Því g Najafv它ftu Í sýðasta þætti hefum við Guðrún� protect herðið er fyrst afhorðnar við hatten minnum cause for sleep apes hér Конferensálbyldi sem faður hennar Olavur Skpeł asshole, Viðrán. Það var frásogn af innri barátu, skömm, afneidun og hægfara vagningu. Það er lyg sem tók mörg ár og hafið djúpstæð árif á lífhennar. Í þessum þætti hölde við áfram þar sem frá var horfið. Hér beinir Gúðrunnepa sjónum af því sem gerðist eftir að hún steig fram ópenberlega með söðusína í bók. Við förum yfir viðbröðin sem hún mætti, ekki síst úr egin fjölskyldu. Bróðir hennar, skóliseiurður, steig fram í sjómásveittalli á rúf og sakaði hana um falskar minningar. Nókrú maður um síðar kom egin kona hans Seiríður Björg fram í tímareitsveittalli, þar sem hún sagðist aðinn sæfa góðar minningar af tegndaföðursínum Ólafi. Í fyrsta sinn, síðan þessar ásakanir komi fram árið 2011 og 2012, svarar Gúðrunnepa þeim nú ópenberlega í viðtalli. Með henni í þættinum er Elin Heirst, fjölmiðlakonan sem skrifa þið bókinna ekki lýta undan, þar sem Gúðrunnepa opnaði seg um ápeltið. Hún lísir ferlinnu við bókaskrifin, við bröðum samfélagsins og hvaða lærdom mið draga af frátsag Gúðrunnarepu. Þessi þáttur er ekki aðins framhald af fyrri frátsag heldur einhver uppgjör, uppgjör við ásakanir, afneidun og vald, og vittni spyrður um það hvaða kostar að segja sannleikan, jafnvel þegar hann er sagður löngu eftir að ápeltinnu lög. Það hittist hann ég á að ég var nýhættja rúf, eftir að hafa verið þessist í þá í frettamennsku alveg frá 1984. Það kom hann að svona tína bila sem ég var svona svolíti áta mið á hvað ég ætla það gera næst, og þá las ég alveg óklimanlegt að ég las eins og svolíti drein í blaði um þetta mál. Þetta slóð mig allegjöf svakalega að þetta væri runna úr um álið, að þetta væri runna úr um að þarna væri hundruðið grafin, þannig að Ólafur Skúlasun sem hadi verið í mikki fjölmælum vegna, sem sagt þeir ásakanir sem kunr hefði á hendur hónum, hefði í misnant að doftu sína. Stóra samingi er það að hann er ekki bara ábildismadur gægvart fyrslatnum konum, heldir er hann ábildismadur gægvart sínu einið bani, og hann er storkostlegur ábildismadur, en á þessum tíma þetta var svona yfirgengilega stórsalt, sjálf við biskupin. Hann hrörum að veru, og þegar ég lesi það að hann hadi beitt bannisitt kynforslega ábildi í banninsku, þá heldi ég bara að hafi áriðið einhverskona hugsprinkja í höstmaðum mér, sem bara bláðamann í húsar bara ég verð af fjallumetta mál, og sem beittu þegar þarna fjekki færi tækifæri til þess. Bókin ekki líta undan er áhugaverð og lærdomsríkk frásogn af uppvægsti og reynslu guðrunarabu af Kynfærisóbildi. Bókin er fræðandi fyrir lesendur um afleðingar Kynfærisóbildis og um hvaða breytinga er þarf í samfélagi og kirki sem vil bæta viðbröðsin og stuðning við þólendur. En hvað var það sem Elin lærið sjálf á skrifum sínum með guðrunarabu? Það hvernig er sérst ábildismadurinn hænir að sín bannin, og hvernig hann misnóttar tröst og hvernig er hérna er hvernig erti skipulaður glæbur. Því að ábildismadurinn hann hann hannarhvert hérna ávinnusja tröst eða er þannig í stöðu í fjölskyldu að hann á bara automátist tröst bassins. Þannig að það er skipulagt á halv glæbur mannsins. Hvað banninu verður<|pt|> og hvernig er hrætt og verður hérna drextirinn inn í þennan ógeðuslega heim. Bróta mannsins þólandi og verður telur að það séingin franti fyrir sig nema að taka að stiga með altsík stíguturði. Þá sé heimrunin, og man skilur það svo vel með barn að mamma og pabbi og heimilegð, það er bara eitthvað heilagt. Barn er svo háð fórlutumusjum þannig það er unur ekki að tala um það að barn stígi útur aðstæðan. Það er hefnum bara, það er ekki þú veist, þannig að þarf einhver að koma inn og bjerga banninu í aðstæðan. Það er einhver að koma inn, eða þarf einhver að hlusta, eða þarf einhver að taka eftir einhver mörkum. Þessin á var ég að segja á þarna svo mikilastu tölm ummita, að því að mörkin geta verið svo mikilvægt til þess að koma auða á að það er eitthvað að. Þegar ég kem frá með mitt 2010 kem við málið ópenbærlja fram og ég, og okkinn kemur út á Sjófarnsveitælið 2011 oktaber, þá hérna fetað ég í fótspór hvern að sem koma undan mér og ég var svo lán sem að fótspór hvern að koma undan mér. Ég var svo lán sem að þekkja nokkra þeirrar, eins og tölmu á stísar og fleiri konur út stígamotum og ég fjög ótrúlega god ráð. Þannig að hérna, mér tórst svona eins og hakt var að hlóa vela mér eins og hakt var, sem var auðvitað ervitt líka. En mér fannst, og mér fannst svona í kringum mið, þetta þeirrið það þyrta vera solgt í futtkommið. Það ég þyrta vera futtkommilega rettum stað, búin að hérna í mér. Ég uppliðið það þannig. Kanskji hröðvörsið gert í míni, vetið ekki. Þegar bókin kom út, fyrir hún eba mikin stöðning frá umsum áttum, en stöðningurinn kom ekki frá hennar en ánustu fjölskyldu. Mér er bara rikar svo rósalað fækklaður fyrir allan stöðning. Það vegur svo mikið móti. Og það sem geris líka var, hérna, það hæði sambatum við mér fólk úr stórfjölskyldinni. Æskovinu