Fjölmiðlum og fjölfjöleginnum allu. Hvernig allaf þú að breiast við þessu? Já, ég beirnu lengi, ég hef ekki, og hjelti þetta myndurun ganga yfir. Ég hjelti að fólk sæji nú sannleikan að baki í imsjusum búðir að týrlau. En þegar þetta duð ekki. Og þetta var eins og bara út spekulera skipulakt. Það kom allt af eitthvað nýtt á hérjum deyða var þetta. Þetta var ekki að bæra þessu. Það var út spekulera skipulakt. Það kom allt af eitthvað nýtt á hérjum deyða var aldrei spilu út öllum spilunum. Heldur að haldið eins og maður veið er ég svona að koma einu eftir annan. Þá brá ég á þetta ráð að tala við Ríkisaksoknar og bara hannum að skoða þetta mál fyrir mig. Þúlega skúleðinn var allir sérstaklega uppsígað við mig, Þór og hræppbróðuminn. Því við skrifiðum allir eitthvað móttun. Hann pjótir eitthvað nattná okkur, eitthvað hétur, sfrændunir eitthvað svolítið. Sým manni ekki hvað það var. Ég heiti Ítlu í Jokulsón og ég er hímislegt reytumundur, útvarsmaður, fjálfmiðilemaður svona í viðumskilningi. Á þessum tíma þegar þessum mál sem í hér eru tilumfjöllunar komi upp, þá var ég peislehöfnur við Ríkisutarpið. Að mistaðkosti þegar eginlega biskuðmál kom fyrst upp. Ég hafi fyrst og fremst að hlutverka að minum domi í minum peislemi í útarpinu, að leggja úta því sem var í frettum. En svo fór ég að fylgja snart og langt með þessu og skrifaðum þetta nokkara pislá. Fyrst og fremst tilfininguna og þá manni ég fyrst og fremst tvennt. Það var annars vegar hér útrúlega hugrekki sem að Pálina sindi í sínum máli. Hvað hún var yfirveg úð, hvað hún var í röhnvaru hóvær. Hún var ekki að fara fram, þá hún var í sökuðum það að vera að fara fram með æsing og nýð og svo framvegns og svo framvegns um hinn virðulega mannbiskupinn. Þá fór því svo fjari. Því hennar málflutningur allur var aðvar hófsdyltur og hugrekki þessi hún sindi á þessum dími. Það er það erum nestu um 30 ári síðan og þetta er löngu löngu fyrir allar Míþú bildingar og þessar því bara það hún skildi þorra að fara af stað með þetta og halta því til streytu í staf þessa lippasniður. Það fanns mér allartíð algjörlega aldáinnu vert. Og svo konur sem komi fram á eftireni. Þótt það eru útrópaðar, það eru voru smáðar, það var tala lýtlum þær og það eru voru tala geðveikar og hérna breálaðar og ég veit ekki hvað og hvað. En það er stóðist þetta hald saman með einhverum með bara heðri og soma og það er sú tilfining sem ég mann afskaflega vel. Á hinnbóðinn mann ég hlut í miður líka hversu mér fannst viðbröð margra málsmetandi manna og ekki síst innan kirkunnar. Hvað mér fannst viðbröð þeirra vera algjörlega fennið náttar hellur og til skamar. Það var strax slegin Sjáldborg um biskubinn, þegar þessi mál komi fram. Það komi fram smátt og smátt og maður vissi svo sem ekki alveg í byrjunn hvað þetta var mikið og hvað þetta var alvarlegt og hvað er sem margar konir þannig var um að ræða. En Sjáldborg inn um biskubinn var slegin alveg um leið og þátt í því tóku allskoðnar málsmetandi og virtir og auðrileg ágættir prestar. En þeir toku þátt í að verja biskubinn alveg fram í röðandöðan. Ég fynst reynlega þeir mættu allir sem skamast sinn og vonandi gera þeir þér það. Þeir er þeirra sem er á lífi því hérna langt um leiðu og ímsir og láttnir. Ég fynst er þetta skamast sinn. Hvernig var stemminginn bara inn í fjölmiðlarbransanum um þetta mál? Fjölmiðlar fór mjög varlega í þessu máli. Stemminginn var fyrst og fæðrins þú að þetta væri vandraðilegt og það viss ingin alminni hvernig nátt að taka þessu. Það væri ekki beinlínist hannig að fjölmiðlar menn vildu markvist og meðvitt að taka þótt í að þaka þetta í hél en þetta þótt í óþæle. Þetta þótt í óþælekt en viss ekki hvernig að taka á þessu. Og svo var fjöldaðum kortað. Þetta væru offsognir af einhverjum íllum rótum runnar og svo framveis og svo framveis. En þessum tveimur flökkum var allt að veifaðu annars vegar að þetta snýrst nú bara um orð gegn orðu og einhverjum vissi hvað hefði gérst í raunum veru og svo hitta einhverjum segurinn segt væri sannu. Þetta er kvart veki að gota og gild en þetta biskvúsmól var bara komið miklu lengreð en svo að þessir frasar eittu við að því merki að þigðiðuðu til að taka málið nýður. Þetta var að við að við eittum að fara að hæta fjallumálið og einhverjum sónagrundvelli. En aðleifta var þetta svona vandraðið gangur. Það var ekki talið, það láa ekki í augum upp í hvernig náttú að fjallum þetta. Mér