Það hefur verið sótt á mér. Ef ég hirvi á bröð, þá verið það viss ívilising um það, að þessir mínir á kærandur, að á sækendur, að þannig ekki á kærandur, ég hef ekki þú er í kærandur, á sækendur hefur rétt fyrir sír. Og ég held að það myndi valdas líkri upplösni kirkin ef ég hirvi að þetta núna væri barnaleikur samboður við það sem ættir. En þú talar um allt sem búið sé að þyrla upp, erdu með því að ég að þýð að orsakir alls þess að sé annarleikar að einhver lytti? Ég ekkjú hugmyndum hvað veltur því að mál 20 og 30 ára gumur eru allt í einu komin í umræðuna. Ég hef lefur fretta mikið erhverðu dývar Biskup Íslands meðarlands spöður bortu komið þeir til áhrifarðið, Þetta með gergvöldi var Biskup Íslands meðarlands spöður bortu komið þeir til áliða af hans hálfu að segja afsér alfarið eða tímabundið vegna mórsins. Uðvitað þetta mann allt í hug og andur vegur nóttum sækja aðmæni í imsárhugsanir en ég hef ekki séðað ég væri að gera kirkunuminn í gagn með því að hlöybas nú undanmerkum. Í februar ári 1996 byrðist fyrst frét sem ótt eftir að rista upp í Íslasku samfélagi. Þar steigur fram konur sem sæður frá kynfærsluðu offeldi af hendi eins valda mestamanns þöðkirkinar Biskups Íslands Olafs Skúlasónar. Í kellfæðræð fyldi mikil uppnám í þöðfélaginu Éfasemdir, reiði, afneidun, ótti og fyrir margar þeirra sem steigur fram árat huga lök barata fyrir viðkenningu og réttlaidi. Þessi þáttar við fjallarum málið sem mörgvildu ekki hórvasti augum við um konurnar sem reynda að<|pt|>chfæra þjóðin í sannleikan, kjærfi sem brósð þeim, fjölmiðla, fjöldskildur og þjóð sem var ekki allt að tilbúuna að heira þar sem þeir hafa segja. Þetta er saga áfadla, hugrækkis og ábyrðar. Saga sem markað einstaklinga, samfélag og kirku í áratuji. Og saga sem er ekki búin því árivin leifan enn. Ég heiti Gabriela Bryndis og þetta er hlávarpseirja um biskufsmálith. Í þessum fyrsta þætti fyrum við aftur til upphánsins. Hver var Ólafur Skólason? Hvaða valdt hafi hann í samfélagi sem vissi varla að Kimfrisóbeldi væri til? Ólafur Skólason fettist ári 1929. Han læriði guðfræði og sinti með alana störfum fyrir kirkunna í bandaríkonum og þótti vinnar. Hann störfaði viða með alanas í æskulí störfi og sem prester í bústaðikirkjú lengi, þar sem hann var þjóðkunnur fyrir fjalæslett störf og mikin kraft í sabnaðar uppbyggingu. Á níjanda áratugnum tók fyrir lands en frekarast öðum. Þú er þessu fyrir með alana störfum og þú er þessu fyrir með alana störfum. Þú er þessu fyrir með alana störfum og þessu er þessu fyrir með alana störfum. Fáir hefðu sama aðgang að valda fólki og Fáir nutu jab mikilst tröyst innan stofnunnar sem talti hundru þúsendan íslendinga í sínum hópi. Ó fyrir fyrir fjalæslett störf og mikin kraft í sabnaðar uppbyggingu. Á níjanda áratugnum tók fyrir lands en frekarast öðg, því hann var kjörinn Biscup Islands. Þar var þann ein árhauðamesti einstakling og landsins, innan stofnunnar sem talti hundru þúsendan íslendinga í sínum hópi. Ódavid var Ólafir takn trúar og framfara einan kirkinnar. Innan kerfissins var hann leytógi sem ríð ferðinni, mótaði stefnu kirkinnar og skapaði andrósloft þar sem orðhans vói þúnt. En á sama tíma og hann nöyt þessa mikla álits, lái undi nýðri sögur sem þótti ervitt að ræða. Sögur sem mott eftir að breutast upp á evibordið ári 1996 og hrista grunnvell þeirra ímyndar sem hann aði bytt upp í áratuji. Ein þeirra kvenna sem steiði hvað óta löusest fram ári 1996 var Sigrung Pálina Ingvarstóttir. Hún var orðinn ferðdu, starvaði sem throrskaðthjálfi og var tríkja barna módir og hafði í nokkur ár leytat til fylltrúakirkinnar vegna kernferðisbróts sem hún sagði Ólaf hafa fram í gegsir. Sigrung Pálina var fljótlega andlitt barátunar, kona sem neytið að þeðja, þrátt fyrir samfélagslega þrysting, vantrú og mikla persónilega áhættu. Við hlið hennar stóð maðurinn hennar sem var ekki