur? Vón mínar sú að vikertum sem einstælningar og samfélag lært af þessu. Biskupsmólid hafði módandi árið á samfélagið, en til þess þurftu þólendur og fjöldskildur þeirra að fórna mjög miklu. Süm sáu sér ekki anna fært en að flýja land. Úrsagnum úr þjóðkirkini fjölga þið á þessum tíma og máli hafði langvarandi árið á stöðu kirkinnar í samfélaginu. Að sjálsaðu vórðu að þólendur sem liðu mestu kvalinnar eða þjáðust mest vegna mólsins. En máli hafði líka viðtæk árið á imsa aðra aðila sem komu að málinu með einum eða öðrum hætti. Í þessum þætti heirum við nokkar af þessum röddum. Þær veit okkur einsín inn í hvernig valdið virkaði gegn þólendum og þeim sem vildu stydja þólendur. Og hva við getum lært af þessu til að byggja upp samfélag sem brakst við ábeldi af meiri samkend ábyrð og virðingu? Þóri Jónsson heiti ég og vinn hjá Nórænur áðhverjarnemdin í Köfmanahöf. En á þeim tíma sem við ætlum að ræðum var ég fréttaðmaður á stöðu 2. Við afhjúpuðum biskuppinn. Og ég manna við settum okkur reglur þarna þegar í upphaví. Við gerðin þá kröfu til þeirra þrykja hvena sem ásökuðu biskupp í týstubrivolum til síðanendar presta. Að við þær kemur fram undir nabni og í mynd, eða minstakost að við myndum ekki fallast á nab leint. Kröfurnar sem fjölmjölar gerðu á þessum tíma til kvennana, gerðu það að verku um að meiri hluti þyrra sem hefðu orði fyrir ábeldi af hendi Ólavs kom ekki fram með sögusina ópenberlega ári 1996. En hvað ætli konurnar hafi verið margar sem voru í samtali við fjölmjölar á þessum tíma? Að öllu samaláðu þá voru það nú sennilega 12, en mekna þessa það er hvorki vildu koma fram undir nabni. Njegarðu reka því að máli þeir erðu tekin fyrir með einhverum hætt í annakost í revsfjöfesslu kerfinnu, eða síðan en presta, eða stjórt presta fjellasins. Þá voru það leikreglurnar sem við hafum sett okkur að fráðslíkum myndum við ekki segja. Við ákvaðum að bíða með um fjöldun, þar til Ólafur Skúlarsson kem í heim til Íslands að utan. Hann var ellendis þá þegar fyrsta fréttin virtist í Gevaf, svo hann fengi möguleik á að verja hendur sínar. Þegar ég nægj í biskup og hann er nýkúminn heim til Íslands, þá spyrja nú berð þessar ásaganir undir hann, sem hann séir að sjöði algilega fráleitar. Ég spyr hvort það séir ég ett, að hann sé sakaður um kyntherislega áreikni, og hann séir í greinilegum heikslunnar tón og á innsóginu, ekkert minna en nöðgunnar tilröðin vinuminn. Ég endur teku spyr, ærst að segja mér að þú sér sakaður um tilröðin til nöðgunnar. Já, séir hann, þú getur saktað í fréttin en hafðu það ekki eftir mér. Já. Og það gerði ég. Þannig að hann var í röntgni að segja þér frá, að lega þessi fjölmilega sjálfur. Já, ég myndinu ekki kalla það að lega, að hann upplýsti með umkvært eftni brefsins var. Og það sem er slávandi í þessu sambandi er að við þetta, hann kærir svo konurnar til löruglu fyrir að lega þessum upplýsingum til fjölmiðila. Ég veit. Þegar að hann hadir hann upplýsti um þetta sjálfur. Já. Og þá var mér nú eilann óbóðið og sendu hannum bref í ábyrðarposti. Þar sem ég sagði að það gæti ekki verið unni trúnaðaræða á midlökar. Og svo upplýsti ég lörugluna um það að það hefði verið hann sjálfur en ekki konurnar sem gavi mér þessar upplýsingar. Og svo var málið felt niður sjálfsatt að hluta til vegna þessa. Löngu síðar það að biskup hefur rökklast frá, hann kemur hann fram í enn neinu drofningarvíðtalun á rúf. Og segir að þegar hann hafi nú lóki störfum á biskupstófi, þá hafi hann sett íminslegt í skjálasabnin í tætaran. Ég hugsa þessum svona það hlítir nóg að vera brefið mitt að minstakosti. Svo að ég gerði kröfu í kraftig upplýsingalagana um aðgangað minu eigin brefi í skjálasabni biskupstófi. Og það komi ljós að það var ekki til. Og þá kæri ég það til úrskurðanemdar um upplýsingamál. En það kemur þá í ljós að brefið fór ekki í tætara, held og tók biskupinn það með sér heimtilsinn. Og hann neitis þá til þess að afhenda biskupstófi það aftur. Svo að brefið mitt til biskups er sjálfsagt það í skjálasabnin að þá. Ég nöt stuðnings yfir manna minna á hréttastófini. Og ástaðan fyrir fýjað biskupinn lagði sérstaklega að fæða á mig og hrændumina Rappn og Ítlu að Jökulsíni er sjálfsagt svo að við reyndum að segja rétt og satt frá á þess að draga neitt undan. En það var aðri sem drog undan, það var aðri sem veittu biskupi, drónningarviðtöl, þess að man fjekka viðhalda þeir í fáránlegu ásugunum að það var ekkert samsæri og ég hadnum samsæri innan úr kirkunni sem lagið þarna á bakvið. Og auðvitað var mikið þristingur utan úr samfélagiðu og mikið þristingur frá kirkunni líka. Nú var abi og okkar frenda prestur í Hallgrímskirku, það var hægt að blanda því einhvern inn í einhver kirkupolitik, þar sem hann hefði einhver tíman færið hallokka, gaf hvort biskupi, við væri ástæðan fyrir því að við frenduðnilur speiktum okkur með þess að hægt í málinu, ekkert er fráleitar. Og svo, þetta er allt merkemet, að Ráppn og Ítlý og ég frið að þessum tíma og um þessi máli, við hittumst aldrei að ræða það. En það er sannlíkurinn, við hittumst aldrei, við spjötluðum aldrei unnert að fyrir bara að lunga sittna, og þá eftir að æfnið sagið að biskups kom út, þá gotum við hleyiða því. Hann spyrt okkur saman, en svo klíku sem hefði einhverja haksmynni af því að koma hónum ítla, og það var ég ástæðan fyrir því að við segum þum frá þessum konum, og gotum við vúrum þá bara ekki að bakfi það líka. En þrýstingurinn var þetta fyrst og fremst á konurnar, en líka á fjölmiðlarna, og við skolum ekki gera lítur því álaiði sem þær voru undir vegna fjölmiðlar um fjölunnarinnar. En það voru nú ekki allir samála eftnistökum inni á frétastófistöðar 2, og á rúf vissimaður náttúrlega af óanæju með okkar frétaflutning vegna þessat, Helgi Jónsson, sem var varaflétastjóri, hann að tildæmis, þyrir nú utan að taka all þessi drókníkarviðtullið biskuppinn, held sér yfir mig, og talti allgerlega frálegt hvernig við værum að tæta aðruðna að biskuppnum. Mér að segja var þetta þannig að rúf sat eitt að biskuppi, þannig að við höfðum ekki einhvernsinnni möguleik að því að við byddja hann um að verja hendur sínar lengur á stöður 2, því hann vild ekki við okkur tala. Og Helgim á Ráttússon, frétamára á rúf sem hadde áðurveri frétamára á stöður 2, hann bað okkur fjölaigasína að meira segja afsökunnar á þessu hvernig rúf tók á þessu málum. Við urðum fyrir þrístinginn utan úr samfélaginu frá kirkunarvannum, frá fjölskyldu meira segja, fjölskyldu