pappa, prestar, samstarsmenn Hans ringtum í mig. Sko, það var allan að prestar sem svo svoðið við hjeldum, við vonum að þú hefðu sláppið. Það var prestar sem svoðið við mig. Við vonum alltaf að þú hefur sláppið. Og hérna, samkennar sem ringtum í mig, samkennar pappa sem hæði kent mér, bara þuð vissetta. Og það var, hérna, ja, doftamissið sagðið verður ekki reymam. Aðkuru gerðu ekki eitthvað þegar vast í skólanum. Ég sagði, nei, ég er ekki rey. Ég er bara svo þaklega þau skölið þá ringið þetta núna. Og staðfesta það. Æskovinu pappa bara, já. Þannig að... Trúði. Hann var með þetta orð á sír að vera... Og hérna, hvorn áur stórfjölskyldinni líka sem að... Það var móðrættin en með, sem að sagði, við vissum alltaf með pappa einsko. Við vissum alltaf, við sem ekki alveg nákalið allt. Og það var stórhópa sem trúði konunum. En það var bara fóringinn gegn pappa og mamma, sko. Og svo vor hérna, ég hef nú nefna líka, betnans helga skúla leikara bróðu pappa. Og hérna, margisir segðu við mið bara... Mér þið ekki svo sárt að ég bara tók skýringrum fjölskyldiðinnar gagrennið slust. Vesta, ég skyldi ekki að spyrja þig, hafa samband. Fjölskylda Gverunarepu sendi út evelýsingu í fjölmela eftir að bókin kom út, þar sem þau sagðu frásöknennar af atberðum vera ranga. Evelýsinginn hljóma þeir svona. Við underruttuð Siskin og Móðir Gverunarepu gerum alvarlega ár atuhasemdir við frásöknennar í ný útkomin í bók og viðtölum við fjölmela. Í upphavir bókarinnar segist hún ekki tilhæra lengur fjölskyldunni. Það var alfarið hennar ákvarðun og ekki í samrami við velja okkar. Lýsinkennar á heimillislífi okkar er röng. Heimilega okkar engendist ekki af kóun af halvföður okkar og eimans Olafs Skullasonar. Mál þetta hefur verið okkur og fjölskyldu okkar avar þungbært. Fram til þessa höfum við haldi okkur til hljás í þessari umreðu í þessari von að henni myndi linnna fyrr en síðar. Nú er svo komið að við getum ekki lengur orða bündist. Við vörum við einlíða málflutnið og þökkun í þessu viddkvæma máli. Við kvetum til þess að framfæri heiðarleg og fagleg umreða um bailtar menningar af þeim toga sem Gúrúneba segir líkja til grunnvallar ásökunum sínum. Við teljum það seuförislega skildu okkar að standa vörð um þá sem ekki geta varið sín sjálfur og leiretta ránkvæslur er okkur varða. Fyrst og fremst þá innheltur frá sem Gúrúna repu lýsingar á heimeleslífi og adbörðum sem ekkert okkar þrykja kannast við. Ebba Siguradóttir, Seiríur Ólafsdóttir og Skúli Ólafsson. Ég var að viðkjanna það að þegar að þega á Ífiliðsinguna sendu hann út eftir að bókin kom út, mín og viðtælýsingarorfinu, þá treist ég meðri ekki til að lesa Ífiliðsinguna. Ég lasa enkjöfri fimm ár segna. Þannig að ég bara segja fötlufötum í dag, þetta er ekki rétt. Ég valdi ekki að tilhæri ekki fjölskyldinni. Það er bara ekki rétt. Þú ert annars vera með ein aðila og henn sem er ertum með sko fjölskyldin og storfjölskyldinna. Ég skelt ekki hurðum að segja að tala ekki viðkjöframar. Ég sagða bara við, ég er að vinna í þessum málum og þau sagðu, fjölskyldinn þú er ekki meðri skandar, við getum ekki, þú erum bara að hætta, þú erum bara að halda áfram. Þannig að áðurinn þetta var, er Pappi Do 2008, þá hitt ég syskinni minsko. Þá sagði ég, ég væra að vinna í mínum málum, og þá var ég að börja að vinna með hérna hjá blátt áfram. Það visu þetta fleir og fleiri og þá maður ekki gleima því, að hef mitt, já ég er í borgarstjórn og ég var svo smikkið að fæla það hvað ég var að gera. Og svo fyrir ég að kenna í löguleikjaskóla 2006, það visu það allir þær, ég er að flest allir. Þannig að ég var alls ekki að ringi fólk og segja hvað ég var að gera, verður bara alls ekki, en hensu ég er visu þetta fleiri og fleiri. Og þá var ég mitt sem að vinkonum mín heirið þegar í einhverju búði hérna, já, þetta var<|pt|> Það er bara sræðilegt menna og hvornepu, hún er svo geðvig. Og þá getum við þetta sagt eftir á já, og hvaða geðvig í rjáðu hana? Visula var ég mislétta aðja á mér. En hérna, já, þannig að þau senda þetta út og ég held að það séu þetta rög þeirra líka fyrir því, að ég er ekki þarna, sínileg. En ég lefum ég að segja að hérna svo útilokuna til eir ekki einsmánsverk. Það er bara þannig. Þegar að ég fyrir með það fyrir 2003 og hef mina batagöngu í þessu batarsamfélagi, þá var bara enginn að tala um það að vera útilokar eða útilokar svo frá fjölskyttunni. Það var ein kona í stigamóttum og ég bara greipana, sko. Og svo hefði ég aðra konu segja á svona fundis, ég var að, ég þurft að setja mummu minni mörk og ég bara má það, bestað nær ég er ennfimtust. Ég held sem betufer og það farf að tala um það. Þegar ég kem fram þá fikk ég fyrst gríðalega mikilstíðar sem fyrst ástjáðið. Gríðalega mikilstíðar, fattlega hvaðir. En það snérist. Og eins ég segja, þá hef ég fundið þörfverið fyrir, sko, veftong fyrir konur í minnistöðu sem er afskilda frá fjölskyttunni, ekki tengslum, er Strangesteyn sem að segja hann, sko. Og þá er ég ekki að velta mér upp úr því hver útilokar hvern. Það er einhvern að vera hosalega mikil átt að