Friðstingar af allt af við. Ég svo sagði við fræst þarra sinn. Vík burt sát hann. Hann þeftan. Og hann sá húnum að fara. Ég ætl ekki líka mér við fræðsarann í Ésum Krist. En ég segji við þá sem eru að ásækja mink. Vík burt. Þeir ytla er ennað verki í veraldinni. Hinn ytli er ég allt af að uppgötta betur og betur. Hann gengur um sem gremjandi ljón, eins og sagt er ég hér górði. Guðrún Jónsdóttir, fjellasfraðingur og starfmaður stigamóta, segir að tvær kvennana hafi leytat til samtakana fyrir mörgum árum vegnan þessara mála. Hvers vegnan voru þessu mála ekki kærið við uppavi? Kunnarna voru ekki tilbúna til að gera það á þeim tíma. Og það er allt að þær sem ráða ferðinu á hverja hverja. Við tökum ekki ráðin á þeim. Við reynum að veita stuðning, eftir í sem við getum og taka þátt í því að ræða og fari gegnum tilfíningaljú hliðina á þessum málam. En stiga við baki á þeim sem vilja keira og trista sigir í það. Guðrún segir að konnurnar 3 ár komi reglulega á skrifstáfur stigamóta til að reyna vinnur málum sínum að hjálp starfmana samtakana. Málférra síðu Mart Dæmigert fyrir þau mál sem komið til Karsta stigamóta, en meirul huttir þerra síðu Gömur mál. Við vitum það fyrir að Kynferris ápilsmenn koma á úr ímsum stjettum og allan stjettasamfylasins. En það er kannski svolítið hærgalða standa fram í fyrir því að yfirmaður kirkiunar á Íslandi síðja meittur Kynferris ápilsmaðar. Í veikunni hemsott ég búrstaðakirkju, staðinn þar sem Atvíki sem Sigrúnd Pálín að saði frá áttið hafa gerst. Það var teki vel á módi mér. Við gengum saman í kirkunni, niður treppur og ennig i kallaran. Þar var oknuð hurð að litlu glukkalösu herbergi. Þetta gæti veri herbergi sem Sigrúnd Pálín að saði Atvíki hafa áttið stað í. Hæ. Skafiði. Já. Sæt. Það var meinað í frásugnum, það veitum við bara eitt tím í hugu. En þetta er bara eins og maður sem þannig við í kellar og sånt. Já, gráði. Þér er bara, maður þér ekkið með fólkíka og sånt. Nei, nei, svo bara. Ó, þetta er leiðinsest í. Ó, þetta er leiðinsest í. Kyrkiú húsið, þess að dresflumminga sem er hérna. Það er hérna húf. Það er hægtið að vatða veða, vatða veða að tala þetta er hér. Það þá var hona miðavið. Það skil í hérði, þá sá ég það fyrir mig hér. Já. Ó, mig hef skilni stannu ekkið hérna. Það er búið að leita ein bíðum ekkið. Það er búið að mála og hérna varðurinnir sofi. Það er veit að taka upp hérna ímisslegt svona. Þetta er röms. Það er hérna sunnutaðar skóla. Það er sér svo glukalustrými hérna. Sér fersar við þess að fráðsa. Helt að þetta er þess að ég eina svona glukaløsar. Þetta er hlust og hérra ganginnu sem er með í hlust og glukalustrými. Já. Já, þetta er ekki allstaðu sem var sem hlust og hlust í saltjaðslu. Næ, nei. Nákrum dögum eftir að fyrst í þáttur fóri í lofti fjekki skilabóð frá konu sem hadur lustað á fyrsta þátt. Hún sagast það var sjálf upplýfað ávbeldi á hendi Ólavs sem fermingabarn og við ákváðum að hittast. Við skolum kalla hana Marji. Það er ekki hennar rétt að nabn, en hún kísa koma fram nabluust. Frásagn hennar er þung. Hún er ságð af varfarni og hér heiri við hana endurságaða í leglaistri. Það er ég við 50 ár síðan þetta gerðist. Ég var 13 ára á verða fjórton. Ólav verð fermdum í bústaðakirkju og ég verði fermingafræsliðhjána. Ég tók líka þátt í aðskulíðstærfi kirkinnar, spilaði með hlannas fjellasvistin að kapi og hlut velan fyrir godan árangur og við krakkanir átum goda stundi samman. En einu sinni þegar ég verið kirkinni fóri á lillasalernið sem er í skóti til hliðar við andri kirkinnar. Ég læsti hurðinni, gerði mina þarfer og opnaði svo hurðina til að ganga út á salerninu og það sem blæsti við mér hefur fyllt mig síðan. Ólavur Skúlasun stóð beint fyrir fram á mig og lagiði aðra hendina á bringuna mina og byrja að þvinka mi inn á salernið. Ég uppliðið mi strax í mikilvægtu. Ég var íþrotastalpa og átti nákkara bræður þannig ég var vönn ímsum æslagangi og ég var þarna mjög snar í snúningum og tókst að beija mig eld snart undir handakrikkan á hannum og löypa undan hannum. Síðan ljóp ég eins og fætur tóguði útur kirkinni og allaleið heim þar sem ég bjó í næsta nágrinni. Ég hjeld að lunguní minn myndi springa. Svo rætt ljóp ég, enda logandi rætt. Þó ég viss ekki nákarlega hvað hann ætla að gera þá taldi ég mig í stór hættu. Þetta var algilega yfir þyrmandi. Hannfuddlóriðin, stórafaksinn, maður, presturinn sem ætla að ferma mig. Ég hef oft hugsa um það hvað hefði geta gerst ef ég hefði ekki náð að komast undan. Ég fermdist en hætti alveg að fara í kirkinna eins og áður og þar með að taka þátt í æskulístarfnu. Ég gat ekki hugsa mér það. Ég fóru umgangast aðra hópa á krekkum og byrjaða reikja. 14 ára gömur. Ég lagði ekki í að segja fólum minnum fráðusu en ég sagði nokkur minnkonum mínum þetta sem hefði ekki þroska til að skilja alveg hann þá. Ég skamma þess mín og hætti að tala um þetta. Þetta atiðk sat í mér og hafði mikil áriða mig. Síðar þegar hver konan og fætir annari fór að koma fram og segja sínar ófarir í tengslum með ólaf þá heldist þetta evi með aftur. Þó ég væri þá orðin föllorinn og komið með fjölskyldu. Þá áttæja mið líka á því að fleiri á mínum aldri og eldri í bústaðakirkjöð hafðu lent í svepuðu. Það er óskilnelegt að maður sem er með sögum kimferisprót skildi ná að verða biskup yfir Íslandi. Sýan þegar ég las bókinan að guðrúnar ebbu, dóttur hans og mysnorkun hans að henni, þá þyrti ég að gera það í skamdum. Ég feldist þvílik um hrillingi. Það er sorglegt að maður sem hefur komið svo ílla fram við börn og svo marga innstaklinga, skilja hafa fengið að gegna svo mikilvægngstörfum í þjófileinu og að margir sem hefur geta komið í vegfyrir það, gerðu það ekki. Frásogn Marju er að mörguleiti sambærilega frásognum annar að kvenna af ábildi