fannst að allt að við líka í augum upp í hvernig náttú að fjallum þetta bara segja fráðus og tala við allas sem að hérna sem að komið svo. En þetta varðist mikið fyrir fjallumleila fólki en ég held þér hafi nú svona staðist það próf þvólanlega með að við þá tíma sem að þá voru. Í síðasta þætti, kendumst við Seirúnupálínu, bar áttu hennar og þeim ósinluðu öflum sem mæktu konum sem sauður frá kemferisábildi á nýjunda og tíjunda áratugnum. En sagan sem hóst ári 1996 lísir Valdi sem brást og samfélagi sem hristist í grunnvallar stóðum sínum. Ári 1996 brást Ólafi Skúlason við frásognum kvennana með því að beina málinu enni í réttarvörstlikervið. Han vilde að unnur valda stopnun myndi aðeistað hann við að beita konuttnar Ópenberu Valdi. Han kærði konuttnar til ríkisaksóknara. Ragnar sendi hann tvö formleg erindi þar sem hann fór fram á Ópenberar rannsókn á sannleiksgildi frá sagan þeirra. Og jæppframt malshöfðun gegn þeim fyrir myndar rangar sagargiftir og eirumeiningar í hans garð. Ragnar segir að rannsókninn munu ekki beina stað sannleiksgildi á sagan á hendur biskupi. Han vísar hinsvega til frettatilginningar biskups, þar sem hann telur að með markvíslu um hætti hafi verið bróti gegn rétti hans. Á hann hafi verið borður rangar sagargiftir fríðhelti engalýfs, hafi verið róvin og veið hafi verið að eiru hans. Slík hát sem ég er ekki leið. Hún er ólagleg að okkar lokun. Og þess vegna þarfa beina rannsókninni að þý. Og þá veit mar aldrei þarf rannskun hefst hvað kemur ljós. Væði geta verið hluteldarmenn og hemsir komið að þý aðriðreldurinn þeir sem engangur er uppasmen. Það er líka ólagleg að beira út rangar sagargiftirumenn eða aerumeyðingar. Hann ólagur hann erri Pálnu í ríkissaksóknaraður eða eirrumeddaður. Þetta er Alfred ekkert segjúruna Páljinus sem við kindumst í fyrstu dveimur þátonum. Hún var pánal og kvælluð til yfirhæslu á Rásvánglöðarilklið Ríkissá. Það er yfirhæslu í 14-15 tíma. Hún þú ert að leggja fram vinni allir söðalusammiðni, alveg málí. Ég var með alanness kallæriðinn og spurður hún í þetta hvort hún er sagt eða hvort hún er í bórku og svamegtokottum. Hún er lagvegfandnið að þetta er 25 bitni sem hún hef tala um hérna málí ekki um tíðunni. Fyrra erindið var sent þann 22. februar ári 1996, aðeins vegu eftir að fyrsta frættinn byrðist í dváð. Meðferð þess löukinsver ratt, málið var fellt niður fimm dögum síðar, þann 27. februar. En Ólafur lietta ekki staðar numið. Þann aðlefta mars 1996 sendi hann annað erindi til Ríkisaksónara, þar sem hann ítrykkaði gröfursínar. Það mál var til meðfærar lengur, en var að lokum fellt niður í lokmæg sama ár. Það sær ákvarðanir Ríkisaksónara þittu að evi vel töldu ekki forsentur fyrir því að höfða mál gegn konunum. Eingúða síður hafði kæruferðli sjált þegar haft veruleg ársíf. Í stað þessa að ateglin beintist að frásoknum hvernanna og því ábildi sem þær lístu, færðist fókusinn efur á þær sjálfar. Á trúverulega þirra, minni þirra og þirra heidur. Bródin sem þær lístu voru henns vegar fyrind samkangt lögum. Tímaraminn sem þær hafðu til að fá Ólaf sákvældan fyrir bródin var rönin út. Það er hafðu því engann mögulega á réttlaidi innan domskérnsins og því vonlaust að reynað kæra Ólaf til lagraklö. Því voru konunnar einu aðilarni sem fengu stöðu sagbordnings árið 1996, sá ásakaði Ólafur var aldrei með stöðu sagbordnings. Að kæra þólendur fyrir rangar sagarkiftir er ekki hlutluðs lagaleg aðgerð. Hún er valgbeiting. Hún sendir skýr skilapóð. Ef þú talar, getir þú sjálf orðið sagbordningar. Í þessu saningi skiptir tímasetninginn máli. Kæruðnar komi strax í kjölfar fyrstu umfjöllunar fjörmela. Áðrenn samfélagið hafðu fengi tíma og sveirum til að hlusta á konunnar af evivegun eða taka frásagni þeirra alvarlega. Þót málinum hafi formlega verið lokað með niðurfellingu var skaðinn þegar orðin. Konunnar hafðu verið dregnar inn í ferðli sem engkendist af óvissu, óta og yfirherslum. Á meðan valdamestir maður kirkunnar helt stöðusini og virðingu. Þetta er mikilvægt að hafa í huga þegar reytir um ári 1996. Ekki bara hvað var sagt heldur hver hafði valdi til að skilgreina umræðuna. Setja tóninn og ráða því hver satt í varðnarstöðu. Í þessu máli voru það ekki konunnar sem hæði það vald. Sveirum Pálina funda þegar þessum tíma með fórsetta Ísland, við ipt í sé fimboadóttur. En fundinum lísti hún í veytali viddí að vaf nákkur síðar, og sagðast það að fengi áfall