hugsin það. Það er ekki að segja betu, varst þú útilokar fjölskyttunni, eða er þú að útilokar fjölskyttuna. En að samaskapi er svolítið að öðruvísi, það er eins og, það er samt ekki heftt að beirað alveg saman. Væðanlars vegðu er erntum með kannski eitt þólanda versus fjölskyldan 10, 15, stórfjölsken, 30, 40, 50 manns. Það er eins og ég einheltismálum, skiliðið, þá erntum við einn á módi fjöldanum. En við sem erum þólandur erum óttúleg að tað að taka á okkur. En svo, ef við höldum áframatála hann að það sem gerist eftir að bóki, kemur út á viðtaljaða, svo kemur skúliprófðir í Karstljósíð. Og hérna ég er mjög þaklað fyrir að ég var látin víta, svo, að fresta eins með þess að segur mæsum sem vimarsváns að tók vítaðlífi hann ringd í mið og þá var að fresta sem við sáði. Og ég gatt ekki hórtað vítaðlífi hann fyrir fjóm árðu segna. Þannig að ég var beðið unn fjölmiðle baðum viðbröð við þessu og ég gatt ekki beintu þetta. Ég gatt ekki hórtaðið, komst í kjáði að víta eitthvað sem skúliprófðir að satt og þá komir þetta fram í falska minningar. Það er hljóðum bróðir, guðrúnar hengu kominn, verðstu velkomin í Karsluðs. Takk fyrir það Simar. Hvað er það helst í fráðsök sísturinnar sem að því geir að atvæðið sem þér við? Við gerum það að atvæðið sem þér að okkur finnst lísinkennar á heimilinnu og röinar mikilvægustu forsintu fyrir þessum ohefi verkum sem út lísir í bóksinn í. Enganvegin kom heimú saman við okkar minningar af þessu heimilinn. Hún dregur upp dökka mind af því ástandi sem þar var, það sem er ríkt í alvægt andlegt óbætti og kúin. Og við sjáum okkur í hann að fært en að stíga fram og bende á það að þetta er mjög ólykt er í mind sem við höfum að þessu heimilinn. Þar voru visulega átök eins og gengur, en það voru átök. Það var ekki þessu bæling sem að hún lísir, það er okkar hafi ekki þau töka á fólkinu sem að hún segir og ég hefur verkið visum að hann hafi kert sig um það. Er systimin þá að segja ásatt? Sistimin er fylgkómmlega einlaig í öllum sínú lísinkum. Það er mikil sanfæring sem að byr að bagja orðumennar og hún lígur ekki orði í þessum fráðsökmum sínum. Hvernig fælur þetta til þess að ganga upp? Jú, þess að minningarinnar sem hún á, ég til það avað sennilegt að það séum ekki runvurulega lísingar á atburdum sem ég hafa gert. Heltu sé þetta það sem er vel þekt fyrir bara innan Sálfræði og Gelhundsvæði sem kallast falskar minningar. Og byggir á því að einstaklingur sem Gjarnan og Míður Maldri hefur orði fyrir miklu áfæðlík. Fær fyrir samtálsmeðferð sem hefur þær áleiningar að minningar verða til og minningar halda áfram að verða til. Í mínum huga, og það er samfæring min með allan fyrirvörum sem ég set, að þá hefur góðrnepa verið leið út á bröyt sem að enkennist af þessum fölskuminningum og hennar lutskifti er vest. Ég rít svo á að engin hafi þurft að líða aðræðins þröttir í þessum áli eins og hún tjón hennar sjálfurarinn vest. Ég framá þeim tíma eða ég meðið var ég búin að heira að það væri í imsir að koma að seti þetta inn í hugan á mér. Það var rægjárnur í meðfyrin sem var að koma segn hér mér. Það var ásakumur meðstóttir sálfræðingur sem var að koma segn hér mér. Og einnig sériðu bjöstóttir siga vinkónum einhjá að blátt áfram. Ég væri bara svona rivnæim. Ég bara soga þým mig það sem hún segðu og ég bara telti það að gæst þurði mér. Þetta var ég búin að heira. Reynir Harðarson sálfræðingur og Kristín Jens Sigurðhórsson prestur stuttu þessa keningu fjölskyldunar óbimberliga með greinarskrifum og viðtölum í fjölmiðlum. Þar komu þeir fram í krafti mendunarsinnar og valdaðstöðu og veruði við nornaveidum falskra minninga og viltu standa verð um minningu ólas. Það getum við að rýðjað upp reynslumanna sem að mann eftir því að það færðast aftur í fyrir líf. Það er mann eftir fyrir lífum. Við getum að rýðjaðað að séður fyrir okkur sögu fólk sem hefur reynslum af því að vera numi brútt að brótt af gemverum. Og við getum meira segja að hringti mér kona um dæin sem mann eftir ein getna. Það komir hann í fjölmulum og presturinn og sörfbæ. Það komir hann líka og segir sem er falska minningar og hvorúð þessum manna hann okkur til að tala vimmið. Hvað heldur að þeim hafa gingi til? Ég veit að ekki. Það svaldi migi að út sálfræðingur þessu sem fórs að segja að batna veit. Já, batna veit er ekki ekkur heldi. Og þú svaldi presstur, sónapresstur. Það svaldi migi að koma þrjum opumbeilega og fullir það að kona sem er falska minningar að hafa tala við henn að vit henn eitt meira. Ég veit að ekki. Ég held bara að... Ég veit að ekki. Mér hefst að bara rannsvagnar hefni úta fyrir sík. Æðri sálfræðingar létu í ljós sínar skóðanir og voru ósamála reyni. Þá verandi formuður sálfræðingafjöla sinns Pétur Tervingsson venti á að með því að halda því fram að minningar gvörunaræpu væri falskar, væri röyn verið að saga meðfyrraðile hennar um mjög ofaglega meðfyrraðvinu. Þá kom Berglind Guðmundstotir, doktor í sálfræði og professor við Háskala Íslands, í karsljósveitall með reyni og mótmælti málflutnið hans þar. Mér hefst líka kannski mandinni