Olafs. Í trökað kemur fram að hann hafi komið þeim að óverum og beitt áreitni á stöðum þar sem þær hefur undir venjulegum kringustæðum oft að geta uppleuað svið örukar. Í aðstaðum þar sem hann hadi vald eða öfuburastöðu gakkur þeim, skapaðist skýrt valda ójabæji. Í mörgum tilveikum tókst konunum að komast undan. Drátt fyrir það sátu þær eftir með djúpstæðan óta og spurningar um hvað hefði gert þeir hefur hefði ekki náða fórða sír. Lýsingan þar benda til þess að hann hafi sótt í að skapaðistæður þar sem konur og stólkur uppleufði óta og varðnalísi. Og að hann hafi uppleufað sestaka nöktn af því. Eðun hans hafi því ekkert með kynlíf eða nánt að gera, heldur var þarna um alvægt kynfærisápaldi að ræða, sem skildi eftir sig langvarandi áfaldastrætu í fjölda, kvenna og stólkubarna. Guðrún eba Dr. Olafs er eina þeim sem hefur þurtað sækja solfræðitíma reglulega í mörg ár vegna óbildis föður hennar gegnani. En ári 1996 þegar fyrstu frásagnir kvennana byrðust í fjölmælum, hafi hún aldrei leiða sér hjálpar. Og eina leiðin sem hún hafi til að takast áviða sem var að gerast var að reyna að verjast frásagninum og þakka þær niður. Hún uppleifdi ólýsanlega sköm og óta. Hún vildi gera allt til að verja papasinn og rendi í vanmætti sínum að hafa stjórn á atberarásinni og hónum sjálfum. 1996 þá áttu þær fengu þær enganljómgrunn. Það var bara allt samfélag múti þeim. Jáb vel þó að það varu margar sögur um pappa. Mjög margar sögur. Tengtar stólkum färminkaraldri og hónum. Þá var heimili, fóraldraminn að það er pab færðan biskup, það var fylgt á blómum og gefum og endalist fólk að hlúa þeim. Það er hónur Sigrúin Pálíðina og Tabirk og Stefania sem þá komi fram. Það er hérna máttu þóla gríðaljara á rosir sem endaði með þigins öfum og Sigrúin Pálíðina að flúðið land. Þegar þetta gerist það var erfiast að tímabil, æviminnar, það var rittlingur og ég bara gerðið allt til að verja pappa. Allt. Þér hringið þetta. 1996. Ég hringdi í alla sem komi málinu við séináði. Ég gerði, ég bara hugsa að það það þarða stoppa þess að hónur. Ég hringdi í hónur sem þektu þær og ég þekti líka. Ég sagu að mynda hónur sem þektas um hæður verið einhverjum stöðinnýsfundum með þeim. Ég hringdi í þær og ég öskrað það á það í síma. Það þar bara stoppa þær. Ég hefna þess að fyrir að stjá þess að fyrir að fyrir að stjá þess að fyrir að stjá þess. Ég hefna var ég sambatu við. Pappi segir í bókinni, æfisöfursinnni, að hann hadi leytið til að fræðingst ragnast að alstein sonnar og tríkkveikunnar sonnar. Bara fyrir mig, því ég var að fara yfirum. Og það er að vissu leytið sveitt. Ég pappi fónu ekki mikkjátt í segis öðuskó. Þannig að ég hugsa að þarða stoppa þetta, stoppa þetta, stoppa þetta. Og ég veit það þetta núna að bara höfuruminn og myndigannum minar voru að springa. Og það bara býrjað ég að blóðga mig líka. Og vast að klóra þetta í blóðus. Býrjaðir allt hinn á því ég þannig er 1996. Ég býrjaðið 1996. Jó, tegja var yngri hadi ég stungið með með svona náll í ennið. Og ég hadi plokkaði mér augnahárin. Nei, að brúnirnar, ekki hárin sjál. En þarna býrjaðið ég að láta mig blæða. Og ég bara, allt sem ég gata ég var að vinna, þarna líka kenrar samfónun, ég veit ekki hvernig vóri gegnum þetta tímapull. En þannig að þetta, sínskinn minn úr ellendis, bygg öllendis, og þau kom ekki heim þá. Þau kom ekki heim að verja. Þannig að þú vast að tókstaðir þetta hlutverk sem að kannski er algind agérist. Já, það er algind og ég bara hugsa, skoði minum huga, núna get ég bara sagt, það má ekki komast upp á eðviparðið. Að því ég vissi þarna þrjá líka segja lítið stúlka, að pappi sæði, efa þetta frétist, eða ég mergir hvernig orðan sæði, þá var þú bara ein, þú var þú aðlein, ekki með fjölskyldunni. Þú verðið stáðið hlutverk. Hver sæðið hlutverk? Það gerði það hinsverða verkum að hann náði miklum völdum innan kirkunar. En hvað fólst í þessum völdum? Hvað fölst runvörilega í embætti Biskups? Í Íslæsku þjókirkjunni er biskupin ekki bara andlið og leytógi heldur einnig ætisti eimumaður starsfólks kirkunar. Ábyrkur fyrir skipan presta, aga á seðanemdum og óbynberi stefnu kirkunar. Embættið er bundið lögum og gegnir því bæði trúarlegu og óbynberi hlutverki, pluta af stjórtsýslu Ríkiskirkju sem lítur að ákvenu reglverki. Þetta þið er jæfnfrand að biskup hefur veruleg árif. Ekki engungu í trúarlegum og seðfærslegum málum heldur líka í því hvernig mál er tegin ferir, hvaða upplýsingar fá að heirasð og hvaða mál hljóta formlega meðfærd. Embættið hefur sögulega noti mikilar verðingar og valda stöðu innan samfélagsins. Og í gegnum árin hefur oft verið lítið til biskups sem eitthverskonar endanlags valdtava tegur deilumál rísa innan kirkunar. En þá vaknar spurning sem fólk við sé ekki svörin við árið 1996. Hvað gerist ef biskup bregst? Ég hef Hjalti Höfason og er professor emeritus í kirkusögavið, eða eitthverskonar trúabræðarfræði til Háskúla Íslands. Biskup er kosinn ekki í almennri kostningu heldur gegnum ákveðið fulltrúaliðræði. Og sem sagt kostningar rétt til biskups hafa sem sagt viggðir tjónar kirkunar, prestar og diaknar og fulltrúarsapnaðarna. Það mú svara þessu almennrann ég er hlutverk biskups er að standað vorðu meningu kirkunar. Það er að segja að trykja það að kirken sé ekki ekki eitthverskonar. Sér ekki eins á öllum stöðum heldur komun fram á trúfæriðu hann hát sem eining. Sér samfeld hild í einhverju merkingu. Að fyrir kirkans skiftist náttúrlíða nýður í margar starfs einingar, það er sumar vísna sjálfstæðar og hafa vissa sjálfstjórn og allt þess aðtæðrin. En þá þarða standa verðu meninguna. Bískupinn sem sætt við hér nýja prestá að hjágna í því hlutverkifelstað. Það er sér gengjúð skuggum það að allir sem hljóta þessi þessar vikslur og þessi störf þau sér heif til