aðinn stöningur heldu líka vittni að því hvað þeir sé barátu kostaði. Hann fylltest með þeirri þökkun sem þeim ættu, móþróanum innan kirkinnar og þeirri djúpu og langvarandi álagsbilgu sem lagaðist efur fjölskylduna. Nú mörgum árum síðar sest það neiður og rivjar upp árin með Sigrung Pálina. Barátu hennar, styrk hennar og hvaða þíti að fylke henni í gegnum stórminn? Ég heit Alfrét Olgangsveinsól, hægt nýttjándur og hinnstjóð þrú. Hæðaðið minn var íslenskur og móðin var fisk. Ég er úrlarur gudsmeir á Íslandi í 1975, en fluttist út í Danmark úr í 1966 og það er þess að máli. Alfrét er ekkiðl Sigrungur Pálínu heitinnar, en hún var Köllur Pálæ á sínum nánustu. En við var svona gandlir kunninga frá táningsárum, og stunduðum bæði dansstað í reyngkæðurstum í Geðdeflarhöllin. Og orði þaðrætt að álöðum að dansa krömmli dansum. Ég mann eftir þess að eru steffu þá með ljós táru í Minipilsi og virkelig að fællur steffa. En ég er röðið það erður með krullur og freknur, og ég bara fennlega að hafi gíkt kærk til að bjóðinu að dansa. Hún sæðin ég setna þegar við vokum með dyrju saman, að ég sæðinni þá frávæstum, og hún spurðið með mannstý í hvað að tilsiðið var. Ég sæði, já, þú vast í Jósbúinur úr Þúna Rúskinspilsi. Hún skettlið og þá varst að hinn fyrir ég að meðuna það. Það varst að pæli í það ná þessum danskvöldum að ferðið í að bøyðin aldrei, hvortinn ég fannst hún verður lél og dansar. En það var bara seimlin. Leiðir þeir að lái ekki aftur saman fyrir mörgum árum setna. Í mittlertíðinni höðu þau bæði gift sig og egnast börn og gengiði gegnum skilnað við magasina. Þeir voru þið bæði á Løysu ári 1993 og tilbúin að finna ástina á nýg. Þó hittu sted á anvæliss fallik á ömur lú. Það var mjög fikk veit dansstaður í kallaranum á þessum að kringlani núna. Ég stóða barnum og alltaf hennið er það bankað á vakslin á mér og sagt hú timmur mennir út á golva að dansa núna. Ég þekt að anklítið straks og ég sagði bara hjáttak. Við dansuð í narvals og það endaðið með því að við voru því að verði að dansa að færði fólksu úta á dansgólfinu og stóðið þar í hring og klappaði. Og síðan var það ekki meira. Hún börjaði að drafa dýrurum, farjaði hæma, hún kom heimti mín og kikt á dýrabjötunni og sjá hvort að það er kona það líkaðunni nátnina. Hún fanns og vestvurnaminn, ég hadu vestvurnalögðið enið sem ekki Eddafstednin. Hún makti það alltaf bara eitt dag með dýnkonusinnin. Og síðan ákvaðaðið bara að hittast afbúr. Hún sagðið ekki eða eða eitthvað hittast, hún sagðið bara hvar viltu hittast. Hún var mikil svo neður, hún var bara blátt áfram. Og við hittumst sennæðu kvöldið, þetta var á 22. desember og sem að við nátturlega ferið gulsmiðar þetta afskablega annar ríkir tímar. Svo klukkan tí og lokaðið í búðin og við hittum sniður á Carthigtaí ís. Og eigum okkar hát þar, eða áttum okkar hát þar og allt þegar við vorum í kominntir í Íslands og vorum í Reykjavík og búðið í Íslands og borruðuðið yfirleiknir á Carthigtaí ís og settanstíðu og hókn. Eftir þetta kvöld þá hún í einlæg að íða sýja að ég var kólfællinn til hún og hún sagðið með settanstíðu að hún var bræðstu líka að mjess. Ég fjekir hún allt annars fín á lífi, aðra sjón á lífi. Hún var mjög skjöstug manneskja, hún var reál fyll af réttlaitis kendt. Ég sagði eitthvað svona ekkið að luti sem að gengu á réttlaite annar eitthvað, þá skammaðu mig bara. Það fólk á hölvita reytaði að vera það sem það verður. Það sagði hún mér sem þess að hún var búin að vera saman í nokkra bíkur, þá sagðu mér að hún hefði mál sem hún þeirst að segja með frá og rekku sýðan þessa aturðið með biskróknum, að báður hundi presli. Ég verð svona neir og neir að niður lútur og gregar reyður inni mér og rakti allaf þess að sögum fyrir mig alveg frá hlá fyrir að þetta gerist árið nektur hvernig þetta fór. Ég verðið að fyrir að vera sem þess að seður á þess að við. Þetta gerist