vegna fundareins. Hún sagði við í við í sé að hún vildi vera örrukk í kirkimlandsins, en að þá hefði við í sé sagt við hana að gvöð væri allstaðar og að hún þyrta ekki veri kirkiu til að finna fyrir gvöði. Sveirum Pálina fann enga samúð frá við í sé á fundinum, sem spurði hana hvort hún heði fara til geillakniss og fengið ligg. Seirunum Pálina fannst að vegdís hefði þátt að komi í veg fyrir að Ólafur kerði konunnar til Lauruglu. Síðar, þegar hún ragsst á vegdisi í kirkiu-kaffi eftir messu í Jónshúsi í Kaukmanahebn, hafi vegdís neitað að hilsa henni og fært sig úr sætessínu til að þurf ekki að sætja nárat henni. Fyrstu helginna í mars ári 1996 hittu Dagbjörð og Sveirum Pálina tvo præsta, sem átti eftir að spila stóran þátt í upplevun þeirra af biskupsmálinnu. Annar þeirra var Hjalmar Jónsson, præstur í leiði frá störfum á þeim tíma vegna starfaseina sem altingismæður. Hinn var Seirra Karl Seibjörsson. Fyrsti fundurinn var í Altingishúsinu. Þar mættu Sveirum Pálina og Alfred Hjalmari Jónssoni. Hann tók þeim hlílega, hlustaði af ategli og sagði skýrskt að hann treiði frásagnannar. Skömmu síðar hétast þau aftur, nú í Hallgrímskirku. Þar var Karl Seibjörsson einnig mættur. Í því samtæli uppleiðu þau samúð og skilning sem þau hefði ekki fundið á þur. Þeim var sínd virðing og það var hlustaði á þeim. Seirrun Pálina var lett upp að Altingishúsinu. Þar var beðið fyrir henni. Gwöð var beðin um að vernda hanna og steðja. Hún lísti því síðar að á þeirri stundu hefði henni leið eins og hún væri loksins holpinn. Samveisku beti sem hafi settið í henni. Tilfenningen um að hún væri að eitileikja kirkina. Kvarf? Kveikti þau svo á kertum fyrir Seirrun Pálina og hinnar koniðnar dvær. Eftir þessa stund lísti hún því að hún hefði uppleifað einskona sælu vímu. Hún trúði því af heilum hug að nú meintu þeir taka málið föstum tökum. Fundiðum lögma því að prestanirsaðust eðla tala við Ólaf og reynað fáan til að beðjast afsugunnar. Straks að fundiðum loknum ringti Seirrun Pálina í Stefaníu og Dagburdu. Hún sagði þeim frá því hversu vel hefði verið tekja á móti henni. Hversu hlíjar þeir hefði verið. Hún vildi að þær fengja að deila þessari von með henni. Dægin eftir hittust þau aftur í kirkunni. Seirrun Pálina og Alfred komið þonga með vonina frá kvöldinu áður en í brjósti. En vonin endist stöt. Prestanirsaðu þeim straks að þeir reyðu ekkert við Ólaf. Hann ætlaði kvorki að við kennan neitt nýjabiðjast afsugunnar. Darmið var súleið lókuð. Fundurinn dróst á langin marga klukkutíma. Dars sem þeir skiptust á að ræða við Seirrun Pálina og Alfred Andersvegar. Og við Ólaf í Siman hensu verður. Smaum saman var ljóst að Ólafi var alvara með að halda áfram með meðirðamál set. Nú snerist samtælið ekki lengur um sannleikan, heldur um skaðamíngun. Um að reyna að koma í vegfyrir að Seirrun Pálina sæti uppi með gýfurlegan lovmandskosnað. Ákveði var að reyna að samja yfirlýsingu sem allir gætu sætt sef við. En eftir margra klokkustunda umræður efur þessa helgi, vore Seirrun Pálina og Alfred orðinn svo örmagna að hún upplifði ekki að hún hefði orkunna sem þurti til að hafa fyllast tjórn á því hvernig yfirlýsingin var orðið. Einu adreði stóð hún þó föst á. Í yfirlýsingunni er þetta að standa að hún stæði við frá svengsína. Og að hún myndi ekki draga sannleikan til baka. Sýðan þegar þau hefðu loki við að hanskrifa sammeiliga yfirlýsingu, fór karl með blaðið inn á skrifstófusína og skrifaði hanna upp í tölfu og brendaði út. Hanskrifaða yfirlýsinginn ljómaði eitthvað á þessa leið. Ég er að segja sannleikan og ég dreg sannleikan ekki til baka. Á mynihálfu er máli þessu lokið og ég harma þá ópenberu umfellun sem það hefur hlótið og hvorki hefur verið að mínum veldumni velja. Ég hef ná þeim tilgangi mínum að sætast við kirkuna mina og hvert enig aðara til að evigjifa ekki þjúdkirkuna vegna þessa máls. Mænti ég þess að þjúdkirkunni öðnist að móta þeir starfs aðferðir að framvegis verði unni úr slíku málum af verðingu og trúnaði. Ég ljósi þess og skæji eftir að umfellunum mál mitt sé lokið innan stofnana kirkunar. Dessa yfirlýsingu var Seirún Pálina tilbúin að skrifa undir, ekki vegna þess spenlinnis að hún vildi það, heldur vegna þess að hún var niður bróttinn með mikla sæktar kent og með alla þjóðina á baginu. En Ólafur var ósáttur við þennan taksta. Hörjum honum döði þetta ekki. Hann vildi að Seirún Pálina líst þetta í efir að hún heði