að gegna þeim. Anna hlutverk biskups sem lítur að þessu líka svona á bind. Það er þess að svokvöldiðu vísitasíur sem biskupar er allt að farað. Það er færðastumlandið og heimsækja söfnuðina. Vér á veftvangi og taka þátt í starfi kirkunir og mismundhandi stöðum. Hlutverk biskups er að leiða fram, eitthvað sé að nýðurstöðu í kirkunir um það. Hvað að eitthvað við að kenna og hvernig að eitthvað við að biðja eða stund að tilbeislu og helgiðhald. Þannig að þetta er sem sér að biskups sluttverkið að leiða kirkunir til samstöðu á hverjum tíma. Hann hefur mikir vald, en eftirleidið og kerfið sem á að halda húnum til ábyrðar er seinvirt, þunkt í vöfum og að mörguleiti hannað fyrir sátt í stað árækstra. Þetta reglurverk og þessi tregða kerfisins skipta leikil máli þegar fjallæður um mál Ólafs skólasonars. Þið þegar ásaganir um alvæðlega misbedingu vald koma fram gegn biskupi, er það ekki bara sivfærisleg viðbruð eða trúvarleg ábyrð sem skipta máli. Heldu líka hversu ervittur að bræðast formlega við innan kerfisins. Dessu gæði Karl Seubjörsson fyrirvælandi biskup Íslands sem tók við af Ólafi ári 1998, skil í sjálfsævissöfusini sem kom út að hónum látnum. Bókin heitir skrifa því sand og kom út rétt fyrir síðustu jól. Í bókinni skrifar Karl. Nú þegar hórturum augsl er það allt í gegnum gleru sem við hefðum ekki þá og lytta veitneskju og reynslu og viðþorfum breittara tíma. En það er verð oft glemst í upprivin þessar að mála að þau voru þegar fyrn að lögum og engin leid að<|pt|> færa sönnur á eitt hefðan eitt í þeim ásugunum sem biskup var borinn. Og í raunvissi engin hvað kirkan og hennar þjónar átt að gera. Í skrifum Karl mát greina eftir sjá en líka á hvena örvætingu. Karl var neblíðlega gagrindur harlega fyrir vinnubráðusinn þegar konu leytuð til kirkinar og báði um að tekin var í ábírð á kemferisbróttum Olafs. Svo virðist af skrifum Karl að hónum hafi ekki fundist hann hafa átt að skílið að þurfa að beira thungan af ábírðinni á viðbröðum kirkinar við ásugunum kvennarna. En hans aðkoma var veigamikil og markþægt og stóð eðir langt tímabil. Í þáttunum skoðum við nánar aðkommu Karls að biskupsmálinnu ári 1996 og svo þegar það kom aftur upp í kringum ári 2010. Karl var þó ekki fyrst í presturinn sem var leytat til. Fyrsta skipti sem Seirún Pálina sagði fulltrúa kirkinar frá málinu var ári 1988 í símtali með segubirn í Einarsinni fyrir verandi Biskupi. En þess mú gita að segubirn var líka fadir Karls segubirsónar. Og ég leytas ó fyrst til kirkinar aftur þegar ég hann Ólaf Skólarsson er í framboði til biskups embæðissins. Og þá hugsa ég bara með mér það við bara getum ekki haft aðbráðamann, kynfusjaðabráðamann sem biskup. Sagði Seirún Pálina í viðtælja og rúf ári 2010. Veikusíðar ringde segubirn í hana aftur og bað hana að koma til sín á fund. Á fundinum bað hann Seirúnu Pálina um að hitta Ólaf til að atuða hvort maðurinn hefði breist. Þetta samþytti hún og fór og hitti Ólaf í bústaðakirkju. Á fundinum rettest Ólafur mjög og neitaði ásukunum hennar. Ég mætti sama manninum, ég mætti sama brjálfum manni. Hann eins og ég sé að hann að geða ekkur. Hann varði mjög reiður, ég skildi og våga að meira þetta upp á hann. Það endaði með því að hann sagði við með mega segur eða ekki segur. Ég lætti kempen að fyrir þetta. Seirún Pálina fór þá aftur til segubirns biskups eftir fundin með Ólafi. Þar sem segubirn brast í grát við fragninnar og blössaði hana. Hún lísti því síðar að hún hefði upplefað mikla sektarkendi verði að leggja þetta á gamla mannin segubjöt. En hún hefði vonað að eitthvað verði þið gert, en ekki bóla þig á fregari viðbröðum frá kirkunni. Ári 1989, ári eftir sandtálfyrra, var Ólafur kosinn biskupp. Það er sankvænt skipuna brevi sem herða Ólafur Skúlarsson tekur ekki við fyrst að júli. Og það verður hann stattur á biskuppafundi í Finnlandi. En atepninni í domkirkunni í dag var mjög hátýleg og ekki að þetta segja annað en hún hafi verið gvöðið þóknæli. En hvað er nýjum biskuppi Íslands efstí huga á þessum deyi? Það er sér svolsat þakklaigti fyrir dægin að fá þetta indíslega solskín. Það minnir okkur á þegar ég var viggður biskupsvikslur og skálháttí 1983. Það hafði verið regning en að mornir þess sunnundags þá létti til og solskín allan dæin. Og byrjaði þá að regna dæin eftir ég vona að við höldum þessari sol eitthvað lengur. Og þakkrati til allar þeirra sem hafa komið nærri þessum deyi, kirkuminnni fyrir það tröst sem að mér í sínd. Gúði mínum, hvaðan er verið góði mínum? Árið 1994 átti Seirún Pálínas og fund með Seirá Palma Matiasinni í bústadakirkju að þið tilepni að hún og Alfrið ætlaða gifta sig. Hún vildi að presturinn sem gifti þau vissi af þessari reynslehinnar af ólavi. Seirá Palmi virdist sjokkereður eðir þessum upplýsingum, en Seirún Pálín afletti trúnaðaskiltu hans og óskaði þess að hann keimi upplýsingunum áfram með alf prestast éttarinnar. Það var mikilvakt fyrranna að presturinn sem annaðist giftinguna treiði frásögn hennar. En Palmi svaraði því þannig að hann geti tekið að sér giftinguna og uppliði hún þau orð sem sóa að Palmi treiði henni. Ári sittna ári 1995 leiði hún sóa til Seirá Vefhúsar Þórs Árdnasonar, sóknarprest í Grauváskirkju sem tilstóða meinti ferma barni hennar. Hún sagðist að vað upplýfa að Seirá Vefhús þróði henni líka og hún tristi hónum til að ferma barni hennar. Hún leisti Seirá Vefhús líka undan trúnaðaskiltu nið en Seirá Vefhús talti samt að trúnaðaskilta gildi enn eða vildi ekki afletta henni og gerði ekkert í málinu. Það að Seirá Palmi og Seirá Vefhús hefðu ekkert gert við þessa frásögnsigrúna Pálínu átli henni miklum vonbregðum og trist hennar á kirkunni hafði orði fyrir miklum skaða. Í januar ári 1996 fóri Alfreð og séir hún Pálina á fund með Seirá Flóka