árið nektur hvernig þetta fór og fórum með hana og hverjum hún gerði svo, hverjum hún sæður fráðvissu og reyndi svo að vinna með þetta og svo gör hann áhvaða bygðu sem hlant bjóðu sem hlanti biskróstáhaðu og áhvaðið að fara til hans að ræða við hann á samt fáður en dið keurastam. Og hann reyndar leikn ekki til eins eðnum. Hún spurdið ég að sagði mér að eða við ætlaðu að dra saman, þá nötullig væri það að hefni ég þennan að pakka meðini sem að ég þetta takk á herratna námið. Og ég sagðið, solgðu við keir ég þetta. Í steiðið er þessu í einu öknu frá adiluðum. Hún og táhverendu maðurinn ennatt fóruð saman til ónar, satið hann giftuðu, hann fjölskyldu og fresturum mannsviss hennar. Þau varu bara í hjónadans erfulegum eins og mark til að við fóruð til sér ónar. Hann hadde giftuðu og þau við dreidabitt hann og fókjár bjóðum sem að ég enda þannig að hann bara bánum að koma að einað í hvíðsvokk. Og eftir, ég held að við er þist að vitælið, fyrir eitthverjað að trekja áhlaðu og svona áhlaðu, og hann spurt hann að hann vildi ekki sjá ústadakirkjuna. Jú, já, það var allt fyrir, og það gengur unngyrkuskeipið og svo fóruðið að meri kallara. Hann gert hvaði allpið með pí eviskinni, hann var að sína einið bygginkon og að það var hínt ekki ústadakirkja. Og það enda með að þau voru komin í nýn í Lugkales Terbergi, og hún sá að það var betti þar út í einu hóppni, og allskynni viss hún ekki afhýr en hún lá á fagginu og bettanum hann óvan á hún og ramsandá hún. Og þetta var svo einsa kjónar á djöunni sem var gáðum. Hérna er hluturðið hluturðið í Karslósi að rúf áræðið 2010, þar sem hún skyrðið frá atveikinu. Hann fór í gegnum mín að söga og dvaldi mikil við það að ég hefði árðið fyrir mér eða kynfyrslir áræðniði sem bát. Hann skapaðið tröst og það endaðu sem að því hann fór með mig og um kirkaran til að sína mér mismunandi hlutursinn til eira messunni. Og svo ferða endaðið í Herbegki, Lugkales Terbergi og á betta, og hann með tungunni uppi mér og hendunna inn á brústalm að mér. Og ég náði svo hendunna að mér og komst sem satt í bördu. Við umrætt advík á þessir stað ári 1978, 11 árum áður en Ólafur varð biskuðb Íslands. Seirum Pálina leitaðið seg hjálpar hjá stígamóttum og þar kentist um konum sem hæðuðu sömur einslu og hún á Ólafur. Í uppavi orðu koninnar Þrár sem leitaðið til stjórnar og siðanendar Prestafilas Íslands með sín mál. Á sama tíma og koninnar leitaðiðst við að kirkan takja áberð á hæðun Ólafur var mikið spenna innan vegja heimulis Ólafur. Fjölskyldan vissi að þetta mál erði þeim þungbart, en vissi ekki hvernig ætt að taka stáfiða. Ég heiti Guðrúneba, Ólafstótir, og ég er núna ætli lífir þig. Guðrúneba er fyrvjöðandi kennari, vorestukona í kennarasambandi Íslands og borgarfelltrói, ásant því að hafa starfað á ymsum vettvangi í þágu þólenda áfeldis og fólk smeð fýknimanda. Guðrúneba er dótir Ólafsskólasonar. Hún er frumbörðurinn, elst þrykja syskina. Ári 2011 gaf hún út bók sem bar heitið ekki líta undan, einskonar Sjóls æfisöðu sem fjölmela konan Elin Heirst skráði. Þar sem hún lísti því hvernig faðrennar Ólafur beyti hana kimfærisóbildi alveg frá því hún var bann. En ári 1996 var hún á allt örum stað. Hún hafa aldrei sagt nokkari manneskju frá kimfærisóbildinu og gerði allt sem í hennar valdi stó til að þurf ekki hórfast í augum við það. Gúrúneba segir hér frá því þegar fjölskylda Ólaf sáttu aðeðaðið segi á því að eitthvað óþægilegt væri í aðsígi. Ég fættist fyrsta febru 1956, hann ég að 1996 þá er fertusamalum eitt. Ég var að forma kennarsapas Íslands og legði hérna kjallaransalig kjallarannum og hún var með fjölmenn aðmálisvisslu. Það var fyrsta febru hérna fjölskylda ólaf, fýna veitingar, og pappi menn var mjög ræðuglaðum aður. Það hvartlaðið bærki annar amir en að meðn dið hérna að halda ræðu. Þegar þau komu þá voruði mjög ólig sjálfasír. Það var mikið í veistlum, mikið