vinum, og mörkun sem þótti algjalaig að fráleitað fjallasvona um sjálfanaðistaman kirkunar. Og með það náþessu öllu stendur þá fangum við frétarra því að forskjóri stöður 2 sem þá var Jón Ólason, hefði setið og snækt með biskupnum á veitingastað og stuttu síðar, þá kemur hann til mín rétt fyrir frétir, og sestfyrliðinn á mér og byður mig um að fléta inn í frétina mina af biskupið skoðanakonnun sem annar fjölmiðil hadi gert, sem síndi að biskupinítið stöðnings úti í samfélaginu. Ég sá ekki ástaðu til þess og fór með þessa beðini, forskjórans, yfir til Elin Arhýrst sem var í útsendingu og hún hafnaðið því líka. En þetta svona var, þrýstingurinn hafa beitt og óbeitt, og meira en lítið á það í lúfur. Í frámsagnt Þórs mok grina að hann hafi verið meðvitaður um það valgd sem fjölmiðlar hafa í sínum hendum, þegar fjallaðið erum við hvæm mál. En því meður viðrast ekki allir sem komið að málinu, hafa haft einsinn inn í þau árif sem valdaójabæja hefur í ófeldismálum. Nauhyselig þeirra einstæklingar sem eru á eitthví hát valdtávar og í evaburrastöðu í samfélaginu, vande sig þegar kemur að framkommu við þólendur, sérstaklega á óbemberum vettvangi. Einnst á við helðum í fyrri þáttum, þá áttu stigamót ríkan þátt í óbemberi umræðu um biskopsmálith og stóðu með kónunum óbemberlega. Guðrún Jónsdóttir þá verandi talskona stigamóta, staðfesti við fjölmiðla að kónunnar hefðu leiða til stigamóta vegna biskops. Það lagðist mjög ytla í Ólaf og sér Guðrún Jónsdóttir frá því í ævissugusinnni Ég verð aldrei ungfrú meðfærileg, sem Ingebjörgdað Kjartanstóttir skrifaði, að Ólafur hafi falið lauröklu að rannsaka hvort hún hefði bróti lög í starfi um trúnað félagsrátkjafa. Í frætt dævaf þann 27. ágúst árið 1997, kemur fram að tölfunemt sem gengdi sama hlutverki og persornumend geirir í dag, hafi eins og stóð orðrétt í frættinni, komist að þeirri neðurstöðu að stigamóta fyrir bróti lög á herra Ólafur skúlasinnni, þegar haldinn var skrá um mynd kynfærsafbrótt hans. Ég spjallaði við drifus Nætal núverandi talskónu stigamóta um þetta mál. Sko, doktor Guðrún Jónsdóttir er er ennir eldtíðina bak við stopnum stigamóta og er fyrst að talskónu stigamóta og leggur er ennir svona grunnin bæði að samna saman upplýsingum um kynfærsbrótt kekkvördinum og gefa út ársgísljur og búa til þetta starf sem stigamóta er einir bekkir anthónda í dag. Þar sé er ágjöf við brótaþóla, hópa starf og þátt okku í samfélaginu og samfélagslega og umræði. Samtegirðurum staðabrið 8. varst 1990. Fyrir þann tíma hafði sætt upp símalýna og þá komi ljósþörvin á þessu. Þannig að það bara var hringlautlust í símalýna og þá var aðkveða varast að stopnum stigamóta. Svo fjöldasamtakka stóðu að þeir reyna. Þannig að þetta stigamóta er ekkið búin að vera tiln eitt rosala lengi á ári 1996? Næ, það er reyna bara sjött að starf að stigamóta og senniðlega ennþá verið að móta þetta allsamann. Og ég reyna í mjög stutt sér hölunni var svifta á þessum bróttum umræðin samfélaginu á þessu tíma 1990. Þannig að þetta, það sé eilab bara einn barnaðinn í einhverjum Íslandi sem heitis Stengur Minnjólsun. Eitthvað fólk er að veita hvar hann er hverjum sinni, það eru banninn óhullt. Þannig að það vera svifta hölunni af því sem gerist innan fjöldskildna, það geti gert hérna í Íslandi líka. Og hún segir frá því í mellans égvissugasinnni að það hefur bara verið tekin af þarna ákvörðun um að standa með þólindunum, ópenbæralig. Það er þannig Dr. Guðrú Jónsdóttir, það eru tvær Guðrúna Jónsdóttir sem haf verið talskúrin stiga mot það, þetta segir að það er svo eldri. Það er náttúrulega hluti af hugmynd af fræð stiga mot að trúa brótaðhullum, þó að þeimsi hverki annast að það er trúað og standa með þeim. Og þarna reyndi heldu betrá í byskopsmólunu, þegar það kemur upp. Sýðan lísir Dr. Guðrú þig í boginsinni sem Ingi Búrður dök skráði og kom út fyrir tveim á sér hérna hún var eitthvað lasin heima þegar þetta fyrir fjölmílar. Fjölmílar hafa sambát við hana og hún staðfestir það að þessa kónur sér í raðgjöf hér á stiga motum vegna kemfæðarsbrótað af hendi byskops. Með leið við kvennana? Með leið við kvennana og meirið segja undir eitt að umboð. Þannig að það var greinilega vera að trekja segi bak og fyrir þarna vitandi því að þetta væri mjög eldfymt. Þá fer af stæðað að berra á sem er alveg með ólikindum með augum okkar í dag. Þar sem bara valda kerfiðinn sérst á þessar kónur með öllum sínum funga og stiga mot líka. Það er þannig að það sem snérja stiga motum, að það var verið að við fengja að stiga mot hafi haldi trúnað. Það er að segja að stiga mot hafi heimil til þess að tala málið hessar að kvenna. Við í þáttdaga og allakontið síðan hefur við teki komu skýslur. Og svo er það verið að stiga motum og við verið að stiga motum og við verið að stiga motum og við verið að stiga motum og við verið að stiga motum. Það er að segja að ta fyrir að við komu skýslur og allakontið síðan hefur við teki komu skýslur. Þetta er að gert bara að hafa öllum samtegum við byggjum órskýslun okkar á þessum komu skýslum. Þetta er ápersúnu greinælegt, en það er líka þarna más grána í Star Seidi ó Belsmansens gerandars. Og þar stóð biskupp í Star Seidi í þessum komu skýslum, og úr þessu gvurunir kert til tölfunemdar fyrir hannan persónu vendar, fyrir hafa brótti trúnað, það er fared inn á stígamót í leið að gognum. Stígamótum er gert að eiga komuskíslum, setta þér í tætara. Síðan hefur við allt hafði þetta verklæg og önnur samtug að vera með komuskíslur og þeir ger mjög ælilegt í dag og velstæðar. Sýfræðistáblun hauskólag Íslands kem í úrskurðum að Gvirún hafi brótti persónu vendarlög og ótrúlega örglæð tíma frekku er við samskifte við þessa tölvunemt og síðan bara yfirhæsluur hjá löruglinni. Þetta var bara alveg ótrúlega. Spurningarnar sem Gvirún Jónsdóttir fjeg í yfirhæslunni má lesa í ævissuðu hennar, en með alðeira spurninga sem hún fjegg voru þessar. Teirur þú heimilt að byrta þessar ósannuði ásaganir á hendur Ólaf í skólasoni og ef so ákvaða forsendum? Ákvaða forsendum taldir þú þér heimilt að staðfesta í fjölmullum að þú heðir vittneski um að fleiri konur væri Þólendur kynfærsleis ábildeis Ólaf skólasonar og ef so ákvaða forsendum? Ákvaða forsendum taldir þú þér heimilt að staðfesta í fjölmullum að þú heðir vittneski um að fleiri konur væri Þólendur kynfærsleis ábildeis Ólaf skólasonar en þær þrjár sem leytuðu til stigamóta. Er nabn Ólaf skólasonar skráð í tengslum við kynfærslei