þess að umræðu er það að það er kannski hljómaðir í svo falskar minningar síðu gríðala algengt fyrirbæri. Það er einhver vísindarrannsokni sem sína það svo að sé. Þetta er fyrirbæri, þetta er til, en þetta er ekki eitthvað sem sálfræðingar er að kynnaðst í sínum starfokurjum dey. Þetta er ekki eitthvað sem er að gerast útum allt að fólk sé að búa til minningar. Í flestun tilfellum er einhver grundvillur og bakfiða, en vissulega undatekningarfrá þig. Ég er samt fægjina að fór ekki eða kröftum í að reyna afsana þetta, þess að það er ekki hægt. Ég hef ekki geta það. Ég trestum er ekki til þessi, ég trestum er ekki til þessa breiðast viðasú í fjölmulum. En eftir þissi árum hefur að liðið þeim eitt. Fyrir ekki svo lengur síðan, þá var einhver sem sagði við mig, en eru þau fjölskylltandinn ekki með fólkar menningar núna? Þegar að þau lýsa þig ég yfir, ég hef það í yfirlýsingunni, að allt á svo fattlegt og gott á hemmelunni, einhver árastur aðeðlilegir, sagðið að minna mig bróðuminn í viðtalinu. Þannig að ég hef hérst þess að fólkar menningar, það er eins og þau sem er fólkar menningar, frekarinn ein ég. Það sem er ennallt að líka með þetta er að þú veist, þessi kenningum fólskar menningar, geti alveg eins oft við um bæði gerendur og að líka aðstæðendur sem að steiðja við frá svona gerenda. En henni hef hef bara ekki verið beitt á þann vegin. Er ekki bú að búa til soliðskenningar um fólk sem að hérna afnitur rinslu þólenda. Háttakkið fólskar menningar hef við verið notað í áratuji í umræði um kynfærisóbeldi. Sérstaklega þegar fólk segir frá ábildi sem átti sér stað í æsku. Oft er því haldi fram að menningarnar hafi ekki runværala átt sér stað, heldur orði til síðar, vegna árifa af solfraði meðferð eða annari meðferð. Ári 1992 voru stopnu samtökin False Memory Syndrome Foundation samtök í bandaríkonum. Að baki þeim stóði hjónin Pamela og Píter frít. Ástæðan var ekki fræðileg í uppavi, hún var persónleg. Dóttir þeirra, Jennifer frít, hafi sagt frá því að fathir hennar hefði beittana kynfærisóbeldi í æsku. Fórheldranir höfnuðu frásegninnar og heldu því fram að menningar hennar væri rangar. Jabb vel tilkomnar vegna meðferðar eða árifa frá öðrum. Í stað þess að takast ávið ásegunna stopnaði fathir hennars samtök sem hefðu það markmiðraðiðiði. Samtökin heldu þið fram að futtarlið fólk geiti verið sanfært um að óbeldi sem hefði aldrei átt seði stað, hefði komið fyrir það, að menningar um óbeldi væri stundum tilbúnar eða rangar. Dessi samtök nutu mikils stöðnings valda mikil aðeila. Lögfræðinga, fjölmiðila og jabb vel sumra fræðimanna. Þau hefðu veruleg árif á domsmól á fjölmiðila umfellun og á það hvort þólendum var trúað. Stofleinin var hinsverð lagðu néður árið 2009. Jennifer Frít, dóttirinn sem hadi verið sökuð um rangkummyndir, varð síðar professor í sálfræði og rannsagandi á sveidi áfattla og minnis. Hún fór ekki þá leið að verja selva sig persónilega í fjölmiðlum. Hún setti orð á minstrið. Ári 1997 kindi hún hugttækið Darvó. Darvó, D-A-R-V-O, stendurfýrir, DIN-A-I, ATT-A-K, RE-VERS, V-E-N-D-F-E-N-D-R. Eða á Íslensku, afneita, ráðast á og snúa hlutverki þólantir. Þetta er minstur sem oft kemur fram þegar gierendur eða stopnanið eru sakaðar um áfbældi. Fyrst er áfbældinu afneitað, síðan er ráðist á trúfeyrileika þessum stigur fram, og að lokum er hlutverkunum snúið við. Geirandinn settur í hlutverk fórnarlamps, en þólandinn gerður að áraðsarðaðið. Þetta er minstur sem oft kemur fram þegar gierendur eða stopnanið eru sakaðar um áfbældi. Ég er ráðist á fyrst að áffældið að áfældið á hlutverku þessum að þúskar á Íslensku. Þetta er minstur sem oft kemur fram þegar gierendur eða stopnanið eru sakaðar um áfbældi. Þetta er minstur sem oft kemur fram þegar gierendur eða stopnanið eru sakaðar um áfbældi. Fyrst er áfbældinnu af hlutverku þessum að áraðsarðið. Dreiði eva, gert tórtríkilegt. Á meðan sá sem er ásakaður fær samúð, vernd og tækifæri til að stellasir upp sem fórnalambi. Gierandinn færi að njóta vavans og halda sínum forréttindum og veldum. Það sem gerir þess að sögu sérstaklega sláðandi er að darf og lýsir nákælega þý sem Jennifer sjálf upplýfði. Hún sagði frá áfbældi, henni var ekki trúað og fórheldrarinnar á samt áhrifamiklum bandamennum settu fram söguskýringu á adbörðum þar sem þeim voru fórnalamb en hún óavræðanleg. Darf og er þið ekki bara fræðilegt hugttak. Það er orðið over reynslu sem endu tegu segi aftur og aftur í fjölskyldum, í kirkum, í skólum, í stjórtsíslu og í réttarkerfum. En þegar við þekkum minstrið getum við berja að sjá í gegnum það. Og í þessum þáttum má sér á að Darf á var notað endutekið gegn Þóllendum Ólas Skólasonars. Konar Ríngir í dag og sér við ebbukonum mínum. Doktor míð sagði í gæri þegar hún var á Horvá sjónvarbið. Akkur tala fólki svona ytlaðan biskubinn? Han er vinnur minn. Við fás þetta svo indíslega hlít hjá lillu terpeni og það er þetta sem við þau fundið frá fólki. Akkur laitur fólki svona viðan Ólað? Han er vinnur okkar. Við trúum þessu ekki. Hven er losna ég við þessar ásakaðnir? Hverns