lojið. Þegar Hjálmar og Karl bári takstan undir Ólaf, brást hann reiður við. Hann rópaði upphverfir sig að þetta veri allt öfugsnúðið. Það væri ekki hann sem ætti að beðja hann afsökunnar, heldur hún Hann. Hjálmar sagði rannsofnanemdini ári 2010, að þegar þegar þegar hæði borrið yfirlýsinguna undir Ólaf, heði hann tekji blaðið og farið eitthvað að klóra í það sjálfur af miklum móð. Ólafur var í soknar hug. En Seirún Pálina hafi röin ekki kravist afsökunnarbeðni frá Ólafi. Heldur vild hún finna sír stað í sannleikarnum þar sem hún fynni sír öruka og henni gæti leiðið vel. Þegar Karl sneris og aftur til Seirúnapálinu og eitlaði að fá hana til að skrifa undir, rak hún auðu ný að yfirlýsingin sem Karl hadi brendað út var frábruðinn þegar hann skrifaðu. Sætningin sem skipti hana öllum máli var horfin. Þar stóð ekki lengur að hún stæði við frásoksína, að hún eitlaði ekki að vika frá sannleikarnum. Seirúnapálina neytæði því að skrifa undir. Það sem gerðist var margr að margr að tíma heilá þóttur. Og sem endar með því að á skrifa bref og þeirra hann fer og áttlar að reynriða því talvun og brenda út, þá sleppar hann mikilvægstu settningunni sem var mín settning um að ég væra að sé að sannleikarn og ég vik ekki frá þið. Frá sannleikarnum. Þannig að öðruvísið hefði í vilíðsingin ekki um því komið út bæði eins og þú verið að dra málið tilbaka? Algerlega. Og þegar ég sé að tessa settningu vantar, að þá flítar hann sér að taka brefið af borðinu og stinkaðið vasan. Og ég sé við að ég geta aldrei að underskrifa þetta, því ég er ekki að draga sannleikarn tilbaka. Og það hef ég aldrei gert og minn aldrei gera. Og þegar síðustu orðum voru, Hjalmar sæði við meginn hvað með bennin, getur ekki hætt úta þeim, og ég sæði nei. Og á þessu tímapil spyrði ég bennin meðan hverjum dægi, vilja það í stopi og þó sæði allt af einla neimam að þú verður að halda að fara að segja satt. Og svo kemur Karl, og þegar ég segir þetta við hann Hjalmar, að þá segir Karl hvað er með móðinan, hún er svo sjúk. Og þar með labaði ot. Þetta var algur heilafokkur að Hjalmari og Skjörakarli reyna að fá hann að tilvisað þetta er hljófnum á hljófnum á hljófnum á Þúrrað. Þetta var algur heilafokkur að Hjalmari og Skjörakarli reyna að fá hann að tilvisað draga allar ásakaninn hef baka og mokaði svo má. Þar byrjaði sem satt besnigar á hljófnum á hljófnum á Þúrrað. Hljófnum á hljófnum á Þúrrað. Dagbjörð Góðmestóttir lýsir því í rannsormaskíslinni að þessa fyrstu helgi í mars ári 1996 hafi hún skinnjað að hún væri komin út í hórn, vildi bara frið og vildi hætta þessu. Hún hafi hræðist að þurfa að seita under lovmannskorsnaði og hefði vilja komast út ur þessu máli. Með þannan ásveitning fundaði hún og þá verandi maðurinn hennar með Karli og Hjalmari, þar sem Karl komi til öður að brefi, þar sem því var líst að þau hjóninn vildu draga svo svina tilbaka og ná sáttum við kirguna. Teilöfuna frá Karli gátu þau ekki skrifaðu hunder, þar sem þeim fannst hún orðið þannig að hana mætti skilja sem svo að Dagbyrt hef verði að ljúa þessu öllu saman. Þau fóru heim og skrifið svina eigin efurlýsingu. Á þar sem tímaponti fannst þeim máli vera orðið að reyna helvíti vegna mikilar fjölmillaumfellunar og ópenberrar framgunguði ólavs. Ífiliðsinginn sem fór í fjölmilla frá Dagbyrtu hljómaði svona. Ég lísið því efur að í dreg málmytt að hendur ólavi skúlasinni tilbaka er varðar samskifta okkar á veitingastaði Kauppanaheim. Við hjóninn höfum ná sáttum við þjúðkirkuna og hérmum mjög að þetta viðkvema mál skilte fara í fjölmilla og þann sáfsuka sem það hefur valdeið. Um ífiliðsinguna sagði Dagbyrt ári 2010 að þarna hefur þau verið að koma sér út úr málinu, þau hefðu í raun ekki náð neittni sátt við kirkuna. Þeim fannst þó að þeirra ífiliðsing væri ekki orðið þannig að ásökunin væri ósen, heldur að þeirra vildu bara að málinu meinti ljóka hvað þeirra hlut varða þig. Þann fjórða mars ári 1996 var haldinn fundur í stjórn Prestafjallans Íslands. Lámen biskubs þeir Ragnar Aðalsteinsson og Tryggvi Gunnarsson sáttu fundin. En þar benti Ragnar á að útfra á lagfraðilegu sjónahörni orki það tví mælis að ásaganir á hendur biskubi væru til umfellinnar hjá Prestafjallainu, þar sem slík mál fara upp til biskubs til úskurðar þar. Það sé óæðilegkt að aðili sem undir biskub sé sættur fjalli um málið með eitthverjum hæti. Þessi atuða semðir Ragnars er ateglisverð. Því þegar málið er skoðað