árættni eða nöðgunnar tilrún á eitthvað nát hjá þér sjálfri eða stigamótaum? Og ef so er, á hver nát og í hvaða tilgangi? Þessari spurningu svaraði Guðrún einfaldlega neytandi. Henni var sýðan rétt skjál sem hún átti að lesa og so var sagt við hana. Hér ser þu frettatilkíningu sem var sendt út þann 27. februar og var underittuð af Sigrunu Pálínu, Dagbyrdu og Stefaniðu. Tókst þú þátt í að semja þess að frettatilkíningu? Rýta hana eða senda til fjölmela. Ráðlaðið er þú þessum konum að senda erindi til síðanevdar Prestafílas Íslands eða tala við presta um meintakínferslega áriðni eða nöðkunnar tilrún Olafs Skólasonar eða tókst þú á eitthvað þátt í þið? Gafs þú þessum napgrendu konum ráðvarðandi tjáninguð þeirra í fjölmelaum eða hvaðt er þú þær á eitthvað þátt til þess að tjá sý í fjölmelaum um þetta mál? Á þennan hát var Guðrún Jónsdóttir yfirheirð af Lauruglum í fjórar klukkustundir, þar sem hún var með verjanda, ser við hlið. Og það er erinni þar sem var lesi gegnum þetta allt saman, að það var vera að beita kervinu fyrir sír til þess að nekja á þessum konum og nekja á stígamotum. Og það komi fram við á Guðrúnum sem sagamann, seinlega. Þannig að þessi ákvörðuna standa með brótathónum, að hún var, þetta var sjálfsú ákvörðun, en þetta var líka mjög ervitt og ég held að þetta var reyntal og greiðal, á bara bæði starfsfólk stígamot að, og hérna bara samtökin sem held. Þó að þetta hafi líka orði til þess að stígamot hafi öfreklega fengið svona augi tröst frá brótathónum, að þetta var síndu stígamot það að þau myndið standa með brótathónum og trúa þeim þó að allt samfélagi verið múti. Og ég held að stígamot væri ekki þau semtöksu að væri í dag eða þessi ákvörun hef ekki verið tekkin og það hafi verið stæði svona fast í lápiðnar. Hún hinsu að lísi því sjálfa að hún hafi verið eftir þessa fjöra klúkusndau yfir heist í á löruglinni, þá var hún ánnauð með sig og stolt og vissi það að hún hafi gert rétt. Hún var alltaf mjög samfælum það í kertnánu sínum, enda var það aldrei vefengt að hjá stígamotum. Það var alltaf alveg að ylljósta þessar konur hérna síntu þér afleðinga sem hef bróta þóla sína og hérna, en þessi viður björðu samfélags í suðurinn allgerðlega yfirgengileg. Mindur þessi úskurðir, hannar frá talv nemt, mindur þetta gerast í dag? Næ. Þetta passar eitthvað neyni ekki, við þegar vinnibráðu sem að fólk sem er bundið trúna því þannig alltaf verið að vera að vera að hekta skrá eitthvað nýður. Já, þetta er alltaf útrulegt, þetta verðleg sem var í reyni úskurða gegn og hérna að gera þetta eitthvað komið skýslum og eitthvað, þetta er verðleg sem er stundt á allstaðar. Ég veit. En það sem að gverum gera þarna er í reyni bara að staðfesta eitthvað sem að konurnar voru að segja að þeirra beðni. Já. Og þarna var við að segja við hanna að hún mætti bara ekki gera það. Já. Það er reyni þannig. Og samfélagi var bara á búið að valda stopnarnir samfélagsis og var búin að ákveða að þetta mætt ekki gera. Þarna væri mjög valda mikil maður. Hann stóð roselig að fasti í leppinar. Og þetta samfélagi var ekki komið á þann stað að ímynda sér að virtur maður, gæti verið segkur um eitthvað svona, svona slöufun á brotafólum, en allt ætla eitthvað sem hún séð bara í gegnum tíðina. Og það var bara ákveða að slöufa þeim. Og þá þurfti að við fengja trúfurleika og tröst til stígamóta. Þannig að hvernig á, eða Þólandi kemur fram með ásökun, tiltamiss bara á yfirmannin, eða þú veist í fyriteki eða eitthvað slíkt, hvernig á að bregðast við? Það, já, nú komir aglúkja núna. Þar sem öll fyriteki, eða vera mjög svo kallar ekkó á áætlanir, gegn einhelti, kemfyrarsluvápelti og áreittni og vinnustuðum. Þannig að það það eiga að vera ferlar í slíkumálum. Og ég vera að segja það því að ég var nú í verkelsefingun og var að vinna í þessumálum þar líka, að mjög mörg mál fara eitthvað gegn ferdli og enda með samalumætti. Við hefnsur heurum eil aldrei af þeimálum sem ganga vel. Mál sem fara fyrir fagraði, eða þar sem vera að leita veukenninga að löstna ábyrðar og svo framveis. Þau mál er alveg til. Við heurum ekki af þeim í uppurumruði. Við heurum hefnsur mjög mykki af þeimálum sem að fara eitla. Ég hefað ekki að greipið inn í strax, að þá hafa máltilhengu til þess að enda eitla. Ég vil eitt endaðu þannig að brótathólí hætir. Rökla stundan. Þetta verður vervitt. Og auðvita allt af þessi hugmynd um að sási segir frá er að vandamólit. Ég hefa hann hef ekki sagt frá þá það hefur ekki verið vandamól. Guðrúna nefnir gott dæmi um hvernig vindustaður getur stuttvi bakja á Þólendum ábildis. En hann er leið vel í vinnusinni sem kennari í lögalaigarskóla og fjæk mikið stuðning þar. Það er bókinn kemur. Ég býr að kenna það 2006 og gækk mjög mikið þá. Ég var líka að fá sterk endurlít í skólaunum. Ég hadd ikkent þar áður og búiðar og áðboslarsárar eitthvað nevn. Ég fjæk nætt hugafald. Ég fjæk að mér var síndu mikið skilningur og bara vendum þykja. Þegar við varum að skriða bókinn af élin, þá var ég nú í veiketeileiðið. Mestalinn ég var í veiketeileiðið í ár. En þegar bókinn kom út og fyrir sjónvásiðuttælið, þá semtu skólastjórnundur, þá semtu þér bref heim til að þar fórættir. Ég var í búin að svara öllum spyrningunni að myndið. Eftir þetta var ég með svona fórættna fræðslu. Ég glegi að það að það erum að svara að fyrir. Það erum að svara að fyrir. Það erum að svara að fyrir. Það erum að svara að fyrir. Það erum að svara að fyrir. Það var ég með svona fórættna fræðslu. Ég gleið mig þið aldrei. Annars giftið er ég að segja, fyrir tjó sjöfra og góðmenn að taka mínum málum. Þá er ég eitt eitri engurum pöfn. Fynst ég það húrát? Þú varum fyllt góðmenn kona. Það var svo ekki mikið til mín koma. Beist allan að tíma. Svo var annar sem ég gleið mig aldrei. Sem að sagði, heim pabbin var líka góðið við þið, var það ekki. Þá hugsa ég hann er með, ég er ekki segja, hann hafum samareistu ég. Hann skilnið eitthvað. Hann skilnið eitthvað engu tengstáttna sem aðri gerði hanskja ekki. En þetta var allgert haldreppi mitt líka að með skólinn. Sér síndum ég mikið skilningskó. Hann að ég hef aðt mjög marga góða að. Það er þetta sem er að hluta bataferðinu. Það er að ég get nýtt mér mínar einslu. Það erum til góðs. Þú veist ég get sagt í að skilni þig. Vindum okkur aftur að drifu snætal og veldum aðeins fyrir okkur hvaða lærtum samfélagið hefur og getur dreigið af biskuðsmálinnu og öðrjum slíkumálum hvernig við getum bætt viðbröð okkar við