Kristinsinni, þá sóknarpresti í Lánkálskirkju. Hún hafði þá veri samskjytum við aðra konu, daburdu Gúðminstóttur, sem hafði sagt henni frá reynslussinni af kynfærisápelti Ólarz og það er hefur ákveði að leita samanleida til að koma upplisingum um reynslut þeirra bækja af Ólavi á framfæri. Fyrir lá að Flóki átti að fferma svoan dagbertar og að þið tilhefni fór séir hún Pálina og reyti við Flóka til að steigja við frásögng dagbertar. Flóki hafði reyndar sjálfur staðið í deilum við Ólav vegna adburða í Lánkálskirkju, en þá staðreint notaði Ólavur seinna til að íta undir samsæriskenningar vegna frásagna að kannana. Seirún Pálina og Alfred upplevði á þessum fundi að Lóksins væri ekkur sem trúði henni virkilega. Seira Flóki hafði hitt dagburtu höstið áður og hlustað á hennar frásög. Seira Flóki listi því síðar að Seirúnu Pálina hefði misboðið mjög vegna þess að nokrum dögum áður hefði Seira Vífúsþór sem hún hafði áðurleita til vegna molsins. Veyrið talsmæður um það byll 30 manna Hóps sem hefi komi saman til fundar til að semja trösts yfirlýsingu á Ólav Skólason í Lánkálskirkjumálinnu sem síðar var flutt munligið á bladamannafundi af Vífúsi sjálfum. Lánkálskirkjudeilan sneirist um langvarandi ágriðning í sóhninni um stjórn, fjárhag og starfsætti kirkunar, þar sem ásaganir gengur á viksl um óeningu, vantröst og óskír mörg valgteimilda, þó hér gefist ekki tækjeferðir til að kava djúft ofan í þá deilu. En Ólavur og Flóki deiltu í þessu máli og var það líka kvartning fyrir konunnar til að leita til flóka í vonum stuðning í málisínu. En það sneirist svo í hendonum á þeim, því tengst þeirra við séra flóka vore gert torrtregileg, en svo ásaganir hvernanna væru einthómur tilbúningur sem heði þann tilgang að valda Ólavur skaða í Pólítískri kirkudeilu. Þessar ásaganir sem eruðið hafaðar á biskupp nú, eitt að vera öllum kunnar, og Ólavur er kominn til okkar, Ólavurs Kúlasón, hverir þín skýring kannski fyrst á því að þessa mál komi upp núna? Ég hefði einhverja skýringar, Þá er fyrir skýrkorki upp nén nýður í þessu. Þetta verðiðist reikja hvæl annar. Það er eins og einhver haldi um þræði og eins og í brúðuleikhusi. Einhverjum er ytt fram á sviðið í dag, svo lýður svól til tími og þá kemur annar. Þetta sé kapsmál, enghurs að umræða hjaðni aldrei og sjætni. Hittir átturinn á moti Ólavur Jettað að ég hefum ára bíl heirt svo sagnar um sjálfamni. Þannig 1991 komu miklar kviksúr í tengslunni við kirkjugarðamál, sem að það var mjög brendandi. Útfarastjórin okkur var mjög duðlur við að breyða það út að ég hefði angradd konur. Erveitt er að gera seg greinfyrði í svona löngu sittna hvaða kirkjugarðamál og útfarastjóra Ólavur vísa þeir í. Reintar var sennilega erveitt fyrir almíninga áttasei á því þá líka hvað Ólavur átti við nákvæmlega. Samsæriskenningar Ólavs voru settar fram á óljóssann hátt. Nókkurum mýsmulandi kenningum eða myndum samsærisæðlum var blanda saman. Þannig að almíningur sem hlustaði á Ólav í sjómásvítalum fjakk þá tilfininguna að eitthvað mjög stórt og viðamíkið samsæri væri í gangi, sem hinn almenni borgari gæti bara ekki áttasi almenni á. Á tímabili var orðromurinn orðinn svo sterkur um að sýra Flóki og aðrir anstæðingar Ólavs stæðu fyrir hessum ásökunnum, að Flóki var beður um að segja sína hlið á málinu í kvöldfriktum rúf. Nú því við er haldið fram að svo tengdist sem konum sem hafa bórið sækir á biskupp. Er það reintinn? Næ, það er ekki reintinn. Mér er sagt að það séu sver og gríkinn það ég gipi spotta, borgiðum ég hafðil peninga fyrir, það er allveg fráleitt, fráleitt hugmynd. Þessi mál, þessi tve mál er við mál sem biskuppinn þarf að fást við núna. Ásakanir kvenna á hendum sér og þetta mál í langúskirkji er við tve aðgrennt óskild mál. En þeim hefur verið blanda saman með því að biskuðstófa sendi á frétta stófur í dag. Breið þess að ebnist að ég verið með einhverjum hætti í leiðnum ekki við eina af þessum konum sem hafa verið tilgrenndar sem kæruaðilir á biskuppinn. Lýttur þess að svá að þú hefur verið reinsaðar að því? Næ, og sérslagilega ekki með þeirri grenn sem byrttist í tímæriði í dag sem heitir Sýaðu að heirta. Þar er beinlinns haldið áfram þessari samsariskenningu að hendi biskups og einkunná hans. Í lok januar ári 1996 lagði Seirúinpálina svo fram formlega kvartun til Prestafilast Íslands vegna framgungu sérra veikfúsar í málinu og lísti líka í brefinu samskiftum sínum við Olaf Skúlasón biskupp og atbörðinum árið 1978. Þar var samskiftum Dagberðar við Olaf Ednið líst og brefið underitað af Dagbjördu. Ragniður Daví Stóttir Lauruglokona aðstóðaði konnar við að skrifa kvartunina. En Ólafur kvartaði sínann í fjölmulum undan að komi hennar á málinu. Og Lauruglokona sem þá var skrifaði bref eftir bref eftir bref og sendi til imísaðela, borgarstjónins Reykjavík, ráðhvera og loksins forsedans líka. Það sem ímíslegt var tífundið sem helst var hakt að finna mér til last og mjóðs. Nú ég bað svo útvarastjóðinn að koma á minn fund og gera grein fyrir því hvaðan væri eilig að fara. Og hann kom og stóð fyrir flamann skriboðum mitt, vild ekki setjast, gaði mér upp skýrnarnar tvekja kvenna sem hann sagði að ég hefði ángrað. Ég bað hann um að gefa mér upp heimurnsfang og símánumur og hann sagði ekki vera með það á sír en skildi koma dæin eftir. Þetta var 91, ég skrifa það í bókinamina, hann ekki kominn enda með þetta. Ég þessa sörður hafas en sig gengið og þar voru allt að tengtar þessum átökum um kirkugardana, sem ég lettí í án þessa ég bæri áberð á þeim málum. Aðiðs áðurum við fyrir nákkala betur óvan í þessar sörgur, er þetta nokku að tala um það að það sé ég hjæpil einhver öfla bagvið sem að sé að þrísi á þetta komið? Ég veit það ekki Þórfinnur en ég hef sé þessar fyrirröndu lóreklu konu stjórna þegar ég