í heltsinni virðist sem prestasteitin hafi almennt ekki haft neina burði til að teikla þetta mál yfir höfðu, þar sem sá ásakaði biskubinn sjálfur var þeirra æðsti ivimaður og kollegi. Greinilegt var á viðbruðum margra presta að upplivunum væri su að veriðværað áðast á kirguna í heltsinni. Ég veit ekki að atla ná að telja komst bar ekki til þess hvaðs á margar simhringingannar, hvaðs á mörg skeytinn, hvaðs á mörg brefin og blómin. Hefur þú komið í dag frá fólki sem sagði þú maht ekki einhversinnni láta þeir dætt að í hug að segja að þér. Og þetta er ekki að þess leikman, þetta er ótrúlega fjöldi presta sem hefur vilja stiðja við bakið á biskubnum sínum þegar að hann stendur í þessum fremingum. Það er enginn vanðrúst til að komið ná mík og að öllu óbreittu þá verðið í að biskub áfram eða hvort við lofa mér að hjóna sér með þessum hætti. Á aðalfundi Prófasta félags Íslands þann 7. mars þar sem 16 prófastar sádu fundinn var samð þekt evilýsing þar sem þeir lístu efur aftratalau sem stöðningi við biskub og fögnuði því að konurnar væru til rannsofnar hjá Lauruglu vegna ásaganana. Prófastar Lísa Ríðsynni og Áhigjum vegna þeirra aðfarar sem gerð hefur verið að biskub í Íslands, herra Ólaf í skúlasynni með ósannuðum aðdrottunum í hans garð þar sem gróflega er veið að mannordi hans og starfs hæðri. Prófastar Lísa Andúðsynni á Gáleis í þeirra fjölmela sem í umfjöllun sinni hafa láti líta svo út að þessar ásagan erværiðu sannaðar. Þetta hefur vald í biskubi og fjölskyldu hans þjánningu og miska og öllum þeim sem unna kirkun í sárindum og hrygð. Lýsum við samúð með öllum þeim sem hafa þjást vegna þessar máls. Prófastar Harmað þá stöðu sem upper kominn. Nöðselegt er að brúðist verði við af festu og ábyrð, því er í alla staði eðlilegt að fjala máli dombærum aðelum enda er það fylluðsa okkar að þá mun í sagleis í biskubs sannaðst. Mæntum við þess að söfnuðir landsins sláu sem fyrr Skaldborg um kirkunna og það sem hún stendur ferir. Prófastar telja sjálfsagt að sá hórtstein réttarfars í séðuðu samfélagið sé í heðri havður að hver maður skuli saglús teljast, uns sagt hans er sannuð, svo að ein lög gildi í landinu fyrir alla þakna þess. Átélja prófastar sérhverja tilrönd til þess að við fengja þessa megin reglur réttaríkisins og vara við þeirri vá að mannhelgi sé vanvirt. Ífiliðsinginn var samtægt af öllum prófastunum nema einum, sýra Einaríþór Þörstein sinni, sem vildi að Ólafir myndi taka seg levi frá störfum. Í viðtölum prófastana við rannsofnanemt kirkiðings ári 2010 var ljóst að ári 1996 töldu þeir að ómaglega væri veið að Ólafi. Því var líst að Ólafir hefði prílað mjög hratt upp meðdólaðstegan, allt frá því að vera prestur í bandaríkjónum, svo fyrst í æskulísfell trúi þúkirkunar og síðan soknarprestur í bústaðakirku, þar sem hann þótti ákaflega vinsæll, þangatil hann var kosinn biskup Íslands. Þegar menn klefruðu svona hratt upp í vinsældum væri við búið að eitthverjir væru ekki sautir við hann, og því töldu þeir að þetta væri ofræingar herferð gegn Ólafi. Drátt verið þennan mikla stuðning sem Ólafir fjækk frá ákunnum prestum, voru þó eitthverjir sem vildu að Ólafir myndi vika og fannst illafari með konunnar. Prettastóðunni er nú kunnugtum á annan tugh presta sem teljar ég ætað biskup Víki að minstakosti tímabundið úr biskupstólí. Eitt þeirra er Síra Bjarni, soknarprestur í vestmannaejum, og hann rögstiður sína skoðun með alannas svona. Í fyrsta lagi ber okkur skilda til að mæta á kærandum herra Ólafs skúlasvonar af sama kærleika og trúnaði og við mætum biskupnum sjálfum og gera þér engann greinarmunn. Og í öðru lagi verðum við að gera hærri siðferðiskröfur til biskupsins og allra viðra manna. Báðar þessar kröfur er öðvældastiðja biblíjum og rökun. Telur þú þá nøðsinlegt að herra Ólafs skúlasvon viki frá enbætti svo að réttlætið náið fram í þessu máli? Ég tel einsýgnt að það væri skinsamlegt framlagað hans hálfu að sína það siðferðistrækk að vika tímabundi frá enbætti til þess að undverða greiður málinu með fölri semt. Ég fæg ekki sé að það verði réttilega gert með hidd háa enbætti biskupsíslands sem umgjörð. Í Töleblaðið séðu að heurt ári 1996 liet Ólafur hafa eftir sér að hann heði fengi síntál frá langkólskyrku og veri sagt að þar sæti kona á skravi við sira flóka og það fyldi söfni að þessi kona vildi hónum ekki vel. En ljóstir að konan sem hann átti við var segrún Pálina. Þann 5. mars undirriðtuð