umgangast fólk, og blanda geði við alla og bara áhasaum og örglæð vinsæil í veistlumskyllur. Það var eitthvað öðruvísi. Ég segi pappa, þú veist, ég gjekka eftir hónum, við halda ræðu, í mann ekkert hvað han sagði eitthvað það var. En okkur til þú setna, það var ég að vinna, og þetta er náttú hæmaðar rétt hérna Biskursbústæðin í Bærstaðarstæði í hennarúsinu. Það kemur mamma tilminn og segi mér að þetta muni byrnast frét. Það sé húnkur að konur sem ég ásekk að pappa, en ég skol ekki hafa neinar ágrir, þegar var að fara eitthvað að færð til útland, langa færð, og þetta sé bara stormur í vasklæsi. Ég segi með mér ok, verður þú trú að því, þetta væri ekki alveglegt, húkst að það er sant, þú veist mamma kom, hún hérna geta bara rint, en hún kom og vildur að tala að fyrir mig. Og svo hérna byrdiðstæðina fyrsta fréttin, sem um þetta mál, sem er hannar bara í februar, hún 15. februar. Ég í dýfa, byrdiður sista fréttinnar. Pappi sagðu hann áttíða það þér var bara geðveikar. Og sæðið ég hérna, við vorum helst ekki ræðið þetta. Og ég í merskt áfældinu. Og ég mann bara, húst, hvort það var eitthvað hérna, þegar er forsjúv í dítælum byrdiðstviðar, ég var bara í töga áfældinu og grét og eitthvað. Og pappa og mamma komið, þetta það var lögadeið, þetta hlýttur hafa lögadagsblaðið, helgablaðið. Og bara komið hvað fyrir, sæði mamma, komið hvað fyrir grúnaba. Og hennar, sæði síni líka sko, þegar þessu hvernig þau gátur líka, að mamma gætta haldið síri eitthvað nevn. Átængt segja sig. Já, átængt segja segja, en amma sagðið við hann, er það satt sem sagtur um Hann Ólaf? Ég segja í líka eitthvað. Konunnar hefðu sjálfar ekki óska eftir því að málið fær í fjölmilla, en einhverða síður var málinu lekið í Dévaf, þann 15. februar 1996, sem var upphavið að gríðalugu fjölmilla fóri. Sona hóst fretin í Dévaf. Konan á færtúsaldri hefur kert til seðanemda prestafjallasins meðfæra á klögmálisínu og hendur herra Ólafís skúlasinni, Biskup í Íslands. Konan hefur fyllirt í greinarkerð, sem prestur í Reykjavík hefur fengið hendur, að Biskup hafi áreitt sig fyrir 70 árum. Hann var þá prestur í bústaðasókn og hún sóknar barn hans. Segir í fretin í að funda verðið málið hjá seðanemdinni þann sama dag og að neðurstöðum mætti vænta fljúdlega. Mális néristum að konan hefði leita til prests nokkurs og sagtunum frá kynfærsleiri áreittni Biskups og að presturinn hafi kjölfari ekki að þaftst á nokkundhátt. Í greinarkerðinni hafi eittniværi rakin frá sem annarar konu að samskifta sínum við Biskup. Þann 29. februar kom svo frét í helgarbústunum, þar sem kom fram aðum fleiri konur væri að ræða einn þessar þrjár. Í helgarbústunum kom fram að umfara að ræða fimm konur. Virsta frásagnin var frásag Seirúnar Pálínu um tilröna tilnöðgunnar í bústaðakirkju. Önur konan sagði Biskup hafa gerst ágengur við hana á veitingastað í Kauppmanahab og að viðstater hafi þyrta ganga í midli. Þá láið eitniférir upplýsingar um konu sem sagði Biskup hafa áreitt segj og sistursína þá 13 og elleg vara gamlar á Söndmóti ári 1960 sem haldi var á sama stað og tíma og fermingarbarnamodd. Þá hafi Ólafur verið eiskulísfildrúi þjóðgirkjunar. Fymta konan sagði Biskup um hafa áreitt hana kynferislega þegar hún var á fermingaraldri og var sóknarbarn hans í bústaðasókn. Ólafur hafi þá viljað hafa við hana samræði og talaði um það sem hún fylgkomna samruna. Settna áttu fleiri konur eftir að stiga fram og sumar þeirra undir nabni. Pabmin var náttúl að þetta er hann stærsta manneskjenni mínu lífi, það er bara þannig. Og sé lítilstærpa var ég alveg stolt að hónum. Vinsætt maður, með nýjar hugmyndir og bröytræðjandi að mörguleiti. Hvað er að leyti? Hann var til dæmis aðskullusfuttrui og hann var ákveðumbreytir rend eina kirkunar. Þó ég sé ekki nákalinn í því að þú allessá. Þú bara líka þegar var bústaðakirki að bygguð. Það fór mikið fyrirrónum, getu