frásöknum þólenda. Hvað getum við lært af biskuðsmálinnu? Hvað getum við gert betur? Það sem við lærum fyrst og fremst af biskuðsmálinnu er þetta valdakerfi sem var við líði þá. Er ennþá við líðið einhver leyti. Hvernig fyrst viðbröðið er að slá Skjaldborg um uppbildsmann og við fengið að brúta þóla. Það sjá við ennþá, þá að það séinu ekki í alveg. Ég hafði krystaltert og það hafa við verið þarna. Slöfun bróta þóla. Hvernig þeir eru gerðir ómerkingar eða reint? Hvað það þarf ábústlega sterk bein að standa í ópefur umröðu sem bróta þóli? Hvað getur einst teim ervitt að þurfa að berðskjálta sig til að reyna að leyti réttleitis? Það sé á venðandag í dag. Þegar kerfið bregst og beinlínins vinnur gegn þér, þá er stundum eina leiðin að berðskjálta þér í ópefur beinleitis. Þessar var aðar konur við eða sagja einhverskona viðkenninguði réttleitis. Þannig að við getur lert mjög marte af þessu og við sjá kemlík viðbruðið í imsu málum í dag, þá þau sé ekki rosalig og þetta hafa verið. Sýrúnu Pálínu var útskúfað úr Íslensku samfélagi árið 1996. Einn svo komi hefur fram í fyrir þáttum uppleðið þau hjónin aðkast út eða á göttu og daglegt liv var á endanum orðið þeim soð óbærileikt að þau sá ekki fram á að geta búið á Íslandi áfram. Sýrún Pálínu listi ástandinu vel í viðtalissínu við rúf árið 2010. Simtörnum sem ég var að fá og þegar ég kom heim eftir vinnuta, var 50 skiláboð og það var mórðhóttanir. Ég var kallið í imsu nörnum og þau við sko bregðum hannu við að heira svona. Þetta fór bara mjög íllam í fjölskyldunum og fyrsta laði þá þegar að ég flytt út, þá byrja ég að fá alvegleik fýðakost. Þá er við að við að fyrta að flytja heim til þess að vera með með mjög sinnti. Ég skildi eftir tve bet hérna og eitt bátnambab. Maðuruminn skildi eftir tve bet og við skildum bæð eftir foreldræ. Hérna maðuruminn misti vinnuta einsu. Hann var í langkomskirkikornum, hann varða hætt að þarf vek með þess að þarf var trúna að brestur. Ég er kvöldlið hóra og ég er með athegilsíki og eitulefni netandi og þar bílum er lagt fyrir þetta húsið hér mér. Fekstu þetta allt saman í anlydið? Allt í anlydið. Ég var lappanir í bæð, þá viss ég aldrei á hvorti ég bóna. Ég er dalvíð á tónið að einhver lappaði upp að mér og sæði þú meira hóraðinn. Gerðist eitthvað þessu líkt? Já ég, þetta gerðist oft. Sveitandi jón í 96 þá var mjög óðhelt að vera nýri bæð með böðuminn. Því við vissum aldrei afhverf er hórtrúna á hana. Er það vegna að þið komið reiður, eða er það vegna að það er eitthvað annað. Kallmenn áttu líka til að segja ég skilna svo vel fút svo flott. Svo vanvirðinginn og óhugnar var gífulegur. Ég með mitt fyrir það fyrir fjög minna og minna að gera. Ég vann þá var mig bygjarðir þeir aðar aður aðgudsmiði og að minkaði og minkaði alltaf hver ég vildu fáum við til að vinna fyrir sig. Ég var kærastinna hann að pálna. Það endað ég reyna með því að ég gett ekki fyrir mjög lengur og gett hefður ekki fyrir pálni. Því að það var hún allt ervet með að vera utan þeir að það via fólk og oknaðinni og var ofaðskammaður við vorum beverslaðið. Og allt er hvert að blík, ef að maður með mækist á götu, þá var allt að tikt og yfir ákslinna þegar að maður hórtið lápaðið fram. Ég gaf var eitthvað í tenni á bilgunni og sem ég eitthvað eitthvað að lilla vísu um flugleirið. Það var eitthvað eitthvað samkertni á flugleirið og það endaði með því að ég vand þessa samkertni og fjell assiðir í vinnning. Og var búin að eiga hann í solgtum tíma og högsaðið með mér og aðurrættiðu pálni að nú getið að komið færðið til Damurkur og sóttum vinnbyð þar. Við fyrrum balvið út 29. júli 1966 og þá var ég að flítja en bálakem bara með nér að finna eitthvað stad að búa og umfér svo heim þegar að við vonum að finna íbú sem er kiltum og fór bara heim til þess að taka. Ég reynd að stuðjala í einhver reyns mikilvá ég gat. Ég drækk sjálfur mjög mikilvægt eftir ég kom til Damurkur og bar Orvinni reyndi bara eitnafverð sem maður kekka á Vesslumssonum. Hún fjækk sjokk og hún kom þegar flutt út í Damurkur. Hún fjækk hún úr einhver sjokk og hún sá bara Fiddlebyttu. Hún var komi til að flutt til afga. Hún kom í nýndafeprú og 99 á fyrst ég aðdruta. Það tok þennar tíma fyrir hana að sjá þetta það ég væri. Hún var að látleitur og min stuðminkur við hana varnaftal, allt að minna og minni því að ekki tímata. Það er að stjá að minna úr sannir stjengur á vindu og að drikkja. En eflust eftir að ég ítt vintir að ég byrja að dreka svona heittalega eftir ég kom til Damurkur að þetta maðurna það. Það búði að gera útaðið nýgur útaðið vatir. Ef lúst nota eftir sem ekkurskonnar meðal að við gleima þessum hluttum eða eitthvað slik. Ef við fórum til Íslands, þá var það úta á málinu. Það var mjög erfið fyrir mig að fara til Íslands með eini úta þessu máli í að gaða allt úta á máli. Allir sem við þurftum að hitta það var úta á málinu. Það var ekki hérrein. Hún fyrst að gera upp þessu hvað hún vildi búa á Íslandi eða hvað hún vildi búa á Ytlandi. Hún við törlum um það neil hefna hér máli var að þá væri ekki ræðandi að búa á Íslandi. Málið, allt biskupsmáli var náttúl, allt að við einsla, allt að hennar tíma. Það var allir höðu skoðun á þessu. Það var allt að verið að reyna að koma á eitthverju sáttum af þrá ímsundleidum. Það síðan fór að koma svona fleiri og fleiri sem að eftir að þetta var komið svona út í almenning og fólk var að ræða þetta og skamastu veriðsú og hvaðeina. Það koma svona fleiri og fleiri sem að ringtu í tavluðar og svo þá hún hefur gika lengur. Það ringtu bara í hann að því að þetta var komið út um allt Ísland og allir heldur smethafstu og hún ringtu til hennar og svo hundusínas og þér var mjög svirtu. Þetta var greinilega sem ákveði munstur sem hann fyrir verið. Það var ótíma að byrja hann komið í törku og fyrir konurhullið. Það var greinilega að verið svona allasínatíð. Yn svo framkom í fyrri þáttum var gefin út rannsóknast skísla um bisku smálið árið 2011 og mistök kirkunar gagvárt konunum viðurkend og þeim greitar sannkindisbætur. Skíslan var gerð ópenber og migi rætt, en í dag er skíslan ekki lengur adgengileg á ópenberi vefsíðu kirkunar. Mistökin sem gerð voru gagvárt guðrúnarebbu voru þau að taka ekki áhennar máli, habna beinni hennar um áhern hjá fagraði kirkunar og draga það í eitt og háld ár að svara erindihennar um beinni um áhern hjá kirkunar. Sannkindisbæturnar til guðrúnarebbu komi hins verið ekki fyrir en Karl Sigubjorsson hadi látið af störfum