fjóri starfsmenn langkólskyrku yfirlýsingu þar sem þau staðfestu að segrún Pálina heði funda með sira flóka þann 9. janúar. Þeirri yfirlýsingu kom Ólafur svo í fjölmela. Þar sem var eitthvað að sína framá að konunnar tengtust prestum sem stóði í deilum við Ólaf. Að þessu télæbni sendi segrún Pálina sína fjórðu kvartum til sér að nemda Prestafílas Íslands, þann 12. mars, og kvartaði yfirthasar í framgungu Ólafs og trúnaðabresti hans og fjórmenningarna sem stóði að baki yfirlýsingunni um hana. Í framaldinu voru erendi segrún Pálina og Stefaniðu tekinn fyrir hjá segðanemt og þann 27. mars var þeim svarað með álitskerð. Segðanemdin tók ekki áberða þigjað upplýsingar um mál segrún Pálina heðir ratað í fjölmela og ítrekkaði sömum afstöðu og í fyrri álitskerð. Að nemdin eittlaði ekki að taka beina afstöðu til Málsins. Nemdin taldi að umfðellum biskubs um áliðisjón varbinu þann 27. februar heðir verið innan öðlileira marka, þó í henni hefður falist nýjar upplýsingar sem ekki hefðu komið áður fram, þar sem hann hefði innfaldið að verja seg akkvart umfellum fjölmela dagarna á undan. Segðanemdin átaldei þó biskup fyrir að upplýsa fjölmela um fund Sirúnapálinnu með sira flóka og var sú álegtun send áfram til stjórnar præstafilassins. Fjórmenningarnir sem staðfestu fundinn í eferlýsingu voru þó ekki ámendir þar sem segðanemdin hafði ekki valdteimildir til að beita sér gegn starsvolki kirkinar sem ekki voru præstar. Varðandi umkværdan í Stefaniu tók nemdin ekki ábríða því að hvertun hennar hefði veri legið í fjölmela. Dà voru umæli biskups í sjómárbisáð innan öðlileira en umæli hans í seg og heirt um persónu Stefaniu, voru hinsver talin ámælisverð. Drátt fyrir það fjegg fólafur ekki formlega ámenningu vegna þess. Dessu var sér hann vísa til stjórnar præstafilassins og sú áfram til biskups enbættisins. En þar sem Ólafur var augljótslega óhæfur til að taka ástuði í málinu við kann sæti vegna málsins. Sætti þá verandi kirkimálar á þeirra Þórstinn Pálsson og annan presst í hans stað, Seirabotla Gustafsson. Seirabotli fjellst á niðuðstöðu seiðaneindarinar í málinu og sá ekki ástaðu til að hafa fregari afskifti af því. En hann sendi niðuðstöðusina í brefi til kirkimálar á þeirra og gaf hún færi á að grípa til viðhægandi raðstavana. Ólafur gegst sjálfur við því að hafa brótti trúnaðaskilduna þegar hann upplýsti um funnt seirúna pálinnu og flóka og er það í röin það eina sem Ólafur hefur viðkent að hafa gert rand í þessu máli. Þórstinn Pálsson funnndaðis á með Ólafur biskubi og sagði við þann að hann telti að laga skilirði væru ekki fyrir hendi til að ráðunitið gæti viki hónum frá störfum. Aftur að móti tjáði hann hónum sína persónlíu skóðun. Að það væri þjóðkirkunni fyrir bestu að hann taiki sjálfur þá ákvarðun að vika úr enbætti. Hven er losna ég við þessar ásakanir? Hverns keltur? Ég er þá alveg eins spurt sjálfum mig, getur haldi áfram að vera manneskja með þessar hörmulegu ásakanir á bakinu. Í oktober ári 1996 byrdi seirúna Pálina Óbid bref í morgumblaðinu, þar sem hún sagði frá því að hún hefði skráðs í úr þjóðkirkunni. Ég undirriðduð hef tekið á ákvarðun að segja mig úr þjóðkirkunni, þar sem ég sé mér ekki fært að taka þátt í að tilheira stopnun sem ekki tegur ábyrð á ástandinnu innan kirkunar. Í mörg ár hef ég barest við að koma sannleikarnum og lífsreinslu minni á framfæri til ábyrgra aðila. Ég áleið það vera skildumina sem ábyrgur þjófélagstækn og sem innstaklingur innan þjókirkunar. Ólafir skúlasinni hefur ekki tekist að sanna saglési sitt og setur því á biskupstóli sem myndur kynfærisbróta maður. Ég minn ekki ganga í annað þrúfélag og vona ég að sá dagurannu upp að hægt verði að treista þjókirkunni til að horfasti augi við sannleikarn og hún verið færum að taka á máli eins og mínu. Hverjum getum við treist, ef við getum ekki treist prestunum okkar? Ég spyr aftur hvað þar margar konur til að einn prestur verða vika? Hvað mun þurum að margar konur til að forsetum hrökklustúr enbætti? Er ég fær í þorfunur, væri ég þá ekki bara að segja sem svo, gura þessu vel, ef eitthvað er ytlað við einhvern mann, komið þessu svona sögum af stad, endi, lega, þá verður hann að hopa á hæl undan þessum ásökunum. Ég vil ekki hætta að starfa, fynst ég geti enn, hjónað guði minum í þessu enbætti, ég hef við haft íms áform uppi, ég vil ekki láta ekki eins og í þrí ári, ekki eins og í fimm konur ráðaði hvort ég er í því