konu sem brefi skrifa þig. Þannig að mann grunar að einhver þessar að abla síf enn að verki. Hvaðað upplur það? Einhver í sem sá við Þán einstakling sem ættja sverta sem allra allra mest og helst að reyðja úr vei. En Geir neitade því. Hann reyndi þá að sína framá að frásegninnar eittu sér ekki stóði reynfrileikanum, með því að fletta upp dagbókarfæslum sínum um fundi frá þeim tíma sem át að hafa gerst. Ólafur reytist Geir mjög þegar hann neitade þeir að eitilegja brefið, og Geir lísti því síðar að hann hefði upplifað að Biskup eitlaði reynlega að leggja á hann hendur. Sór reiður hefði hann veri þegar hann jós yfir Geir, skömmum og svíverdingu. Þegar Geir eitlaði svo að enda fundinn og ganga út, stóð Ólafur upp, gekka og eftir húnum og öskraði að sér byði við að ávarpa hann Sera Geir. Biskup liat hann því skýrst vita að hann tristir sér ekki til að sér ávarpa Geir, með hans lögmæta ávarpsstytli. Svo látt skrifaður var hann hjáhónum. Hér er ágett að staldraðin svið. Sera Geir Vógæ var nepliglega hluti af hræfingu eða hópi innan þúkirkunar sem var stundum kallu svartstakka hræfingin. Og Sera Flóki tilheirði líka þeirri hræfingu. Ólafur var ekki hluti af þessari hræfingu heldur að fyrst hann svo kallada breðkirkju. Má því segja að Geir og Flóki hafi báðir verið einskonar anstaðingar Ólafus í Pólítískri kirkideilu. Við skolum heira útskýningar hjálta hüðarsónar á þessu. Það svartstakkar er ekkert hljálpleikt orði eða jágfætt í þessari umræðu. Það hefur mikki verið nótað og allt það. En bara til þess að gefa því einhverja merkingu, þá held ég að það hljó til að vera nótað um þennan arm sem að ég sagði að leggði áhörsláðu embættið og sérnsatt kirkuhefðinnar og í mínum huga var Ólafur sérnsagt holdgerfingur nánaast þessar að breið þu kirku sérnsatt kirkunar sem að leitar jabvægis við samtíman og leitas við að tala hennar máli eða samtíman. Það að Ólafur stæði opumberri pólítiskri kirkideilu við aðra presta á þeim tíma sem ásaganinnar komið fram gerði það avar öðvæld fyrir Ólaf að láta fólk trúa því að um samsari og falskar ásaganir gegn hónum væri að ræða. Samsagt, þegar koninnar reyndu að leita leiða til að koma frásognum sínum áfram innan kirkunar mættu þaðir tómleiti og vantrú, með alannas vegna þessar að delna innan kirkunar. Hvað er það sem að hann gandd nota til þess að segja þetta er allt saman eitthvað samsari? Er þetta ekki mjög, eitthvað að segja, nærtæk skýring sem við getum greipu til í þröngri stöðu? Það er að segja, ég myndi, prívat og persónilega, lýta á þetta sem vörn ákveðins einstaklings í þröngri stöðu til þess að, ég og að segja, finna sér skýringu á því mótlaiti sem hann hefur orðið fyrir út frá sínum sjónar meði séð, ekki satt. Við verðum að setja okkur þarna í spórhanns og sem sagt að hónum hafi í þessari stöðu orðið starfsínast á þetta. Nú voru ég reyna vera hlutlös að tala hérna út frá bara nánaðst hann sjónar meði í þessari stöðu. Þannig að mér finnst þetta ekki ert langsót aðfæri til sjálfsvarnar, en hinsvegar hvort að þetta stennst skoðun í röðn og veru og hvort að hann geti sagt að, eða einhver geti sagt að þarna hafi kirkupólítíkin verið inn í myndinni, það er alltaf annan mál. Hittið svona mál að það var uglust svo að Ólaðið var umdeildur maður og ég hefðið hafi ekki verið inn eitt langsót hjá hónum að benda á að hann ætti einhver sé anstæðinga. Í lok januar áreð 1996 var erendi Seirúnar Pálínu teki fyrir hjá seðanemt Prestafílas Íslans. Bæði hún og Seira Vífús voru kallu fyrir nemtina til að gera grein fyrir málissínu. Fundað var aftur í berginn februar og á þeim fundi satt Dagbyrt Góðmennstotir sem síðar lísti fundinum sem ræðilegri livsreinslu. Tveimur dögum síðar var haldinn n-eitn fundur, að þessu sinni með Vífúsi þór. Þar var ákveðið að boða til nýs fundar þar sem bæði Seirún Pálínu og Vífús er þau viðstöt saman. Þann 15. februar saman dag og fyrsta fretin um málið byrdist í Divaf, löyk séðanemtin formlega umfjöldensinni um erendi Seirúnar Pálínu með álitskérð. Þar kom fram að málinum mell hennar og Vífúsar hefði lokið með sátt. Vífús lísti þið henns verða síðar að sú sátt hefði raun að einsfæli stíði að Seirún Pálínu hefði beði hann afsökunnar á að hafa kærtann til séðanemdar. Öðrum adreum var vísað áfram til Stjórnar Prestafilas Íslands og Beskubs Íslands, sem sagt beskubinn átti sjálfur að taka afstöðu til ásakana á hendur sér. Í Rannsáknar skýslu Kirkeþíngs um beskubsmálidh sem gefn var út árið 2011 er vittnað í þá sem sádu í séðanemd Prestafilasins. Að spörðir sögðu þeir að þótt hvertuninn hefði formlega beins að Vífúsi, þá hefði það eins veri formsátriði. Málidh hefði vitaskuld fyrst og fremst snúið að beskubi sjálfum. Í æli sínu var þetta kynfærsglepa mál sem hefði átt heima fyrir domstólum, en málið var fylnt samkant lögum og því ekki lengur hægt að taka það fyrir þar. Sýðanemdin væri ekki domstól og geti ekki fært sönnur á eitt eða neitt. Sýðanemdin hefði heldur ekki haft heimil til að taka fyrir mál sem vura eldrei en einsors, og því hefði ekki verið hafta fjalla í mál ólafs þar ein og sér. Söymir upplöðu það þannig að síðanemdin hefði röin verið nótu til þess að koma málinu í fjölmilla, enda byði fyrsta fréttin alfarið á því að formleg hvertunn lagi fyrir hjá nemdini. En fundinir voru spennuðrúknir og þarna fjallu jábfél tór hjá þeim sem sátu fundina. Men upplöfðu að það væri ógerlegt að taka stávið þetta mál vegna þess að þeir hefði ekki ert valgt gagvált biskupnum. Það var hýrarkja, virðing og jábfél óti. Biskup sagði í viðtælunni í gerðkvöldi að hann eitlaði ekki að segja afsýr vegna þessar að mála. Ef biskup hinsverði kýrs í að vika úr enbætti um stundarsækir, mát helgja næsta líklegt að annarhverð vikslubiskupinn, vikslubiskupinn í skáhótti eða