og Agnes Siguradóttir tekjið við biskupsambaittinu. Hérna, ég hugsa með mér þetta kemið framgrannarsoknarrendinu, hvernig var hérna ekki brúðust rétt vik akkort mér. Og ég sér bara ég ætla að halda eittir streitum og því var ekki vel tekjið, veit ég. Hvernig þá? Já, breinildurflóður frækka minn fór fórst og áhörðu. Það var bara ekki tekjið um þetta. Hvernig þá? Já, breinildurflóður frækka minn fór fór þar fyrir mínu hann. Með kruðum að ég fengi líka sannkindisbætur. Ég veit að ég var ekki vel tekjið og bara fára lagt að hún eða fá neikurrár sannkindisbætur. Og við lagd fræn kirkunar. Og það var bara ekki tekjið um þetta. Hvernig já, hvað gífa mækki og það voru þarna. Seinn að verða biskoffaskifti og agnes sigur, dotti, teku við. Já, ég heitt við breinildurgunnurstottir Flóður. Ég er hérna að sæsaði nýhægt formlega að vinna sem við laga til tátskul í Íslens. Hefur kemur tíðina verið í svo nána mannrétunamálum og jægbréttinsmálum, fjeminn uskum fræðum og það er mitt lífuaðinti. Hverjur hún að leitaði til hannar þegar hún haði oskað eftir fundið með kirkjeraði ári 2009? Það sem erfiðast var náttúlige að það var að vita að hún hafi gengið í gegnum þetta. Það fannst mér erfiðast og það, útað fannst mér það líka alveg hinn svakalega erfiðt að fjölskyld að skilte ekki standa með hinnni. Það fannst mér alveg ræðilegt. Mín upplifun var fyrst og fremst svoðna, kannski líka, þetta svona mahtlisimans. Að geti ekki gert eitthvað. Hvað á ég gera? Hvað geti gert til að... Að... Akkur geti ekki bara laga æta? Akkur geti ekki bara breitt veruleikarnum? Það er þú vist erklað hvernig það er. Þú vist, man langar svo að fólki líði ekki svona. Mín fannst skirkjant eitthvað bara umuliga á þessu. Alguðlega umuliga. Í hvort þeim allt að reyna að breiða yfir. Það er skilt að vera malverk upp á vegg að vorum í mannur kemni nákullakarnið að teki nýður, ekki að teki nýður, í þegar að agneskum í mannaðagið, að allaf við að vanda, en þá þegar var verið að tala um bætur mjögulega til eða eitthvað uppgjöra máli í búrunaripu. Hvar var malverkið? Það gækk bara viskustófu. En hvað stað bara reysastórt malverk? En þú hafa líka náttúrala fylst með þegar að segurum að vera malverk. En þú hafa líka náttúrala fylst með þegar að segurum pólina og þær stuðu fram? Já, já. Það var fljódlegtt í það. Það fór ég að skoða þetta engenilega, sveikjölu módsakni sem verða til í okkur. Þegar við erum á ólíkum stöðum, þegar ólíki kraftar sem virka á okkur í málum. Við erum teint á allskonar hát. Nú er ég féminnisti, mjög mikil féminnisti, virki kvernarhengungunni, var búin að veri kvernarafgefinni í mörg ár. Þar sem að ég læriði, hún vann þar með Erlandshundir handlýsklugurn og ég stóður eldri, sem að ég leiðast af hó sem min mentór. Hún tók hennan slag í virkussmálinnu, en hún var náttúrulega svo útrúlega sterkmanniska, að hún stó það af sér þótt ervitt væri. Þrátt fyrir það. Náttúrulega var ekki kominn svona á minni vegð þegar að ég þefti vel allar númansa í svona málum. Ég þefti svona hvernig allt virkaði. Ég þefti það ekki mjög vel hvernig svona hvernig valdakerfið í reynd virkaði. En svo kemur pískusmálinn upp, og ég hlæða að ansið segja forsugna að hvað ég var stött þá. Þá var ég vinnarskryst þá ég að bæst í smála. Og sem lovfrængu þar sem sagt, og þá er um þær munir gerfinsmálir aftur í umræðum. Þá er sæfars í selski að reyna að fá það endur upptækkið. Ég var allt á rúsa vei heitið vir hessi málir. Ég ladar sérna alltaf dominn út að því er færi lagaðið eldinni, þá var hann í fællinn. Og var bara mjög nekslu og reyð. Og bara við það lesa það nað doma þá varst við skoð bara hver skona rettakerið búum við. Þannig að þetta mál kemur upp þá er ég rúsa lega reyð yfir þessi gerfinsmálir. Og því að rettakerið geti bara dæm menn á það hann hát sem þá var. Nú svo kemur þetta upp og í þistuð er þetta smá kemur fram. Þetta er þessi tríárkón sem umrætti þarna í uppæðvalgæfa. Og hvað er gerðst hér og hvernig er þetta? Og svo kemur ákveðum punktur þar sem að ég sé að prestar, nokkri prestar sem ég vissi að voru ábildismenn, verða allt ég mjög heila ég og tala gér og fara þess að taka undir. Og ég úsar bara í alvaru er þetta málið. Úlæfar hadum aldrei verið í upp og haldi hér mér og það<|pt|> og hérna er hérna skíti all. En hérna, hún vitur hún saman og ég sé bara þessi prestar var. Í alvaru er þessi, og ég hugsa þesson að ég ekki bara sagt að alveg beintu, ég sér bara hann er þessi skítseði, er þetta karski í alvaru þannig að þetta er bara eitthvað anskvotans kirgu hérna stopnunnar máli, ég var ná ekki sérstaklega veldi kirgunnar, er þetta það sem eitt að snistum og var eitthvað svona hugleinkum. Og ég skrifa svona pistil um að nú sé gerfjurismáli í gangi og meðskulinn hugsa að þess um, eitthvað svona hugsa sin gang. Í svona málium að skrifa svona húksa sin gang og hvernig það, þetta er svona bara stæðlaðið strax í byrjun. Og þegar leiðu ég áttamáðusum með prestarna. Svo naturleg að bæja meiri ykblíðsingar og hérna, og ég í ertækkið að segja það, þetta er það sem ég sé með mest eftir á minni ævi að hafa gert. Ég sag það svo sittna að allveg saman hvað í upphaví amistakosti, ætla ég alltaf að taka afstöðu með þeim konum sem að segja frá áfeldi, áreitni eða einhverju slíku. Þarna var ekki komi svo langt að ég búin að fata það að það væri hægt að eitthvað einhav að þannig. Ég var eitthvað mjög sterkast og hljókkur sterkar hugmeitur um að það er þið að gæta því í okkar samfélagi. Það væri svona réttlát maltsmæðferði, eitthvað svo leiðis. Ég var ekki komi nóg langt í fyrmjögnskjónfræðum, stess að sjá þennan valda mun nóg stert. Það er ekki sama Jón og Séragjón. Það er ekki sama þólendur í Geir Fynnsmáli og Bízkup og Landshýns. Það er eitthvað rundvallar munnur þar á. Það er eitthvað rundvallar munnur þar á. Það er eitthvað rundvallar munnur þar á. Í bókinni skrifaði Karl Meðalanas. Það er eitthvað rundvallar munnur þar á. Hvað funnst þér um nýju æfnvissjónuarns Karl sem var að koma út? Fyrsti viðbrúi voru, að hérna ég fæst þann svona kennar mér mýminslega sem við fór í samvæntu afgrönslu og svona viðbrúi kirkina líka og svo hüksað ég þetta líka að það hafa allir rétt á að segja frá sínum sjónamíðið, sjónaráttni, og hann er náttúrulega að gera það hann er náttúrulega allgjöla að skrifa út frá sinnu upplöfin og ekki aðlæga ég að gagri hinn að fyrir það Ég var ekki í fyrstofrendast að koma til að Ég vildi að byrskubinn og kirgjarráð