við satt. Hann mjög með nækjafn. Pappi gæri líka þeist hann síndi mér áhuga. Sem er þetta ofboslega ófælið nun að þegar ég heiri líka fólk vera að segja. Ég hefði vilja fá mér ást. Ástriki, ég hefði vilja fá minna frá hónum. En hann er sá semti hugan sem að síndi því áhuga sem það var ekki. Hann var óúdreittnann legur. Heimaðu eitt að bara ríja þann. Það er nú bara þannig. Við aftum ekki díja. Sistí minn síndi áhuga en mátrakakortunum. Ég gerði það ekki, ekki fyrir framann andlítið að hónum. Þegar ég hefði gert það að vísa hann átt. Þeist fara að reiki á drekka og ég myndslert þannig. Hann skiptiskapi. Það er svo ervitt að þú vissir aldrei hvar þú hafðir en eitthvað negin. Hann flokkaði fólk. Hann flokkaði vingkunnumínnar. Flokkaði fólki sem hann líka við og aðri sem voru bara ekki þess verður. Það er hanns mati. Hann draf fólki tilka eftir hvort þau var með á moti. Og auðveitt að vildir að vera með. Þú vildir ekki vera mot hann. Þess að nækut neim að það sem að fannst einn svo... ...eða bara trúði því. Hann kætti komist upp með allt. Og ef einnkvar var fyrir einnkvar, þá var bara spyrningum að íta þér í manneskipur. Hann gataðuleg leyft sér sko... ...já svona vinsetmaðar hann gataðuleg leyft sér sko í hérna... ...já var mjög straugur. Hann gataðuleg leyft sér að segi eitthvað sko úr ræðustól í kirku. Skamma strauga sem var eitthvað að tala þegar eitthvað. Það er mjög dringir. Þú elst uppi föður eins og honum. Þá er þarna allt að náttar bara á Varbergi. Ég heiti Elin Heirst og er fjölmelakona. Og hef skrifa tvær bækur eftir frásáknum. Og meðanlennast, eða fyrir bókim einn var bókinna gongum. Og hérna er hérna ekkið. Ég heiti Elin Heirst og er fjölmelakona. Og hef skrifa tvær bækur eftir frásáknum. Þú heiti elst uppi fjölmelakona. Ég heiti Elin Heirst og er fjölmelakona. Og meðanlennast, eða fyrir bókim einn var bókinna guðrnara. Og það er árið 2011 minni mik sem að súbók kemur út. Ég mann bara, sengjá, að hann átti sér allt að degga fylgismenn í háumstöðum fólk sem hafuðir rættir sem tegir marká í samfél Motab. þegar hann vandaði stúning sko og hann var óskablega svona hvað mann segja sjármerandi á vissan hát svona afskablega alþýlegur meða við það hann var þessi visslega pröfstrú og sé hann biskubat það manni alveg því að hans framkoma var svona hvað mann segja svona oformleg það gegn mjög öðun á fólki heldi að þessi þetta hann er bara næse sinn nángið bara skemtiligu kall og þú vist og bara er ekkið hérna skilur með en hann var bara vittst vera nokkrið mjög óliki menn þannig að þetta var eina ásýndinn að það var að vera þessi vinsæli fóboldaprestur og hvaðst þann var ekki með einhverjum þann var er einhverjum breut einhverjum blöði í kirkjústarfinu og gríðinn að koma kirkjúnin í nútíma hann og mann hugsa einskott að vera með svona fólk alveg frá upphavu frá því hann var ungur maður þá bara að sérst var hann hann þess að einleika til að sjármeri allar upp húskonum ápáslut sérsturust frekur og ákven og svona þess að mennu vildu sjá í fóringja Kirkjan er rödd hróbandans í samtílajur og höðar til þessum gottir og fagult og leiðir frá vigglu og ungstrætum og samleida því sem hún liftir í helgru hjónustu óvarriki sem loður við skóvarts og nærsýnir geri assklokad hinni þar hún er réttið að frám hendur sínar í virkuhjálparstarfi og leið sinna þeimur nöiðinn frengir að og losarum leið þann sem svara og viðjum sjálfsíkkjú og gleimsku og alveg svona gúrn eppa að lísið í bókinni að þér an fjellí biskuðskjörinu í fyrra skiptið og svo var að kósin aftur sveitna það var bara áfall fyrir mjög marga ég man ekki hvort að ég er tók að eitthvað nærmjörinn en það var mjög mikið áfall og það var mjög mikið áfall fyrir hans sjálfan vegna þess að hann natura var mjög mikið að hugsa um sig í allum variantum þess orðs Sku það er að þetta er á þeim árum þar sem að það var fyllirt