vikslubiskupinn á hólum, taki við enbættinu á meðan. Hinsverði er vann séð að tilsjir nokkur til það stjórnvald eða stopnun innan kirkunar sem beilinir skét til vikið biskupi úr enbætti. Þann 16. februar ári 1996 var haldinn fundur í Grafavorskirkju þar sem Seirún Pálina og Alfred Mættu ásamt Trúnaðamanni og settust néður með Orlafi Biskupp og Vigfúsi Þór. Vigfús havði átt frumkæðuð að þessum fundi. Tilgangarin var að leita sautta á mellí Biskupps og Seirúnapálinu. Fundurinn var mjög tilfiningaðtrúnginn og mörg þungárað voru látin fattla, enkum frá Biskuppi. Ólafur Hóf fundinn á því að spyrja hvort ekki verið komið nó af þessari aðfður gegsir. Hann lísti því hversu ræðilegt þetta væri fyrir fjölskylduna og fleiri og spyrðið Seirúnapálinu hvort hún gaiti ekki bara hættesu. Hann kvartaði sig hann sáran efur því að málinu heði verið lekið í fjölmela og kravðistas að fá að vita hver bæri áberð á því. Þegar Seirúnpálinu neytiði að draga frambursinn til baka, átaði hann henni meiðinðamálí. Hann bað jæfnframt um að trúnaður erði hafður um það sem framfæri á fundinum. Seirúnpálinu fjellst ekki á það, en lofaði þó að fara ekki með eftir fundareins í fjölmela. Þá sagði Ólafur að hann væri með fimm bref ovan í skúfu frá sónabörnum sem voreð að saga að þara presta um fjölmela. Og gaf í skín að hann eitlaði ekki að halta trúnaðum það, ef fólk meinti ekki gera þar sem hann oskaði. Þegar Seirúnpálina sagaði hann um tilröin til nöðgunnar, svaraði Ólafur því að það væri höga líi. Fundurinn endaði alls ekki á godum nótum og enginn sátaði tekist á melli Ólafs og Seirúnpálinu. Önur kona Stefania Þorkrimsdóttir sem nú er látin, sendi erindi til Geir Svóga formans brefstafíllans íslands þann 17. februar, þar sem hún listi kynfæresleiri áreittni Ólafs gegn henni ári 1963, teir hún var að eins barðn að aldri. Stefania hafi þá ekki hirst af málarækstri Seirúnpálinu fyrir síðanemt og þekti Seirúnpálinu ekki þá, en hafi lesið í frétum að einhverar konur væru að ásaka biskubinn og vilde með brefi sínu steigja við þeirra frambrúð. Hún óskaði sérstaklega eftir því að erindið erði trúnaðarmál, en þrát fyrir það var brefinu lekið í fjölmeila örfáum dögum síðar. Í kellfari setti hún sig í samband við Seirúnpálinu og Dagbyrdu. Dægjinn eftir að hún sendi brefi þann átjanda februar lagið Seirúnpálina fram formilega kvörtun á hendur biskubi vegna framkomu hans á fundinum í Grafhúskirkju. Þar lísti hún ítalega hefðun hans og umvælum á fundinum. Næstu daga á eftir voru svo haldnir fjölmarkir fundir hjá stjórn og síðanemt í præstafjallæinu og samin bref og almen áleitskérð vegna ásakanana. Síðanemdin á hvað taka enga ástöðu til ásakanana vegna þess að málin vorðu orðin ofgumull. Það var harmað að erindi Stefaniðjú hefði ratað í fjölmeila, en engin áberð tegin á því. Kvörtun hennar var kind biskubi en að öðri leiti á þið ekkert að aðhapast í hennar máli. Varðandi kvartanir Seirúnpálinu vegna fundariins með biskubi, tók síðanemd enga ástöðu í því máli. Af þeirri ástaðu að fundarin var ekki haldinn undir stjórn síðanemdarinnar selvar. Þann 2017 februar fór Ólafur svo í Sjómasvítal í dagsljús á Rúf. Hún kom til mig þegar að biskubskostningarna stodu. Ég veit ekki hvort að ég sem hún sæði prestur sem hún vil lífa að hafa tala við 1989 að að áta. Hún segir í brefurun 1988. Þá komum týmum að skrystunni bústakirkjum. Ég þektan ekki. Og þá raktum þetta fyrir mér. Og þegar ég brást ókvæða við þessari ásökun hennar, þá stormað hún öðvitað úr. Og ég verða segja það að það er þurfum mér mikil vonbriði í morgun. Þegar ég las og heiri þessan Guðrún Jónsdóttir í stilmóttum hefur sagt. Hvað viltu segja um það? Lýsa ég verð allgjörri fyrðuminni. Ég hjeld að þar ættir þakk og virðing fyrir aðelum að ráða. En ég hefur verið kalla svo stórum árðum að Guðrúnu að ég er undrandu og ég vennu að bæl því viðað. Þegar ég fretti hvað sem margar konur er hjá stilmóttum að mínum orsugum þá segja mjög eftir því að hafa teki þátt í því að skerða framlæg kirkunna til stilmóta. Fyrir áriði fyrir á við þegum eftir að taka núna fyrta og fyrsta áhverðunum hvað við getur láti mikið til stilmóta. Við ættum sérsá að hakka það þá í réttu hlutvalli við fjölda þeirra kvenna sem er að kvarta undan mér. Ummaðlum Ólás um stilmót var svarað af Guðrúnu Jónsdóttir heitini. Þá verandi Talskonu stilmóta. Þar sem hún leiðretti að stigamót hefðu ekki noti fjárframlaga frá þjúðkirkunni árið áður, nýða önnur ár og ekki sótt um slik fjárframlug. Guðrún Jónsdóttir telu sik eignan trúnað hafa bróttið. Hún hafi tala við fjölmiðla við mál hvenanna þrykja sem leita það við til stigamota að þeirra egin osk. Mér finnst að það er konur sem verða fyrir kynferisluðir áriðnið að kynferislu áapildi. Það er hafi líka rétt til að nefna til þá menn sem það er segja að hafi misbeytar. Og þetta gerist í þessu tilvíki og mér finnst hafi verið fylnur rétti til þess. Øk þess er þetta sérstaka málp búið að verið í umræðu í fjölmiðlum undafartna vikur í mann og ekki hvað lengi. Þannig að ég heldið að gydið að vala að fari fram hjá neinum í þessu landi að hérna hvaða embatsmaðar þeir sem hefur verið viðrið í málit. Og þess að ég ákala ervitt mig að líti á þetta sem trúna að brótka akkvært biskupi. Konurnar þrj ár sendu þreftatilginingu samadag þar sem framkom að þær hefði ekki komið upplýsingunum til fjölmiðla selvar. Þá gagrindu þær líka seðanemt Prestafílasins og málsmeðfærina þar. Dæin eftir sjónvársviðtal Ólavs lauðu allar konurnar þrj ár fram enn eina kvörtunina til seðanemtar Prestafílas Íslas, þar sem þær kvörtuðu yfir ummeluum Ólavs í sjónvárbinu dæin áður og trúnaðabræsti hans. Øg þess hvartaði Stefania yfir að hafa ekki fengja að skýra frá astuðusinni fyrir seðanemt, fyrir að erindu hennar hæði verið