enbætti sem ég er í dæðið ekki. Þegar manninskja stigur fram og leiðar sér hjálpar eftir óbildi sem hún er orði fyrir, skifta fyrstu viðbruðin öllu máli. If frásegnin er tekinn alvarlega og henn er mægt með skilning og samkend, fær hún þau í skilaboð að saga hennar skifti máli, að hún sér tekinn alvarlega, að einhver verði gert til að stydja hana og trykja bæði réttlaiti og örikji, ekki bara fyrir hana selv að heldu líka fyrir aðra. Slík viðbruð veita þólendum oft djúpann létti og viðu kenníkú. En ef viðbruðin eru á annan veg, ef þeim fylgja evasendir, þögm, tómlaidi eða jabfell fyrirleittning, getur það haft avtrivarikar afleðingar. Þá upplýfir þólandinn ekki aðins að óbildið sé dreigið í eva, heldur að þísi í raun við haltið. Nú er það ekki bara gerandanim sem er ekki treistandi, heldur líka öðru fólki. Áfaldli sem feldst í því að geta ekki treist neinum fyrir reynslusinni, getur orðið jábfell þingra en óbildið sjáld. Heimur sem áður þótti örukur er það ekki lengur. Og það eitt og sér getur aukið á áfaldastreitu af slíkum krafti að sárinn verða dýbrir í staðens að fá rími til að gróa. Viðbruð kirkunar og yfirvalda við frásognum kvennana, vóru á þann veg að treist þeirra gakvort stofnunum var ónýtt. Það er gátu ekki lengur treist því að geta að leita til ópenbæra stofnuna og upplýfað fagleg vinnubráð unnin af virðingu og kærleik. Svo verðist sem samsæriskenningar hafi spila stort lýtverk í því hvernig mál kvennana vóru meðhennluð innan kirkunar. En hvernig ætli þetta hefði verið ef langkólskirkudelan hefði ekki verið í gangi á sama tíma? Hefði Ólafí þá tekist að finna eitthverja aðra ástaðu til að útskýra frásognir kvennana? Var kirkan í stakk búin til að taka á þessu máli? Vóru prestanir í ómjúleiri stöðu eða voru þeir líka gerindameðverkir sjálfir? Og hversu stort lýtverk spiluðu þeirra eiginn tilfiningar í málavinsleni? Sera sikfinnur sem við kindumst í fyrstaþætti revjar upp annan mál sem sera Karl hafi aðkommu að. Og það var kannski komið mál í aðminnist mál sem að var aldrei neitt ófibær þess að við, ég og félgæminn, var með það tilbýrskums og hann Karl aði fyrir þess að var ásakað og hann þessu samvataði, svo sem að var ásakaði þér hefði aldjúli að bara þegar hann fendit svo frállitt og verið bara ekki í fótu tilfyrðið. Hann ákváðaða tú og hónum. Var þetta Karl hefða? Það var Karl, já. Það er bara, eins og segir, þarfváldið kjar til þess að gera ganga er enda sannleikans og kjællegans. Og þetta veriður ekki aðstilisku, í mínumhör. Nýlega var Haldinn Stopfundur félagsins æruvernd, stopnað af Haldóri Gunnarðsíni Presti og Jónni Magnúsíni Hæstarettalagmani og Fyrvörandi Altingismanni. Tilgangur félagsins er að standa verð um æru manna sem sakað eru um kynferðisóbildi. Á fremsta bek á stopfundinum sat Hjalmar Jónsson, en mynd af stopfundinum var byrkt í frét rúf. Má því draga þá álittun að Hjalmar hafi ekki breitt ástöðusíni til Þóleinta ófeldis frá því hann kom að máli kvennana sem ásökuði Ólaf. Þegar ég grenslaðist fyrir um þar greinar sem góru skrifaðar í kringum ári 1996 raksdi á grein eftir Ylluga Jökulsson sem vakti atiklímina og var greinin ástæða þess að ég hafi samband við hann og baðanum að hitta mig. Grein Ylluga er mjög beinskeitt og skar sið úr öðrum skoðanagreinum sem góru skrifaðar um málið. Plöstar greinarnar góru skrifaðar til stöðnings Ólafi. Yllugja beðust svo að tela að lesa greinina upp sem hann aðeð rendar uppáleg að lesið upp í Ríkisútvarpunu á sínum tíma. En við skolum heira nokkara búta úr greininni hans. Biskup Íslands ætlar að draga á langinn þá sorgarsögu sem virðist eins og punturunnývir íð í Nýðurlængarsögukirkjúnar under hans stjórn. Hann ætlar ekki að segja á sér sæmiliga sjálfiliðjögur hver vað bröðið með vott að virðingu sinni eftir. Hann gís fremur að koma í sjómarpið, sag hann okkar hrjáðar konnur um lígar, halda því fram að ofsóknum gegnsér sé stjórnað af djöflinum sjálfum og vælas og að lokum um einhverja litla stulku, auðstrá fjörðum sem skil ég ekki ert í því akkur ég allir séðu svona vondir við hann Ólaf Skúlasún. Ég myndu nú segja að ef ég verið djöflin sjálfur, mundi ég ekki ert lýta svo á að hættulega stið anstaðingur minn á jörðinni væri Ólafur Skúlasún. Því þætti mér kannski ekki sérstug ástæða til að grípa til bedlibraða til að koma hónum á kníe, fremur en einhverjum möðurum góðum mönnum. Mér langar líka að gera fáinnar að atluða semdir