og að Íslandi þektist ekki kínfyrir slegt óbildi og ekki gakað spöndum og ég held að mér margar hafði bara reyndar að trúa því að kínfyrir slegt óbildi og gakað spöndum sefiða spöndla anna þetta væri bara ekki til þannig ég er að koma til vidds og ára og byrja í minu fæji þegar ástandi er svona reynaður í samfélaginni þetta er bara ekki til og í kjöld farið að þessu svona fóru að koma upp máll og þetta var eitt af því stærsta að það sem að konu steiðu fram nokku margar konur og sökuðu Ola Skúlasón sem þá var biskup um það að hafa bróti á segíðumfyrslag og þetta var stórmól í fjölmellum ég málmennið sætti því að fólk var að koma á mállu við mig þannig að þetta biskup smal kom upp með þessar konur og þá var ég frettastjóri á stöðu, tvei og vantælige og var að byða mig svona að lífa álavi fólk kom sem haddi raunur veld inn að fyrirtækisins og baðum að hónum verið líft þetta væri of mikið við varum að ganga of harkaleiða fram og ég manðast því að þetta hadd einhver áriðum að húnum bara fæli í okkar umfjöllun en hann átti bandamenn mjög viða þannig hann raunur í heltan af eitthvað eitthvað eitthvað gurn eppalýsti hann heikar ekki við að taka upp símann og ringa í æstumenn bara og segja færir síninn ekkert slettar þetta að vera svona, hvaðum reyna, powerfull einstaklingur og eiga svona stert bakland og vera svona vinsæll það mun gera sér mál miklu errufið að það er fyrir þólandur að koma fram Einhver liti tilbaka, svona mál voru ekki rætt og það voru ekki til batnaniðing það voru ekki til þau orð og allir sem ég talaði vera álega meira þegar því það myndi enge trúan, þetta var orkert málni Þetta sagði Sigrúin Pálíðina í Veitali á Rúv ári 2010 Ég heiti Sekfjörnur Þá Lússon og var sérhánaendi pröstur í 50 ár og þarði umlega þér til sér svítalaðfyrstur Þetta sértaði allt að sjálf húðanum fyrir, sem er svo oftúlæra En ég heit var búin að fá til min kvánur sem að ert ég vildu látaði nápsýnsdíðetið en hæðu reynsglug af síði að álauðu skúlaðsfófóriðu vergin Þannig að þegar þessi mál komi upp með Sigrúin Pálíðina að þá smátt og smátt kannski svona átaðið ég mig á Það var allt að átaðið, ekki sjálf húðsér að fólk er það sem þeir heldur hvað bíður á bagvið, allat mannustýr en að ég heiri þess að sögur frá fólki sem að ég hafði enga ást að til sér vandreist að að voru ekki að tala en í fólk er ekki að koma fram með svona hluti nemaður agnæðað sæðað með lífsögu sem að ef er móta staf síað takast áðið hluti sem að heinkin áast rað það takast áðið Vildi þessið þólendur ekki gera nýtt með þetta? Nei þeir loðu hýða og það eins og þessið þegar fólk hefur kannski fengið þau viðbruð að það sé ekkert hjert með hluti þá kannski verðu þú það daldi bremda því það var svona hjálp í því fyrir mig að ég starfa því, hún var í náumöglí bandar eða í gong 1983 til fjór og hann þá á spítala og með hælna svo delt þar sem að voru narkjum þólendur kynfresleks ábeldis og mér fannst marðafisum verða svo framandi þú svo næmur er þetta eitthvað séðir að mérst og síðan átaf ég máði að það sem hafði í gérst hær þar var daldi lenja berast til Íslands og þegar ég hófstarðu á borgar-skvittum 1985 þá var eitt það fyrsta sem mætti mér var kvona sem að það varði fyrir slíku og var inná gæðvild og það er nú aflegan gannar fólk missir ótt á tíðan hilsuna til líka á andá sálar útað þessu hlöðdum og ef þetta var þetta hér líka þetta var bara svo hölið og fælið og þaka niður Þannig þetta var alveg það framandi fyrir í bandargiðanum að þér fannst þessar alveg að væri bara ekki til á Íslandi Já, ég bara, ég er múi alenn upp í orkumvennilu um hverfi östru á fjörðunðum og var í heimavirsta skólin frá 12 óra eldri og ég kindi svona heldið mannlífum eins og það byrðismæni var í Svegir líka en eitthvað neðinn þá sett ég þetta helst í sambandu við eitthvað sem væri þá emirkust áduðum og ekki á folki sem að, ég var umgangast