vissi hvað mannpappi hefði að geima vissi að ég treiði konunum og væri í þessari vinnumunni en var ekki endurlega að byða um eitthvað fyrir mig það kom svona á smáðum saman ég fór að seta mig á blaðu líka og það var ekki síst vegna að ég fjegg mig ekki að kvarningu frá fólki til þess Hvað varðað mig sjálfa? Sjálfa það var að halda því svona til streitu að ég fengi áherdnja kirgjarráði Ég var ekki bara eitthvað svona fylgtármálarskja með Sýrnupálinnu og hannastuðný skonars ég vildi svo sannal að vera en ég fannst mikilvægt að hún fengi sinnfund og svo húks að ég vil fá líka minnfund og ég vil þeir heiri beint frá mér og ég vil að læri af frendslunni ég vildi líka að fengi það er þið ákveð uppgjörinn að kirgjana og allt í sampatuði brefið sem var geimtónið skufu ekki skjálfest sem ég sendið með erindimínu eins og kemfram rasagnarskýstunni þá var þarna ekki komið vel fram við mig og mér fannst alveg rétt að kirga líti líka ég ég ég bara varðandi það Finnst þér í æfisökarls koma fram að hann taki fyll að áberði á þeim mistugum sem hann hef gert? Nei, mér finnst það ekki og mér finnst það hafa verið mjög sár og leiður og framkom líka að hann var hann fannst á þælitt að vera bóðar á fund Ransoknar nemt þér hann á því að svara spurtningum að það hefðu sem, Ransoknar nemt náttil sem skipu það er kirgýþingi hann ég hef ekki eins og ég eða koniðnar hef um setta hann á laginlar hann er að vega um kirkinnar þó hann hefur óháð og mér fannst að svona ég vegti kinnna eins og það væri eitthvað leiti, ég eitthvað segja mér að kenna eins og með minu samþikina á næst að hvaða drost að fá bóðar mér á fund kirkiraðs og ég sendi ítrúnapeðni líka en auðvitað ég eitthvað segja ég hef verið bár eitthvað eitthvað ham og vilja klára þetta alltaf auðvitað er þetta ervitt, ég menna þetta tók virkilega á sem ég var að gera og ég þurstaðlega mina kvilt og inn á mittli en eitt og aðltaf var ég kannski fyllangutími já, mér fannst þessu hann hún maður hafa fundist osangjárt eitthvað en hvernig hann fikk eitthvað allt í fangið og hafa þurstað beira áberðið á því já, hann segja líka, svo nevns og mér hafa fundist að hérna ég vildi hann dæmdi í málanu sem var alls ekki þá kom kverki framjum ég og alls ekki í erindinu og hérna það ervitt, það ervitt, hérna gefnar útskeringar á því akkur er byrjaðum, hérna mitt var ekki bóka, þú fartis hérna í skjællasabni það þetta varum ræðið ásakaðnar hennu lagnumanni þá erum ekki að tala um hvaða látir mann sem er það erum að tala um mann sem var buskum og undan Carlí bara næst undan Carlí og það var stort mál sem var ó uppgert það varum ræðið að kuna og ámennið og þetta var stort mál sem var ó uppgert það varum ræðið að kuna sem hafði skoflúi land og márt sem var svona lá og svo ekki kem ég meni að frásáknar þessu og varðandi það að hætt ekki fjötna personell blir málefna einstaklinga, þá bara ítreka þetta þetta er ekki, þetta var ekki hvaða einstaklinga sem er og þetta er bara hluti af suðun og þetta er hluta því sem kirkan þarða farið gefnum og længja af, það var það sem ég fannst og það sem gerast innan vekja heimilinsins og það er það saman fyrst þegar ég leitaði til fagrás kirkunar, að þið mjögla betta á það og þá var það emmits sammenlýniði stedda fagrásins að þau ert ekki fjallum mál sem að hefði áttí stað innan vekja heimilinsins og ég abuð þó varum að ræða preskt og þá emmits á fjallum mál sem að ég ernum að ræða preskt og þá emmits fauð gímið vegna þess að á minu heimili fórum fram kirkunarátaknar. Hérna, pabbi giftum er sér og oft skýrnir og við fengum að taka þátt í að sínkja hérna skýrnasalmin með sundum. En hann er líka með á hvernig að valda stöðu inn á heimilinu verandi presktur? Hann er preskturinn okkar líka. Hann er náttúrulega svo sem skýrði okkar að fremdi og gifti. Hann er preskturinn okkar líka. Hann er það og þarna þarna það er alveg rett. Hav að mann sem buskum sem að fremur ábildi bara á heimilinu því vist, þar, vildu það? Það allt ekki að vipta að því líka. Það er bara eina geisa lappa. Það er náttúrulega bara mjög alfa lett mál. Að rannsoknar og skýsnan kom út, það fjökkja afsökunnabeðin í út að varri kellferið. Það fjökkja afsökunnabeðin í flaga og gunnar runnar í formar í fæðarlagskirkuna. Það hefði væri búin að breita vinnurlæg inni hér sír og báðum vinnurlæg afsökunnar. Þetta bref segðu sendu, gerðu þú ópenberliða líka. Og mjög það þáttu mjög varmt og það. Það ernstu að vera hérna í kirkunni og áttu í erfiðleikum með að treista præstum fyrir kirkilöfum atöfnum í lífissínu. Eitt af því sem Guðrúnneba listi í ævissöðusinnni var að sunnudegaðnir hafi allt að vera henni sérstaklega erfiðir. Í eisku hennar snérist heimilishaldið í kringum messuna á sunnudögum. Guðrúnneba þurfti sem barn að setja í kirki á sunnudegi og hlusta á föðursinn og geranda þjóna gvöði. Ég er náttú að bara að fórða að skirkur. Ég er bara endað þar. Mér fyrir ekki í hæðafarðar. Hverður þu ekki í hæðafarðar? Næ, ég fyrir ekki í hæðafarðar. Ég er nú bara ekki að komi lengre í bátonum, fyrir hverju að segja þar. Ég er bara mjög mjög með mörg. Ég hef bara gert það solgti þann í minu áfattlafinni. að leki hard að mig, þá hef ekki meitt meira heldur að n參a þetta er.走了 fyrir að feeda að þetta er, þá hefur fungið að hlusta á auftur Tuttime að við tala upptugur af pappaðinnum í ESM viðtalum. Hvernig hefur verið fyrir þig að heira röttinnan, svo heira hvernig hann talaðar og að talaði? Vond og mjög tryggarandi. Já, mér fannst ég svona, það var sér tón, svona niðurleng og svona fyrrlittningar tón, sem að, já, að saman tíma var mjög tryggarandi og bara ég sá hann okkur neiljóðsluðlandi fyrir mér og eins og að væri í stófinum í hliðin að maður þegar var hlusta. Þetta kunnulegt hvernig hann talaði? Já, og þetta var á saman tíma staðfyrsting á því að ég hefur verið að segja rétt, þegar ég hefur verið að lísa hérna hann talaðu stundum, eins og þegar ég fórðan í meðfyn, eins og þegar ég hrindí hann að segja hann og þetta var að gera, að ég lístið einhvern en svona fyrrlittningar og svona niðurlægandi og ég heirið þið saman tón, eins og þetta var tryggarandi og ég mér leið ekki vel og bara eins og þannig solgtið lengja komast út urði, að þá bara var þetta röttinars, þetta var þetta er maður sem ég búin að vera segja frá. Og solgtið pasað var grassið? Já, og svona, emið þessu segja svona fyrrlittningartónn og... Og svona, og líka svona nánt, þú veist, hérna tengjast henn að spyrja