lekið í fjölmiðla og yfir ummeluum Ólavs um persónu hennar í seð og heist. Dæin 1. mars samþihti Kirkjuráð seðan yfirlýsingu þar sem eftifarandi kom meðalannars fram. Kirkjuráð Harmar þær ásaganir sem bórnar eru fram á hendur biskupi Íslands og er alvarleg álauga að æru hans og heðri kirkunar þjóna. Ekki bara á miklum stöðningi í yfirlýsingunni við Þólendur Ólavs, þó myndværi á séðareklur presta um heilindi og trúnað. Yfirlýsingunni lög á þessum orðum. Kirkjuráð vottar biskupi Íslands og fjölskyldu hans dýpsdu samúð og kærleika og treistur húnum til að leiða þessi alvarlega mál til lykta. Kirki og þjóð til hella og blessunar. Í kveldfrettum rúð kom þetta séðan fram. Og vegna orðalaks í fréttaf ályktun Kirkjuráðs í gær vilja Kirkjuráðsvenn taka fram að lýta beri á síðustum Málskrein ályktunarinnar sem stöðningsiðfirlýsingu við biskup. Í Kirkjuráði sat meðalannars Sýra Karl Sigubjörsson sem síðar var kosinn biskup Íslands. Ólafur svolvur sat ettnið í Kirkjuráði en hann hadi sjálfur farið framá við Kirkjuráðsvenn. Að gefnir þið út stöðningsiðfirlýsing við hann og hadi flutt mjög tilfiningaðtrúgnar ræðu efur hinnum meðleminum í Kirkjuráði sem þeim fannst ervitt að setja undir. Hann satt þú hjá þegar efurlýsingin var gerð en óneitarlega voru skóðanir Kirkjuráðsmanna lýtaðar af Ólafur. Í rannsorgna skíslu Kirkiððíngs kemur fram að Kirkjuráðsvenn hefðu margir talið að ásakanunnar á hendur biskupi væru hluti af valda barátu innan kirkinar. Þeim fannst eins og Ólafur væri havðir fyrir angri sök og væri lagður í eineldi vegna þess að ákvernir hópar presta væri svo ósaftir við að Ólafur hefði verið kosinn biskup. Seirna sáu þeir margir mjög eftir þessum skóðinum sínum og átuðu segi á því að þeir hefðu haft röndu fyrir sér. Haft var eftir einum kirkjuráðsmanna í rannsorgna skíslunni. Ég trúði aldrei upp á Ólaf að það væri eitthvað misjant þanna á ferðinni. Ég var bara svo blá eigður að ég vild ekki trúa þessu upp á mannin. Þegar þessu mál koma upp, þetta er náttúl að fyrsta stóra ófna málið af þessu tæ í kirkunni og það staista hinga til. Og svo hafa komið fleiri málið kjölfari þar sem prestar eiga í lútt en ekki biskupar. Og eðvitt er þetta hildri lett áfald fyrir alla sem að láta sér kirkunna varða. Það er alveg ljós. En konar tengdust ekkert þessum prestum sem voru anstæningar Ólavs. Það eina sem hakt var að tengja það er við var þarðu þessi fundur með að séra floka Kristinsinni mánuði áður. Í rannsornaskíslinni er haft eftir séra geir vóge að málið hafi verið rampólítíst þers og krust. Þeir hafi verið settur upp sem svartstakkar sem væru í samsæri við að steipa biskupi Íslands af stóli. Þetta hafi þeim verið alveg ljóst og þessu fyrirna hafi geir upplifað að þeir í stjórt prestafilansins er þu að fara mjög varlega. Þeir er þu að anmarka sig mjög þrunga aðkommu að öllum málinu til þess að íta ekki enn frekar undir þessar samsæriskenningar sem þeim voru eitlaðar. Þeir hafi lítum til kirkiunar þá erum við kanski fyrst og fremst að lýta til þessar trúar. Kristininn hefur boðað kærleikan, samstöðum með lítilmagnanum, og mildinnar og allt þess sem við tengum við. Það er svo drömsín sem við höfum um kirkiunar að hún sé fulltrúi þessa hér á meðarlokkar. Þegar stofnunnin og starrsmenninnir og enbætismenninnir bregðast þessu trösti þá verður það bara alveg hrítlilegt skipbrott og þeir heir þau tjennst við. Hvað það sér þannig sagt? Við gerum rikari kröfu til kirkiunar að eldru einhvern annar. En svo hefur kirkusaknfræðingurinn allt aðra sína á þetta og hann veit svona í bakhavðinnu að kirkan hefur í gegnum tíðinn að ekkið verið maður svar í hérna fátaðikosnöðu. Hún hefur verið hluti af valdinnu og þetta er veruleikinn enn í dag. Kirkan er annars vegar hluti af alveg grjóthörðu valdi og valda barátu, en ját framtá einhvern hát stofnunni sem á að standa verðum kérlik hann. Og þetta er bara alls ekkið einfullt staða. Það var hringtileinat alls húnar fólk, við allskyns hótanir og svíverdýningar. Þetta er Alfred, ekkið Lásirún að Pálínu sem við kynna umst í fyrsta þeití. Allt möguleg hvað það er hóru og húnar hann gængir kraftrakil og díkunnars. Og svona ongjenslegt. Við er allt um að reyna hóðar errið að skilja hvernig fólk gæti leytir að hugsa það. Í byrjun árs 96, þegar þetta var hluti af alveg áhábundi þetta maður, að það var á tímabíli, þetta var svona, ég hann, lýkjenni líka, þetta var eins og amerisk njósnarnum. Það var svartir bílar sem var á bílastafn og raðhusa sem við hann björku nýginn á Løgvenki. Það var allgreinilegt að þeir var tilkast með okk. Ári 1996 var internetið rétt að verða adgengilegt almenningi. Samfélagsmiðlar varu ekki til. Fólk hafi fá tækifæri til að tjá sér opuberlega, samá bori við það sem við þekkum í dag. En dagbluðinn var nótu til að koma skóðinum sínum á framfæri. Í skóðanagreinum var tekist á um beskubsmálidt, og þegar ringtar í þær greinar blasir eitt við. Lángflest þeirra sem þórðu að tjá sér opuberlega stóðu með álabi. Í dag veita þessar greinar okkur einsinn enn í annan tíma. Enn í menningu þar sem valg, virðing og stigvældi mótuðu viðbryðin. Enn í orðræðu sem segir okkur jammækið um samfélagið og um málið sjált. Í frettum morgumblasins vertist sama þemað aftur og aftur. Fyllkommið tröst, árófinn Hötlusta. Ásakarninnar voru ágreyttar sem ílska áróður, jábvel mannors, þjópnaður og galdra ófsóknir. Eitt af fyrstu stuðningsbrefinum kom frá vennum og samstarsmennum beskubsjónuna í bústaðikirkji. Þar stóð meðal annars. Venir og samstarsmenn herra Olafs Gulasonar lísa rýðsinni yfir þeim gengtarlösu árósum og áróðri sem framhefur komið í hans garð. Við viljum lísa stuðningi við herra Olafs Gulason. Á sama tíma byrdist grein sem bar fyrirsagnina hvað er nöðgunn. Við vender hennar, kona