kemur? Hvernig er hreinsa mig? Ég er þá alveg eins spurt sjálfamík. Getur haldi áfram að vera manneskja með þessar hörmulegu ásakaðnir og bakkinnir. Hvað segja vísendinn í röin? Er falskar minningar til? Í fyrsta leiði er meikilvægt að skilja að minni er ekki fullkomið upptökukjærfi. Minningar geta breist með tímanum, smáatriði dopnað eða færst til. Það á viðum allar minningar, líka það sem eru sannar. Það eitt og sér þiður ekki að kjardni minningarinnar sé rangur. Vísendur ansorgni sína að það er hægt að hafa bæði nákfæmar og ónákfæmar minningar í bland. Minni er levandi ferdli. En það er ingin vísendaleg stóð fyrir því að helbryður fyllorinn innstælingur geti búi sér til ytrlegar enduteknar minningar um alvægt kynfærisóbildi sem aldrei átti sé stað. Anþer sað um markvisa og mjög sérstaka íhlutun sé að ræða. Kjanningarum svo kallar falskar minningar örðu sérstaklega áberandi á tíjunda áratugnum. Það voru þaðir oft notaðar í réttarsölum og fjölmölum til að draga trúfærulega þólenda í eva. Ekki síst þegar ásakan er beintust að valda miklum innstælingum eða innan fjölskyldna. Breska Sálfraðingafjallægð hefur bent á að þótt minni geti verið ófyllkomið, þá séu engin haldbæri vísendi sem stiðja þá fylliningu að minna fjöldskyldna. Það er fyrir ásakkjáðið að minningarum kynferisófbeldi séu almennt rangar eða ímyndaðar. Þvert á módi sína rannsoknir að bæling eða sundrung minninga eru allgeng við bregð barna sem verða fyrir ófbeldi, sérstaklega þegar gerandirin er nákomin. Börn hafa ekki allt af orðaforða, öryki eða sveigrum til að skilja eða segja frá því sem þau verða fyrir. Í slíkum aðstaðum getur minning um ófbeldi orðið óskýr, brótakend eða bælt. Og komið fram síðan á lífsleðinni, oft þegar einstaklingurinn upplývir meira öryki. Það er líka meikjúlegt að áta seg á því að hugtækið falskar minningar hefur oft verið notað sem polítist eða félagslegt vatn. Því hefur verið beitt til að beina ateklinni frá innhaldi frásagnareinar, yfir á sólrænt ástand þess sem segir frá. Í staðess að spyrja hvað gerðist er spurt hvað er að þér? Vísindun segja okkur hinsver að engin ein aðferð, engin sálfræðingur og engin meðferð geti sætslíkar minningar inn í hugafolks af tilviljun. Þvert á móti sína rannsoknir að fólk sem stigur fram með frásagner af ófbeldi hefur oft reynt í mörg ár að skilja réttlaita eða afneita því sem gerðist. Að lokum er mikilvægt að segja þetta skýrt. Að taka frásagt þólanda alfali að þýðir ekki að afneima gagriðina hugsun. Hinsu er er mikilvægt að leyfa þólendum að njóta vavans á þessa afskrifa frásagnir þeirra frá byrjun. Teigur huttakið falskar minningar er notað án fyrirvara, án rannsogna og án samtals við þan sem umræðir, er hægt við að það valdi meiri skada en nokkuð annað. Ekki síst með því að taka neður í fólki sem þegar hefur þagað óf lengi. Og það var líka einn frænka minn, yngrein ég sem að skrifaði greini morkuplaði og svo kom náttúl að viðtal við mákún mina, Seiríði Björk. Dessi hluti að viðtalenum við Guðrúnæbu var tekið ári 2002, en þá var Seiríði Björk starfandi sem Ríkistlaruglustjóri. Seiríði Björk Guðjónsþóttir er mákona Guðrúnæruppu, hún er gift Skúla Ólafssani bróður Guðrúnæruppu. Ári 2012 steg Seiríði Björk fram Óbimberlega og lísti því að hún ætti að þeins góðar minningar um tengdaföðursinn Ólaf Skúlasón, og vísaði til þess að tresta yrdir réttaríkinu og að fólk væri saglust öns sagtværi sönnð. Ári 2012 var Seiríði Björk starfandi sem Láruglustjóri á Suðinnesjum. Hún er lagfræðingur að mænd og var ári 2014, tveimir árum eftir viðtaleið í níu lífi, ráðinn í stöðu Láruglustjóra á Höfuborgasæðinu. Ári 2020 var hún skipu Ríkistlaruglustjóri og gengdi því embætti fram til 10. november 2025, þegar hún sagði afsír vegna frættafluttnings af því að embætti hennar hefði greitt raðgjáfafyrirtæki 160 miljónir klóna fyrir imiss verkafnis sem mörgum þóttu ónöysileg. Í kjöldfari var hún flutt í starf serfraðing í aðgerðum gegn Kinnbundnu ófbeldi í Dómsmólaraðinitunu, og starf var þar í dag. Hvað finnst ég um þessi ummæli hennar hannar 2012? Þau er bara svakalegg og þau er bara rosa lega alvægt að leyfa sír að segja svona í fjölmili. Ég hef svo rendar að vera sagt hún var hennar í följum skrúða. Hún var í Lauruglabúningaforsiðinni. Að leyfa sír að segja þetta og leyfa sír að sama tíma að vera ópenbér talsmaðið þessa að hennar vinna í þessum málum. Það er eitthvað sem við vitum að þá er það mynd eitt þetta að hérna, bora það er bara sem allir vita, að hérna svo sem beytir Kinnfyrs ófbeldi, hann er ekki vundi um við alla. Næ. Og pabbi er allraði bara dæmi gerður að þessu leyti. Og hún er ekki bara famansk í hún er í gríðalegi valda stuð. Hún er með gríðalega mikilvöld. Þetta er nátturlega líka vera vund fyrir alla þólendur að hún hafi sagt þetta ópenbérlega. Og að þetta sé hennar skoður. Þetta er mjög skaðlagt viðþorf og rökin er þau að hann hafi verið svo góður maður. Og hún er bara goda mynningarumann. Þetta passar ekki. Hún hefur aldrei dreigja þetta bak. Eitthvað eitthvað eitthvað eitthvað reynir