þetta og ég vil tegði svo upp í eðstullög samfélagsís að þetta er dæminar og allstaðið og ég held að margir það við ertáldið ólægsir átrækt til dæmis helbæðist eitthvað, Læknar sem var að fá tilsynn kannski í Stolkubatn sem að vorum að þráleitað að sagra að sítingar og svo komið ljósýðar að það er höfði verið með snóttaðar í samtalei við Ellinu Heist kom fram að hún hadi sjálf orðið vörfið að eitthvað væri attævert við Ólaf þegar hún var ungstulka ég horðið það einnum svona sjálf á þetta, gerast þetta er óviðug fæmilægt aðtævert hans halv þegi ég var úllingur og ég nokkast ekki bara aldrei komið fram að þetta var ekki að adriðið í söfum hennar en maðurlega það að ég fórum að að minn um ömum í bústaðakirk í útförr og móðum mín sem er einhver glæsilega kona var með okkur og ég hefur verið úllingur þarna hún okkur 15 ára og við stundum þarna eftir útförruna að ræða við presninn sem var mikil uppáldið á ámum og ég tek að því úllingurinn að presnurinn sem ég fast svona hálf bara eða eilig heilig á maður hann var að hórna á móðum mín að með einhverjum svona girndar ögum og hórðið á hann að svona þess að mann bara hórðið á hann að frá tóppitsið távar framhótti baka, þú veist, svo óðulega áleytið að ég krækin tók eftir þessu og sæðið þeim eftir við mammi á leiðinni heim í bílum pitu að akkur við varum presnurinn að hórfa svona á þið mamma fast þess ekki skríti hún sagði, jú, mér fyrir þetta er rosla skríti líka þið á á amma búrið að þarna og hérna, svo bara hugsið þú aldrei neitt meir um þetta en ég mann eftir því það fórur fleirið mitt í hennar vinnakrens sem að hafðu svona svo vera að segja, þetta er nú alveg þú veist ekki stóri svöðnar en þetta segji bara hvað þetta var alveg rosala bladant þetta er kannski svolt í stert moment að því að ég bara kræki að þarna, eða úlningskræki og ég finn að þetta er ekki elilert á þessan tíma, þetta er 1970 og kannski fyrir þegar svona mál orveikert upp á hérna upparðinu hvaðastu gumur? ég minnir ég er verið svona fjórtan ára ég var allaf ekkert um ég billbróið mann eftir þig vissiru hvað svona ögnar á þitti? ég bara, það sæði mér, bara eitthvað eitthvað skunnar hérna það sæði mér bara eitthvað vit sem ég hadu þig að þetta var óellert og ég mann eftir þig hvað líka, hvað mér fannst hann vera svo djarfur í því að vera ekki að fela þetta að því að þarna var mín elskulegu ama á avi mjög raðsett og virðulegt fólk hérna, vist þetta það fannst mér að þetta var svo já, og ég eins og þetta er svolítið heldið ég veg engendt Þannig að Þarna Olafs Gullafsson að hann, eins og þessu segi, að hann hann, hann, hann, hann þordi svo myndl Frásaugn elinnar passar nokku vel við lísingar kvennana sem ásukkuði Olaf þó að þær væri að tala um meira en óviðigandi ugnaráð Miða við þeirra frásaugnir verðist hans taktik hafa verið su að misbjóða konum með kynferislega áreyti jappel fyrir framann annað fólk Ásakaðinnar á hendur Ólafík komið fram á tímum þar sem kynferislega ábildi var nær osínilegt í samfélagsumráðu Fólk trúði bókstólæga slikt gerðist ekki en jappel þó sem fólk vissi að slikt eitti seg stáð fannst mörgum að ekki eitt að tala um það Kynferisábildi var kannski til en það var osínilegt Fólk þóttist ekki sjáða nýða vitaði og þegar eitthvað er osínilegt þá vera þeir sem þóra segi að sanleikan oft sjálfur gerðir tórtríkilegir Hér er að þetta er þetta í einu þar sem er sjúkur fadir í heillri fjölskyldu sem næra eitra og skada heila flokk og þar er það sem þarf uppræda þar fara hleypa út einhverju prestusæði grefturinnum að þar heinsa til og ef það er ekki gér og hlennikinn er ekki teikinn inn það heldur kirkan áfrá með vera veg og það er ekki bara kirkan við erum ekki bara að tala um kirkan við erum að tala um hinnar og ímsustopnarnir og meðan við enum tilbúin til þessa hilma ég vera að þríti bara saftiðaljótt þá heldur við það áfram í samfél ogar og