hann um. Já, nóta fyrsta náppinir. Ég vildi að ég hefði einhverja skýringuðarfennur, ég skilhorki upp néniður í þessu. Ég veit það ekki þorfennur en ég hefði séð þessa fyrrvöðundið löruglokonu stjórna þegar ég konu sem brefi skrifað. Ekki nokkur flugufótu fyrri þið þorfennur og mér fyrst þetta tekur ámann þorfennur. Það er ekki gaman að standiða svo og ég byð fyrri þessu volki, byð um það að losni við þessu óskob sem er að þjakaðað, sem byrttist í þegar það er að ber á mig þessar ásakaðið. Og líka þetta sem ég vir að tala um hann sem að ég hefði hafa aldrei lýst að þetta á allt áður. Hvernan talar um gvuð, hann er bara í beinu sambandu við gvuð, hann ger bara sem gvuð segjur hann að gera. Hann er bara til þjónustu reyðbúinn. Það er gvuð sem að lofa þá hann að vera biskoptir fengst. Já, og það var þetta bara emet sem ég vera að segja, pappi var í vinnu hjá gvuði. Það er kirkuminnni fyrir það trust sem að mér er síld. Gvuði minum, hvað hann er vera góðið? Ég ætlikið líka mér við frelsaran ég sem Krist, en ég segji við þá sem eru að ásaka mér víg urt, hér ytla er ennaðu verð. Og að öllu óbreittu þá verði ég bisku báfram eða gvuð vil lofa mér að hjóna sér með þessum hætti. Hvað smegnum er ég að reyna að segja eitthvað sem ég er reyndið að það þú veist, eða eða sér ekki einhver tilgang eða, ég hef bara sem bapn og bara þú veist lengið, þá hafa oft ég ekkert heldur í það. Pappi var með sko réttlædið og sannleikann og tilganginn og beinum tengstum við gvuð. Hann var með allt í sínum höndum. Og talaðið þannig enda tikið? Já. Þetta er á hvern heila þóttur? Þetta er á hvern heila þóttur. Fyrir fund gvurunarabu með Karli Biskubi sem haldinn var í mars ári 2009, hafði hónum verið afhendur Þittur Kabli úr bók eftir Dr. Mary Fortune. Bókin heitir Sexual Violence, the Sin Revisited, þar sem framkoma raðleikingar til kverskins trúarstapnana, um hverni með ég verjast og taka á kynfærisábildi innan þeirra raða. Dessar tilugur má yfirfæra yfir á aðra stopnarnir líka. Þetta er ekki kynfærisleikt í rauninni, emið þetta er valg beiding. Skó, kirkjögnar getan á sér skó streik aftur. Ef það stuttur þólandur og ávbeytis menn urrið reikni til ábildar. Þeir sem að framja svona, þeir sækja þánga þar sem er öðvilt að nálgast fórnálumbinn. Kirkjöner fuddla fólki sem trúar bara á því góða. Og leiðar þonga að því að þarna er kærleikur, þarna er gvöð og præstur veit hann hefna ákona síðarstöðu. Þetta er ápáslega mikið valg sem præsturinn getur haft. Það er hakt sko að ráða framúrði, eða skoðar innstaklinginn. Það er að vinna eitthvað með hann, hann er uppís að trúnaðabresti, það er að láta hann fara, þú ert bara að draga til ábildar. En það er ekki að klást, það sem ekki er að klást því er sví kirkjögnar. Það er þau svík sem reykja fólk úr kirkunni. Þegar að fólk upplýðið það að kirkan eða stófnun standi ekki með þúlendum. Það er alveg 2010 var mjög mykki af fólki sem að sagði þessi úr þjóðkirkunni. Mjög margir, það er reitt að koma tilbaka núna. Mikað er mikilvægast af öllu og það áviðum allt. Það veit ég líka sem kennari, það er að læra að hlusta. Að taka fólk alvægilega það að stígu fram og greinir frá ábildi. Og sem er svo mikilvægt að vernda börnúlinga og fyrnáta eðnslælinga frá einhverjum leutum inn að kirkinu sem eru að skaða aðeira. Það þarða vernda fólk og það þarða hlusta og það þarða trúa. Það er hlast nirlingar að komast af Þólandum sínum, fórnalumboðum. Og kunna hafri að sannlikanum, það er nú bara þannig. Og kunna ekki emið, og er í mikiðli valda stuði gakkvart innum. Það er reiði þráðina, það trúa Þólandum, veita þeim plass, hlusta og draga til ábryðar. Nú meintu ekki eitthvað er það er það er að trúa Þólandum. Þú verður þið bara vega og meta. Þú verður þeir að, sem eisa við þítum, er ekki að hakt að komast að eina réta sannleika. Hver á að fá hann njótav avans? Hver á að njótav avans? Það er hlast nirlingar að komast að komast að eina réta sannleika. Hver á að fá hann njótav avans? Hver á að njótav avans? Og ég leði mér að segja það, það er bara í fersdun tilvikum, að einhver leggur það á sig. Að fari allan þessa vinnu, fá allan hleypa hóksa múti sír, fara og hlust bara svona að gamni síni. Það er orði ervitt fyrir að standeð Dróla að standa með hans saglési, að því að það eru bara svona margar konnur. Það er tilfellig það sem er ein konna, hvað erfavði, hvað þá gera þá? Það var bara að byrja þúlandanum, hlusta þúlandan, að viðkommandi, og lefum að tala á tjási. Og hlúa að viðkommandi og ekki segja, æ, heldur þetta hafa nú verið þannig. Ég myndir ná ekki að trúa að hann er að gera þetta. En ein manneskja er ein manneskja, er eitt líf. Það sem er líka áberandi með svona þar sem að Þarna Óla ver rindi á hræðin 1996, var að svarta konnurnar, að ráðast á trúfurileikað þeirra, með því að draga fram eitthvað sem að myndi eitthvað neyni, eitthvað sem að lýta eittlát fyrir þær, hvað sem þannu var sem hann var að segja um þær, að þá er ná þúlandi allt að pekkja að finna eitthvað sem að dreigur á trúfurileika fólks. Og eins og sag að þýnsíninn mjög vel, að Þólendur Kimferesválfildið sé esku, er ofta með ímiss að vandamál. Allgjöleg, og það er að þú veit að segja, hún var nú allt að sörgluðið það. Já, hlá að það. Og hérna, ég er hjá Sálfrækinnúna, sem að, og ég hef það svona mekklar áhukkira því, að hef með í bókinnánskals, keimi ég fram í, þá, að ég hef ekki verið allt að sanga hann sjálf að mér á þessu tíandili, og hún sagð bara, þú vast í áfattla vinnu og þú vast í áfattli þegar þú ert að gera þetta, það hlutan að áfattla vinnunni þeir líka. Öðu þetta vast ekki allt að hundramann sanga sérlur þér. Og fyrir nú utan það, ég hef verið öppin með það líka frá byrjun, að ég var higgandi hvað ég ert að gera, að ég setta kruðöfin á mig líka, þú vast í, var ekki dvisund að, og það er bara í góðu lagi. Hún þart ekki gera hvað sem hún treist þeir ekki til, það er líka mjög, mjög, mjög mikilvakt. Og sína sír smá mildi, æji, þú vast í, ég hef ekki ert þetta öðruvísi, ég var ekki alveg tilbúðið þarna. Ég fyrst bara, nú nef 26. og það er bara allgjört lámárk af í trúnfólendum. Ég hef gefið þeim rými, ég hef gefið þeim vættvangt til þess að geta að talað og unnuð úr sínu. Og eitt besta sem ég, þegar þegar ég var byrjaðið, ég hef þurft að halda kapp í mér líka, það þú getur allt að halde áfram. Ég hefur allt að halde áfram. Það er maður takk að gæt pausu og kvíli, þetta þú hefur allt að taikið verður áfram. Og