sálfrengur, eitthvað eitthvað præsturinn, eitthvað eitthvað skúlipróður, eitthvað mammosistí minn með yfirlýsinguna, og eitthvað eitthvað eitthvað maðurkonamín, Sigurður Björgmarðandi, þetta viðtal. Það sem þeir ekkert er hefur dreigja þetta bak. Og ég hefur snöndu satið þessu margeð sem halda það. Og ég hefur ekkert hefur eitthvað fara fram á það. Ég hefur ekkert hefur eitthvað fara fram á það. Ég hefur ekkert hefur sátt til Gjörðsull koma fram ópenlega og draða þetta bak. Enn þetta er með reyta ríkið. Ég mann í hvernig hvað nú sæður, ná við fram að ganga. Það erum bara treist á það. Það sem að bæði præsturinn og sálfrangurinn sagu því var að pabi var í látina þessum tíma og gæti ekki búri hennfyrir höfusjér. Og þá hefur þú annars vegar hann og hinsuðel miks en lítla stúlku sem haði ekki nokkut mögulega veriðast. Nei og líka bara maðurinn er ekki bara fyrir dæmið til að tala með það þeirni dáin. Ég hefur hefur ekkert hefur ekkert satt tala um húrekki og húrekki. Ég það var ekki mögulegi að koma fram ópenlega. Ekki mögulegi. Þú ser bara hvernig hann var í viðtölum í tegnslefið að þessar kónur komið fram og þú ser hvernig menn í hannstöðuðu komið fram við dætusina sem að saka þá um svona. Við vedum það. Og ég hefur stundum, fengi rósala, ekki stundum. Oft fæg ég sagtakenn. Ekki það ég sé ekki raunt. En þetta er bara ein gróið. Og ég hefur stundum sagt, við bara verðum að gera eitthvað, þetta gengur ekki. En svo hef ég hugsa máli og þá fer ég aftir í svöminiðistuðuna. Ég get ekki umgengist fólk sem annakort segir að ég sé ligari, það sé ég sé ómartækveikuna, einhver áskilgarendar, geðveiki, eða ég sem er falska mynningar. Ég er bara að geta ekki svona fjölskyldu munstir, þú veist að þarf nákkara kinslaðar að breyta því. Ég er bara því, það er bara þannig. Hvað heldur ég að sé ástæðan fer því? Þeir nú hefur þú sjálf verði í þeim spórum að ganga erenda Ólavs. Þú erst gríðalega mikilir vanlíðað hann að verja hans æru og fjölskyldunar að þú taltir allavega þá. Hvað heldur að sé að bagi hjá þeim sem eru endda á þarna? Ég leiði mér að segja að þau tal ekki ekki að betri vittumt. Ég er bara að má að segja það að þau viti að ég sé að segja satt. Ég leiði mér að segja að þau mér að sjálfsinn mútaðlega. Ég veit hvar ég ólst upp. Ég þekti pappa minn. Það sem þau gavi fram í yfir lísingum, gerði þau þrát fyrir að vita að þetta var ekki rétt. Þegar bara að vita hvernig heimelig var. Og ég þar ekki að segja einhvern meira. Þegar umfellunum falskar og baildar menningar stóð sem hæst eftir að bókin kom út, var Elin Hirst stött svo landi burti frá Íslandi og þetta var ekki svara fyrir sig eða teki þátt í umræðinum. Í mann ég var stött á Íslandi og þetta var í Nómber og þá kemur vitær í kastljóðsi við síra skúla ólafsón bróður. Það sem hann er unur segjir að hérna að þetta séur unur... Falskar minningar. Falskar minningar, ja. Og síðan var líka að leiða í Morgumblaðinu um þetta máll. Það sem er unur var tekin afstæða mjög skýr með Ólafi og hans þvá fjölskyldi sem sérstil ekki horfst auði þetta. Og ég mann kom í leiði í Ítla að vera á Íslandi. Það var ekki almeilegt samband, netsamband. Ég gaði þessu þannig að svara fyrir mig. En ég fikk bara heira að þetta var í gangi og það var mjög óþæliutt, manni eftir. En að segja, það er svo til ég að settist þetta í sjófansal og segja nákala að því hvað þig kutni eins og sérst að minu upplevn var. En það var ekki bóði. Ég skvíti hvað þig allau í nere. Þetta er hélkennið og hljófnum. Það er svo til að verður fyrir óbeldinu og svo sem er hérna mesta að hjálpa að halda. Hún er hendur fyrir bóðið. Hún er hendur útur. Þetta er sörgurláft tröst. Og nákala saman gerist ég á hún nefn. Hún er vondakon. Þetta er bara pattern í svona málum. Þetta er nánaðst allgengarn en hérna er hérna. Þetta er nánaðst allgengarn en hérna. Ég held það bara reyla. Það sé að mistaðkosti mikið af fólk skipti sér upp í fylgingar. En það sem er besta dæmið að gott dæmið þetta og sínir hur ekki Gunnar Ebbu. Hún var sjálf í þessu livi að verja föðusinn. Nókkurum áhrum áður þegar að biskursmálinn og kóninna stiu fram. Þetta er einhver hærðasta baratumanskja fyrir hann föðusins í málinu. Og lagiði, sem hún sagða, og það sem er svona alltaf sokkulliðið að Gunnar Ebbu. Sjálfsgakkriðin og sjálfskónin er svo algur hjá hann. Og hún séir frá þessu, hú sé þú hvað er ervitt að viðu kenni að hafa hægarsviss hún. Það er gerðun. Og þetta er svo flókið, hvíðst, hvíð fjölskyttur slít, hefða fjölskyttur rúaf, er að svona mörgum tóga. Þetta er ekki svona einfald, þetta er svo miklu, miklu algengar að heldurinn tala um, og það fara að tala um það. Frásaðl hver hún er ebbu af Sálreinu ástandi hennar áður hún fóra að vinna í sínum málum, er áhöverð og sjálfsíðað einsín en í líf þerra sem neitað horfastið augum við ápelti. Þetta er á hvern hæla þvattur. Þú bara ferð, sko en svo ég, sem að þekk ekkið annað. Þetta er pabduminn. Þú ferð bara út í lífi með einhvers skilning eða einhvers bara á lífunu, og það teku bara tíma að hérna komar að segja að léta því að