sem starvaði sem kennari, dró í eva frá sagni kvennana og spyrði haðslega hvort nokkur gæti trúa þeim. Trúa menði í alvaru að prestar á Íslandi síðu vísir til að reyna nöðga súknarberðnubsinnum í kirkunni. Þessi orð endur spekla tíðarandann. Brótaðhólum var ekki trúað. Í annari grein var fyrirsagnin skýr. Kvartning til herra Olafs Gulasonar. Höfnurinn Karlmaður skrifa þið. Ég get ekki lengur orða buntist. Ég vil kvetja herra biskubinn til að vera staðfastan og vika kverki. Í grein annars Karlmanns var tónnin enn harðari. Látlausar ávyrðingar hafa undafarði veri borðnar á biskubinn. Lýji og hatur sínist haft að leðarljósi. Og viða motti lesa persónlega vinnisbröði. Sýrra Olafur Gulason gifti okkur við höfum kynstónum sem hinnum besta manni stóð í einigreininni. Ásakaðinnar voru tólkaðar sem áraus ekki bara á mannór þans heldur á kirgina selva. Mannorðstjóvar hafa komið fram í dagsljósid stendur í einigreininni. Að sagluss maður skuli sæta svona aðdrottunum og prestar sér setur undi sömusög og nöðgarar skrifaði annar. Guð blessi biskubsjóninn og fjölskyldu þeirra. Þegar hórtt er tilbaka séast hvernig orðræða valdsins virkaði. Í einistuðnins greininni er lauð áhersla á kunnulegt stef. Engin ákera hefur verið lauð fram, engin dómur, feldur. Hér var þjóðinn mynd á að menn eru saglussir, uns sagt er sennurð, og því var í hér um mannórsmórð að ræða. Meirað segja syskinni einnar kennana sendu laumunum Ólas Íverlýsingu sem rataði í fjölmjöla, þar sem sannleikkskyldi frámsagnar sistur þeirra var dreigið í eva. Þau søðust aldrei hafa hirtum slíkar einslu og gætu því ekki trúað henni. Í greinarskrifum var frámsagnum þólenda likt við áfsóknir, jaf vel, galdraöld. Varað var við fjöldahistariu og spurt, er ekki óhugnalegta við lifum enn á tímum þegar saglussmaður þarf að óttast galdraöld? Með þessum líkingum var dreigin upp mynd af samfélagi á barmi upplösnar, samfélagi sem gæti mist tökinn á skynseminni. Hér byrdist Biskup Ísland ekki sem gerandi heldur sem fórnalamb. Fólki fannst ólafur vera þólandi þessar að kvenna. Þetta er menningalega landslægð sem bróta þólar steigu inn í árið 1996. Þessar greinar sína okkur ekki bara hvað var skrifað, heldur hverni samfélag bregst við þegar ásáknir veinast að valda miklu manni innan kirkunar. Hverni orð eins og líji, mannústjópnaður og aðdráttanir orðu nótuð til að þurka út reynslug hvernna. Og hverni verndarkervi valdsins virkaðist, pratt, sjálfkrafa og anteisa hlusta. Þetta eru rattir fortjæðrinnar, en það segja okkur nákalaði að hvernskonar kervi konunar stóðu einar gegn árið 1996. Í næsta þætti beinum við sjónum að því hver endanleg niðustæða var eftir kvartanir kvennaðna árið 1996. Þá ribjum við upp frá Sigrunar Pálínu um hvernig hún uppleigði viðbröð kirkunar. Og Alfred segir frá tilreinum á hvernig að presta til að draga úr trúðveralega hennar og þaka málið neðir. Við rínum í viðbröð stjórnvalda kirkunar, valda tengslinn sem móduð ferlið og það andrúnslaft sem ríkti í kirkuni þegar ásaganir og hendur sittjandi biskupi komu fram. Þá hérum við hvernig Ólafir beitti réttarkerfinu í tilrein til að verjast ásökuninu og hvernig kæra hans hafi vítæk áhrif á líf hvernanna. Fjölmiðlamæðrin Yllöi Jögulsson lísir viðbröðum fjölmiðla þegar biskupsmáli var til umfellunar og þeim áskóranum sem frettaminn stóði fram í fyrir. Ég hérta fólk sæji nú sannleikan að baki ímsesum búðara til. Og ég segið að þannig ég geta aldrei umtesskrifa þetta, því ég er ekki að dragar sannleikan tilbaka. Þær var útrópaðar, þær var smáðar og það var tala hvítlum þær. Þá brá ég að þar áðað tala við Ríkisaksoknara og bara henni með skoða þetta malfyrir mig. Þar líka Ólafir leta að beira út ránkarsækert gifturumenn eða aeromeðingar. Og á þessu tímapilir spyrðið ég betni meðan hverjum dægir, vilja það í stopi og þú sæði allt að reyna neima amma þú verður haldafröma segja sann. Þetta var algjör heila fólkur að hljálmari og styrrakarlir. Reina að táan að tilviss að draga allar ásakarinn hef baka og mokaði svo má. En mér finnst bara reyna þér mættu allir sem eitn og skammastinn. All ásakarinn er nær á hendur mér. Og ótrúlega neikvað um fjötunni sem um fjölmiðlum hefur haft sín áfrif. Þetta var algjör heila fólkur að hljálmari og styrrakarlir. All ásakarinn er nær áhendur mér. Og ótrúlega neikvað um fjötunni sem um fjölmiðlum hefur haft sín áfrif. Og ótrúlega neikvað um fjölmiðlum hefur haft sín áfrif. Og ótrúlega neikvað um fjölmiðlum hefur haft sín áfrif. Þetta var algjör heila fólkur að hljálmari og styrrakarlir. Og ótrúlega neikvað um fjölmiðlum hefur haft sín áfrif. Og ótrúlega neikvað um fjölmiðlum hefur haft sín áfrif.
Í öðrum þætti er farið yfir það hvað gerist þegar konur stíga fram gegn valdamiklum manni, og mæta kerfi sem virkar hægt og illa, og verndar frekar biskupsembættið en brotaþola. Við heyrum frásögn kon
Samantekt
1. Í þessum þætti er rætt um alvarlegar ásakanir gegn Ólafi Skúlasyni, biskupi Íslands, þar sem margar konur hafa komið fram með frásagnir um kynferðislegt ofbeldi og áreitni.
2. Guðrún Jónsdóttir, fjellasfræðingur, útskýrir hvernig samfélagið hefur ekki staðið við hlið þeirra sem voru að mæla um málin í mörg ár. Hún bendir á að stuðningur og skýrsla um ofbeldið hafi verið skammur og að þær konur sem komið hafa fram séu að berjast við mikið áfall.
3. Sigrún Pálína lýsir sinni reynslu af því að verða fyrir kynferðislegu ofbeldi af hendi Ólafs og hvernig það hefur haft djúpstæð áhrif á líf hennar. Hún greinir frá því hvernig hún reyndi að leita eftir stuðningi innan kirkunnar, en var mörgum sinnum hafnað.
4. Þátturinn skoðar einnig hvernig biskupinn hefur notað vald sinn til að verjast ásökunum og hvernig samfélagið sem heild hefur brugðist þessari tragísku sögu kvenna.