við erum fjöldigfennar sem hefur vortið fyrir tiltamast tessumanni akkur eitthvað við ekki að heyrast bara því að það erum fjöldið að heirast við erum búin að leyfa með þessa tilfíningar kannski í þrjá tjá semans Saga Sigrúnarpálinu og hinna kvennana er ekki bara personlig hún er þúfélagsaga saga um hvernig þökkun verður til hvernig er hljófnir verður til og hljófnir verður til og hljófnir verður til Saga um hvernig þökkun verður til hvernig valdi getu verið misbytt og hvernig sannleikurinn verður að drivkrafti ég apel þegar að samfélagi vittla hann degi út Ég er knúin af einhverjum sem að ég getið góðskýft það er réttlættiskendinn er ofsalarstærk og ég geti ekki hugsa mér að þessi viðbjörsi til Hvaðraft að kvennarna kom fram áður en mítú biljan var til áður en samfélagið harði orðafórða til að skilja og ennmitt þessvekna er mikilvægt að staldra við fyrir þegar óðbeldir úsiðinlegt þá verður svo sem segir frá oft gerður að vandamálinnu og kannski reyna helst að laga sig an su að óðbeldir á þessu águrðið og hérinn helst að laga sig an su að óbeldir þrifst í mirkri og þag þá þrifst þegar við trúum að það sé ekki til en um leið og eitthvað segir frá eins og Sigurún Pálína og hýnar konumnar gerðu kveiknar skindilega ljós í mirkriinu og aðir sjá betur Í næsta þætti færuðum við okkur inn í sjált kérfið við spyrjum hvað feldst röndverilega í enbætti biskubs hver sem mikkið vald félgirði og hver ef nokkur getur haldið biskubi til ábyrðar Við fyrum í tímaröð í gegnum skréfin sem Sigurún Pálína tóg innan kirkinnar símtöl, fundir og prestar sem hún leitaði til síðanemdina og hvernig það endaði á því að biskubinn átti sjálfur að taka afstöðu til ásakana á hendursjér og við skoðum líka hvernig ólavur brást við með reyði, með hóttunum og með frápsukt sem varð að verð hans að þetta væri samsæri, aðir væri á að ásaka hann Þetta virðist reykja sjálfanna það er eins og einhver haldi um þræði og eins og í brúðuleikhúsi og hérna, jáf vel þó að það væri margar sögur um pappa mjög margar sögur, tengdar stólkum, färmingar aldrei og kónum einhverjum er ytt fram á sviðið í dag, svo lýðus volum til tími og þá kemur annar, eins og þetta sé kapsmál, einhvers að umræða hjaðinni aldrei og sjátni líkja hérna var eins og aðméris knjósnaðin mér er sagt að það sé svo rað kríkinn það ég kepi sparta það var fyllt á blómum og gefum og endalest folkað að hlóaðum ég eitt það hafi ekki verni langsót hjá hónum að benda á að hann ætti einhver að segja andstæðinka það er hérna matu þóla alveg gríðaljara á rosir sem endaði með þiginsöfum og segrum bælinn að flúðið land
Þann 15. febrúar árið 1996 kom út frétt í DV um að nokkrar konur væru að ásaka valdamesta manns þjóðkirkjunnar, biskup Íslands, Ólaf Skúlason, um kynferðisofbeldi. Biskupsmálið svokallaða varð eitt el
Samantekt
1. Þátturinn fjallar um mál Ólafs Skúlasonar, Biskups Íslands, og ásakanir um kynferðislega misnotkun sem komu fram árið 1996. Konur sem höfðu orðið fyrir ofbeldi af hans hálfu segja frá sínum reynslum og hvernig þær töldu sig ekki lengur geta þagað.
2. Sigrún Pálína Ingvarsdóttir heyrir til kvenna sem stigið hafa fram og lýsir sínum baráttum í gegnum árin, þar á meðal persónulegum afleiðingum á hennar tilveru og fjölskyldu. Hún ber ábyrgð á að segja sína sögu þrátt fyrir samfélagslegan þrýsting og ótta.
3. Innan kirkjunnar koma fram sögur um aðkomu Ólafs að málinu og hvernig viðbrögð hans höfðu áhrif á trúverðugleika hans og stöðu innan dómstóla samfélagsins. Umræða um valdstöðu hans sem prests og biskups er mikilvæg í tengslum við hvernig sakir hans voru meðhöndlaðar.
4. Í þáttnum kemur fram að barátta kvennanna gegn óbeldi er ekki bara þeirra persónulega saga heldur einnig samfélagsleg saga um viðurkenningu, réttlæti og hvernig misnotkun á valdi er afhjúpuð. Þetta er saga um þrek og hæðri hugrekki kvenna sem elta sannleika sína.