það er verið mykki göfir í mig. Avleðingarna fyrir Þólendur Ólafs úr alfalegar að þurfa að flýja heimalandi sitt vegna ofsokna í landi sem má að vera örúgt og frisælt er gífurlegt áfall. Nókrýr Þólendur Ólafs letust fyrir aldurfram vegna veikinda. Seir hún Pálina lest ári 2009 úr krapaminni á 16. og fjórða aldursári. Alfred segir okkur fráði hvernig hann er verið unnið úr sorginni. Það var mjög ervitt, skil að byrjaða. Virskilega ervitt. Ég greit mjög svettn á oft á kvöldin. Ég hafið við þigri sið að bjóðin alltaf godan okk. Ég byðum alltaf hvoraður godan okk að það fórum að svóða. Ég snérir mér alltaf að hennar átt í rúminn okkar og sæði godan á kvæstinni. Það sagðið ég við sjálfannni fjólega eftir á hann dóð og nokki dögum eftir. Ég þeist ekkert að hlíta mér. Mér að klára sorginu. Mér láa ekkert á. Þetta með þetta bara takk að hann tíma sem það gætta. Það var svona öðvældar og öðvældar, eins og gerum stæfilega skjá öllum, að maður larvið að ég larvið bara að lífa með sorginu og læra að hún var ekki með mér, að sjá mér og hún við er rættum þetta mikilvægt á hann. Hún var búin að gera alveg hengt borðar fyrir betrónu sínum, að hennar maður voru afgrett. Hún sagðið, við mig bara hún var eða tilbúin til að deyja, hún var ekki fettig að og hún sagðið að fyrir sig værið ekkert maður að deyja, að væri að stjí lagi. Eða eina sem hún hefðið ágöngir að það vorum við sem var meðstir. Við þyrstum að læra að lífa á henne. Pála var bara svo sterk. Hún hadu svo sterkar hjellæpiskenn. Hún gad ekki láti þakka sínu í þessu. Það var ekkert oft að við varum að ræða ekkur máð. Það var ekki skjens fyrir mig að þakkana niður í ekkur. Hún var með svo sterkar hjellæpiskenn, það var ekki hakt eðuleikenn. Hún var bara stórkoslega mannur, hún var ofsána og dórmóður, hún var jórsangur, hún var mjög sérstu koni og ég sagði allt af og það var margi fleigir hann. Ég líkjenni allt af því. Það kom Johanna að örk á sínum tíma, það var móður Teresa á sínum tíma, það kom allt að komið í gegnum aldinnast. Það var allt að komið ein og ein kvenns skörungar, sem var vittgilega að hafa tekið á fjólfinnu, sínum fjólfum. Og ég er alvissum það og ég stendaðið fastanum fólktónum að Paula er einað þessum kvónum í sjögunni sem að ég hefur sé var eittlað að seta spór í sjögunum. Ég stendaðið um hugseðum það að þegar við vorum hann á tánikar í Tertlarahöflinni, vorum að dansa, ég hefur ekki verið svona fæmun og ég hefur boðin upp í dans og við hefur meðurlustorðu kæri snabar, Oppe, Búrú, Jonafant og allkað eina, að þá hefði Paula aldrei lett í ólagum. Ég fyrir að fyrsta ólagur hefði aldrei komið til með að gifta okkur, hefði það hefur verið. Hún hefði aldrei lett í hónum. Hvarmið var ekki komið þessi röt til að stopa hón? Hún hefði ekki stagur fram og þá hefði aldrei neikt gess í þessu og við lurðum endda á hverja þessa fökkun sem er áltabild, var áltabild á Íslandi. Þegar við horfum tilbaka á biskúsmálíð sjáum við ekki bara að söku um ein mann eða eitt mál. Við hefum hértt hvernig samfélag bregst við þegar valg, virðing og þökkun maita hugur ekki nokkur að kvenna. Við sjáum hversu ervitt það getu verið að segja frá ávbældi. Hversu mikil sérst það krefsst að standa í þeirri barátu stundum árum og jabil áratuðum saman. Við hefum fylst með kerfum sem bræðast skildum sínum og snúast gegn einstaklingunum sem þau eiga að vernda og þjóna. En við hefum kynst einstaklingum sem neytu þau að þeia. Fólki sem stóð með þólundum þegar það skeifti máli. Og fólki sem síðar hafi kærkt til að horfast í augur við mistöksinn. Samfélag bregstast ekki á einin nóttu, en þau geta lært og vaxið, bætt sig. Sem er emið þar sem skeiftir mestu máli við að rivja upp svona sögur. Ekki til að opna sárinað nýju heldur að tryggja að við skiljum hvað gerðist. Men því að segja sögurnar, hlusta á þær og læra af þeim, getum við líka breitt í hvernig við bregðumst við í framtíðinni. Sóðan næst þegar eitthverjur segir frá ápældi, segjum við betur undibúinn til að hlusta. Við þekkum minstri betur, hefur meiri samkend og skilning, og erum betur í stakkbúinn til að stydja við þólundur. Það er konur sem stigur fram breittu íslæsku samfélagi til eins betra, þó það hafi kosta þær meira en nokkurætti að þurfa að greiða. Ef einhver gott getur spróttið upp úr svona sársökafellri sögu, þá er það kanski þetta. Að við lærum að hlusta betur, að við tökum þólundur alvarlega, og að við leifum valdi aldrei aftur að þakka niður í sannleikannum. Við langar að lokum að þakka fyrir trösti sem ég var sínt við þess að þáttakert, frá þólundum og aðstandendum þeirra. Ég þakkar lustendum og viðmælendum, öllum sem hefðu samband við mig og gafi ímsar í viðbótar upplýsingar sem ekki hafa komið fram áður. Einnum vil ég þakka fyrir þau góði viðbröðst og viðmælendum, og viðmælendum og viðbótar upplýsingar sem ekki hafa komið fram áður. Að lokum vil ég tilenga þættina öllum þeim sem hafa lífaða af óbildi, og líka þeim sem hafa fallið frá fyrir aldir fram vegna óbildis eða aflenga óbildis.
Í lokaþættinum er sjónum beint að langvarandi áhrifum ofbeldis og þeim lærdómi sem samfélagið getur dregið af einu stærsta uppgjörsmáli íslensks samtíma. Varpað er ljósi á hvernig afleiðingar ofbeldis
Samantekt
1. Síðasti þáttur hlaðvarpsins fjallaði um afleiðingar óbildis innan fjölskyldna og hvernig þessar afleiðingar hafa áhrif á líf fólks, ekki bara í samtímanum heldur einnig á komandi kynslóðir. Mikið er í húfi, þar sem óbildisáhrifin geta verið langvarandi og djúpstæð.
2. Guðrún Ebbast ræðir um mikilvægi þess að opna umræðu um óbildi föðursins, þar sem mörg fórnalömb hafa þegið enga réttlætingu eða aðstoð á sínum tíma. Hún kallar eftir aukinni viðurkenningu á sárum þeirra sem fóru í gegnum óbildi og ámist eru að berjast fyrir sanngirni við stjórnkerfið.
3. Þáttur þessa þáttar fjallar einnig um skýrsla um biskupsmaðurinn, sem bjargaði sér að hluta til með því að flýja ábyrgð á árásum og skaða, sem hefur kallað á mikilvægar spurningar um ábyrgð innan trúarstofnana. Raddir fjölmiðla og þolenda koma fram, sem undirstrikar mikilvægi þess að gefa þolendum rýmd til að tala.
4. Út frá þeirri umræðu sést að breytingar á samfélagslegu viðhorfi krafist til að skapa umhverfi þar sem fólk getur trúað því að segja frá sínum sárum án frekari skaða. Þær óskir um bætur og réttlæti sem þolendur krafist af samfélaginu verða að verða að veruleika til að brjóta niður valda- og valdakerfi sem geymir óbildi.