vei að breytu. Það gyrst ekki, ég veitum einhvern stundi, ég ofta sagt að svo veist ég er skildi ekki, ég er bara velgið einhver kona. Og ég, ég viss alveg þess að sem er mig framhjólda svona, það viss ég það var ekki rétt, en það var ekkert sem ég fann fyrir að segja þið mér að verki, segi þér þér að veri rétt. Ég hef snundu sagt að einhver bendir er svart í borri, hérna, hjelst alltaf að þetta borður var svart gurnum á mín, nei það er kvít. Viss, ég þurftu bara svo rúsalig að breyti. Í Karljósvítalinnu var skúl í spurður hvort það að margar fleiri konur hefðu sagt frá óbildi af henni Ólavs, steiði ekki við frá sörgurunarabu og hvort hann telti þá að allar þessar konur væri líka með falskar minningar. Dessu svaraði skúli með meiri varfæðni, saðist ekki geta teki afstöðu til frá sagna annar að kvenna, því hann hef ekki vera á staðinum þegar adveki náttu að hafa gerst. Skúli lagði áherslu á að frá sagnin kvenna af óbildi gegn þeim, þegar þær voru fyllornar, væru aðlís óligar því barnaníði sem guðrunn eða palísti. Bente Sigmarhónum þá á að að minstakosti eina frá sagninum frá árennum 1996 heði snúistum brót gegn badni. Þar að auki Sigmarhá, ef þú lest frá sagni fyrir það með Sigurunarpaulinum, hverjú lísir hún í sinnsföðu? Hún lísir óriettlætanleiri heðun visulega, en þetta er káf, hvern sem í þetta er einhver tilrönd til algjólega, óeðilega að það hérna atapna. Vendur nú ekki margir segja að þetta hefur nú bara einhvern fattilega verið tilröndur nög gunnar með að hún lísir því? Hún lísir því reyndar svo, það hafði haft mikið láröfa, hún hafði ekki áhug af því að taka þátt í þessum ogiðfeltaleik og þá hafði hún komið stundan. Það hafði hægt. Það síni mér minstakosti ef bara að töka um þessu frá sagninum sem hún lítur út, að þetta er ekki aðtævi mann sem að fær ánægjútur því að niðurlai annan fólk. Þetta er óæskilikt og órétlaiðanlegt ef réttir, en þetta er eðlís ólíkt þeim ásúkonum sem síni mér kemur með. Þetta er eðlís ólíkt. Þetta er algjóleg aðeðlís ólíkt. Barnaníð og slík hátt sem er sem þarni líst er eðlís ólíkt og ég hefur stúfum að nokku maður með nundið halda á þeim fram. En eitt tilvíkið af gömlumálunum er nú gaf hvart stulkusinn þá var 13 ára þegar að fæðirinn var með hópa bötnum í fermingarfraðslega eitthvað. Og um hvað snýst að mál? Hann hafi bróttið eitthvað neki ekkur káað á, að sínta ósamilega hef um gaf hvort 13 ára komið. Þín málíði, hér í mannú rétt, þá á hann hafa haft nákkur orð um þessar stulkusinn að henni þóttu ósamilega. Hún er 13 ára komið, þegar þú ert að gera greinan mun á bróttum kem fullorunum og bróttum kem bötnum. En ég segi það ennú aftur saka þessar að kvenna eins og það er náttúl að það hafa ekki verið rannsakaða með þeim hætti sem slík málegum verið að rannsakaða. En hún er í grunntvallarátruðum æðlis ólik frí sálandmórði sem sísti mín lísiðir að hafi hennsík ekki einhversníð að tvísar heldur ítrekkað í sínum uppbexti. Ári 2011 verið þessum fjölskylda Ólas hafi ekki lægt áhýrslu á þær samsaeriskenningar sem Ólafur bar fyrir sig ári 1996. Heldur var þessu nýja hugttæki fölskum myndingum kent um. Aðspurður um frámsagnir hennakvenna nátaði skúli ekki samsaeriskenningar, heldur reyndi fremur að gera lítið úr alfælika bróttana. Galaði það hvern sem þó hónum fynniðst hæðurinn ekki í lagi og að frámsagn um brót gegn badni hefði bara snúist um ekkið óviðdegandi umæli sem Ólafur hefði látið falla. En ekki snertingu, káf eða aðra áraus á líka mað barnt. Bróttið sem Sigmar vísaði í var bróttið sem Ólafur framdi gegn Stefanie og réttir að ítræka eins og áður hefur komið fram að Stefania fjakk sanngetirspætur frá kirkunni eins og Seirún Pálina og Dagbyrð fenguð, sem er ákveðan viðukenning á að bróttið hafi verið á henni. Hefum það líka í huga að ári áður en skúli fóri kastjósveitalið hefði komið fram fleiri frámsagnir í diavaf um brót sem verðuðið börn með al annars. En ef við stöldrum aðeins við umæli skúla, þá má finna þarna aðra skekki. Skúli veriðst telja að það að Seirún Pálina hafi komist undan Ólafi útilóki að þeim tilræng til nöðkunnar hafi verið að ræða. Það að skúli, eigjum aður fyrir verandi löruglustjóra og ríkistlöruglustjóra, hafi gefið í skín að tilræng til nöðkunnar væri í rögin ekki tilræng til nöðkunnar, eður brótathólig hafi töká að flýja að veftongi, hefur aldrei fengin eitt sérstaklega mikla ópenberra umræðu. Svo veriðst sem skúli hafi ekki beinlinnes afneitað reynslugvennana, heldur fremur reynd að verja að gjörðir föðursins og gera lítið úr atekunum. Ópenberra umræðan meintar falskar minningar Guðrunarabu kom fram nokkri mánuðum eftir að Rannsóknan nemt Kirkiðhíngs, hafi skilað af sér ítalaireg skíslu um framferði Ólaf Skúlasúnar. Í skíslunni var upplivun kvennana af slælegum vinnepröðum kirkunnar viðurkendt, og þeim voru greittar sanngetnismætur vegna þess. Þegar fráðsagn Guðrunarabu var sýðan dregin í eva, voru niðurstöður skíslunar alkerlega hunsaðar. En þegar lítið er á valdaðstöðuna í þessu öllu, verður ervitt að sjá Guðrunarabu sem aðelann í evubörðastöðu. Hún stóð