Ég ætlíkja ekki líka mjörfi frelsarann í Eson Krist, en ég segji við þá sem eru að ásækja mig víg burt, hér yttla er ennað verki. Ég var búin að fá til mín kvánur sem að ekki vildu láta nápsinskjetið, en hafðu reynsglug af því að álauða um skóla, svo fórið verkin. Í februar ári 1996 byrdist fyrst frét sem ótt eftir að rista upp í Íslensku samfélagi. Þar steigur fram konur sem søður frá kynfærslufu ófbeldi af hendi eins valdamesta mans þöðkirkinar, Fiskups Íslands, Olafs Skúlasonnar. Þær var útrópaðar, þær var smáðar, þar var tala výtlum þær, þær var talar gedveikar og breálaðar og ég vet ekki hvað og hvað. Þú segir ekki frá neinu, Gúruna Bá. Bara fjölskyldan þúleir ekki mæra. Og ég fikk allgert höf af allt hann. Þessi þáttar við fjallarum málið sem mörgviltu ekki horfasti augum við. En konurnar sem reynda að færa þjóðin í sannleikan, kjærfi sem brást þeim, fjölmilla, fjölskyldur og þjóð sem var ekki allt að tilbúan að heira þar sem þeir höfða segja. Þetta var greinjala sem ákuði munstu sem mann fylgir ekki. Það má ekki komast upp á eðanbúðið. Að því ég visi þarna þrjá líka segja lítið stúlka, að pappi sæði, efa þetta frið hattist, þá var þú bara ein, þú var þú alveg ekki með fjölskyldunni. Og ég bara gerði allt til að verja pappa. Allt. En mér finnst bara reyna ég að þeir mættu allir sem eitn og skammastinn. Og þegar var alveg greinjalaitt, að þeir var tilkjast með og það var líkjenni líkasvöði, það var eins og hannmennið sknjósna minn. Og það er það sem Þólandur sitra áttu uppum að þeir verður að lætja fjölskyldur sínni rúst. Átti ekki mann með átti ekki sestíni. Það er það sem ég sé mest eftir á minni æli að hafa gert. Það sem sé ég frá svo sem verður fyrir ápeltinu og svo sem er húnur þarður mest að hjálpa að halda húnum er hend fyrir borð. Húnum er hend útur. Það er sörgföljum of tröst. Þetta er saga áfælda, hugrekkis og ábyrðar. Saga sem markað einstaklinga, samfélagi og kirku í áratuigi. Og saga sem er ekki búin því árivin leif að enn. Ég heiti Gabriela Bryndis og þetta er hlavarpsserja um biskufsmólit.
Í febrúar eru liðin 30 ár frá fyrstu fréttum af því þegar konur stigu fram og sögðu frá kynferðislegu ofbeldi af hendi eins valdamesta manns þjóðkirkjunnar, biskups Íslands, Ólafs Skúlasonar. Biskups
Samantekt
Þetta hlaðvarp fjallar um harðar raunir margra kvenna í íslensku samfélagi sem urðu fyrir kynferðisofbeldi af hendi valdamikils manns, Olafs Skúlasonar, biskups Íslands. Konurnar stigu fram í febrúar 1996 og áttu í erfiðleikum með að segja frá reynslu sinni, bæði vegna samfélagsins og fjölskyldunnar sem ekki studdi þær. Þátturinn rýnir í þær áskoranir og mótstöðu sem konurnar voru að glíma við í leit að sannleika, jafnframt því að varpa ljósi á áhrif ofbeldisins á bæði einstaklinga og samfélagið í heild.