ein gegn sé skínum sínum, móður og mákónu. Mákóna hennar berthist í forsýði vittali í níjú lífi, klætt í lörreglubúning. Bróður hennar var kindur í karljósi sem sér að skúli, titill sem einn og sér getur aukið trúverðuleika, verðingu og væji í augum almennings. Í mörgum tilvikum er það ekki aðeins gerandinn sem bregst, heldur líka kerfið í kringumann. Þegar ein fjölskyldumæðlumur stigur fram og segir frá kynferisábildi, getur það raskað sjálfri myndini sem fjölskyldan hefur af sjálfir sér. Um hver þau eru, hvað þau standa fyrir, hverjum þau hafa trist og hvaða húmyndir þau hafa um lífsitt. Fyrir suma verður afneitunin leið til þess að verja þessa mynd. Að hafna frásognini, gera lítiðúrinni eða evast um hana, verður innfaldara og bærilæra en að horfasti augu við að áfeldið hafi átti stað inni á heimilið þeirra. Sanleikarnum er afneitað og snúið eðir á einstakling sem þarf að beira allt sem heldinn vill ekki horfasti augu við. Öllu er snúið á kvolf. Sá sem segir Sanleikarn er sakaður um blækingu, þólandinn er gerður óstöðugur og mann korstir eins og heiðarleiki og siddferistrek eru tólkaðir sem ókn. Það sem þólandinn er að fara framá er miklu starra og meira en það sem gerandinn fer framá. Gerandinn vil að fólk gera ekki neitt, breyti engu og hafi hlutina eins og áður. Þólandinn er að fara fram á breytingu sem mörgum finnst óiðfyrstinganleg. Í slíkum aðastaðum stendur þólandinn oft eitn eftir með sína reynslissögu og afleigingarna er af því að hafa sagt frá. Sambönd bresta, fjölskyldi bönd verða fyrir skada og sú von sem margir beira í brjósti að fá stuðning og vernd, vikur fyrir þögn fjarlægt eða tortrekni. Þannig verður offeldið ekki aðeins áfaldur fortíðini heldur eitthvað sem heldur áfram að skaða líf þólandanns. Þólandinn þarf ekki aðeins að takast á við erfiða minningar, heldur líka við höfnun og útskúfun. Fólk skiptist í fylkingar. Hver stendur meðanum og hver snýr sér undan? Í næsta þætti, loka þættinum, ætlu við að fara yfir hvað við getum læst af byskupsmólinu. Drífarsnæddall, talskona stigamóta, sér ég okkur frá því hvaða árrið byskupsmólí hafði á starf sem er stigamóta. Hver eru æskilega viðbröð við frá sagnum þólenda? Hvaða úrbætur móg gera í málaflokki þólenda, kemferisófeldis? Þór Jónsson, fyrværandi fjölmjölamæður á stöðu 2, sem fjallaði mykið um málið árið 1996, sér frá nokkrum adriðum sem aldrei hafa áður komið fram. Brynhildur Flohans, professor í lagfraði við Háskóla Íslands og franka guðrunaræpu í móðurætt, sér frá sinni persónilegu reynslu af því að vera aðstandandi guðrunaræpu og sinni fagilegu reynslu á sviði lagfraðinar. Guðrunaræpa segir sína skóðin á útskýringum Karls Seibjörssonar biskubs í æfisugu hans. Að lokum hæru við aftur frá Alfredð, þar sem hann segir frá því þegar þau seir um pálina ákveða flýja Ísland og flýtja til Danmarkur, þar sem þau byggu saman allatið síðan. Hann segir frá því hvernig hann þróa emið sér áfengisvanda eftir áföldlin á Íslandi og hvernig líf þau hjóninn byggu sér til saman í Danmarku eftir ári 1996. Seir hún pálina lest ári 2009 úr krapaminnni og segir Alfred líka frá því hvernig hann hefur tekist á við sorgina eftir fráfællinnar. Ég sá það svo setna að allveg saman hvað í upphavi amistakosti, ætla ég alltaf að taka afstöðu með þeim konum sem að segja frá ápaldi. Það var á týmaböldi henni komi eitthvað í sörgfáði sem konur er leikundunnaði. Það er ekki sama Jón og Sirajón, að það er ekki sama þólindur í gætum. Mér fynstum þessu hún maður fundist ósangjátt eitthvað en hvernig hann fjekk það allt í fangið og hafa þeirst að beira ápaldið á því. Það var vera beita kerfinu fyrir sír til þess að nekja á þessum konum og nekja á stígamóttum. Það komi fram við hann að gvöðrunum sem sagamann reynlega. Þeirruinu útana að taka all þessi drokníkar við tulliðiðiðiðiðskubinn held sér yfir mig og ástígamotum. Hvernig við varum að tæta aðruðuna að biskufnum?
Í þessum þætti beinist athyglin að því sem tók við eftir að Guðrún Ebba steig fram opinberlega með sögu sína í bókinni Ekki líta undan, sem Elín Hirst skráði. Fjallað er um þau viðbrögð sem mættu henn
Samantekt
Í síðasta þætti af hlaðvarpinu fjölluðum við um Guðrúnu, sem segir frá innri baráttu sinni, skömm og afneitun tengd kynferðisofbeldi sem hún varð fyrir. Eftir að Guðrún steig fram opinberlega með söguna sína, mætir hún ákærum um að hafa falsað minningar um ofbeldi, meðal annars frá fjölskyldu sinni. Bróðir hennar, ásamt eiginkonu hans, tjáir sig opinberlega og efast um trúverðugleika hennar. Í þessum þætti ræðir Guðrún um viðbrögð samfélagsins við frásögn hennar og um ferlið við að skrifa bókina "Ekki líta undan", í samvinnu við fjölmiðlakonuna Elin. Þátturinn snýst um mikilvægi þess að segja sannleikann, þær kostnaðarsamar afleiðingar sem eiga sér stað þegar þólendur tala um reynslu sína, og hvernig valdakerfin geta verið ógnandi. Ásakanir um falskar minningar eru umfjöllunarefni, sérstaklega í ljósi skýrslunnar um Ólaf Skúlason. Þátturinn hvetur til umfjöllunar um skaðleg áhrif kyngreindra menningar og valdastöðu.