við hann málaregstur sem biskup stendur í þessa daguna. Hér fyrrum hafi heiðri þann výstum að sérkur maður skala vera sáklöis, unnsegt hans er sannuð. En biskup kom í sjómarpið og sakaði konnurnarum lígar, en bað okkur um að trúa sér. Mér lýtur því að vera heimilt að lýsa því yfir að ég trúði ekki Ólafur Skúlasúnni. Í fyrsta lagi, biskup Íslands sagð til ekki ofsóknum. Það hefur ekki verið þyrrilað uppe Moldviðri gegnónum, fjölmiðlarðnir fara ekki hannförum, það er ekki um neitt fór að ræða. Það sem gerst hefur er einfaldig að það að kona ein hefur um langt skeið vilja að fá kirkiuna til að horfast í augu við að einstí yfirmaður hennar hafi fyrir alln okkurum árum ger tilröin til að nöðga sér. Konan gerir nú ekki meiri gröfur. Sér að Pálmi Matiasún og sér að Víkfús Thor Ornason vildu ekki erti líð leggja konið ný í þessari viðleikni hennar. Þá leiðta þú til síðanemtar Prestaferlaksins og kærði þann síðanemta. Það er nú allar offsóknirinnar. Eftir að síðanemt hafi þið haldið minir mikið sjöfundiðum málið þá spurdist að loks út. Þú fór svo fjari að þá hafiðst einhverskona offsóknir í fjölmiðlum. Þvertamóti hafa fjölmiðlar tekjið á þessu vandræðalega máli með silkihönskum. Að var kurtislega, svo ekkert sem ég meira sagt. Á þeim fjölmiðlum, þar sem ég hefði ekki bæst til, kveljas mig nú pínast ef ég vera þurfaðið sinna þessum suppurskap. Sjálfur get ég að hugsa mér margt sem ég vildi frekar leiða huganað en kynferðislíf Ólafs Gulasunnar. Það er vitannlegt í meira leiði frétnægt. Ef Biskup Íslands hefur gerst sekurum annað eins og það sem hérum ræðir, þá fyrst myndur fjölmiðlar bregðast ídlega skildum sínum, ef þeir tekju þátt í tilröinum kirkjúnar til að þeðja þetta máli í hel. En þetta máli er svo fjarið því til margsum offsóknir gegn Ólafi Skulasinni. Eftir að fretti slóksum gonuna sem leiðta það til síðarnendar, þá spyrðist út að fleiri konur hittusti reklulega á lokumum fundum hjá stigamóttum til að ræða þá reynslu sem þeir hefur orðið fyrir af Biskup í landsins. Þessar konur hafa ekki löypið í fjölmiðla með lísingar sínar af atböðum, það gerði Ólafur Skulasunn afturumóti sjálfur. Konurnar sem hérum ræðir hafa ekki sagt stakt orð um Biskup í fjölmiðlum. Biskup hefur áttur móti fjölyrstum þaðir í Frægú sjómásvétali og gefið í skínið það er verið á annakkvárt geðuveikar eða ímyndunar sjúkar, hefða þá handbendíð í djöfulsins og útfarrastið á réins, sem nandskotinn hefur í þjónestusinn. Biskup Íslands sagð til sem sé ekki ófsóknum. Sýjau ásakannir kvennanna Sannar væri vissulega ástaðið til að ófsækja Biskup, en það hefur ekki verið gert, ekki enn. Í öðrú lagi, það er veitaskuld mest að firra, ef fólk letur telja sér trúum að það skipti máli þó nokkuð sífum líðið, síðan þeir atbörðir gerðust sem konurinnar vísa til. Í sumum tilfeldum kynni það að skipta máli. Það væri ekki ástaðið til að rekja pípulagningamann úr starfi, þótt uppkæmistum þvíum líkt aðtævi hans fyrir einhverjum árum. Það væri hinsvegar kannski ástaðið til að setja þann pípulagningamann í fangjelsi. En biskup Íslands er ekki pípulagningamann. Það er ástaðið til að þvinka hann úr starfi, ef hann er sé ekkur um það sem hann er sakaður um, að kynferðiðskleipamannur síti í stól biskupsið vir Íslandi, en eins og hverjarnar klánbrandari sem ekki verður við unnað. En það ferðu því þettað enginn fram á að biskup ferðið setur í fangjelsi, þann ægjúði að hann færi á þau ríkuljú eftirlöin sem við munum veit hónum verður dikka þjónustöfið, guð og menn. Í þríðjalaigi, nú éttur hver eftir aður um að allt sé þetta málhýð vandráðilega stavæknar þess að svona atburdir verði aldrei sannaðir. Hér síðum að ræða stadthæfingu gegn stadthæfingu, orð gegn orði og verði korki sannað ný afsannað. Þá er því til að svara að hér ekki um að ræða stadthæfingu gegn stadthæfingu. Hér er um að ræða að minstakosti þrjár stadthæfingar gegn eini stadthæfingu. Og eins og kunnugtur eru stadthæfingarnar líklega öllu fleiri. Og þverðtofinn í það sem ímsir karlmenn veriðast halda, þá síði að ekki um þá konur og þrá það eitt að ljúa upp á þá kynferðislegri áreittni. Það getur gerst og við svolum ég að rétt að hafa varan á sírgakvartí, en gerist að tvísvar, gerist að þrísvar, gerist að fimsinnum, gerist að ennþá oftar að þessa viðkommandi hafi nokku til sakaunið. Ég retur um ekki. Og umfram allt þá er í rinnni mjög ólíkleikt að það gerist í vil eitt að þessa fotur sé fyrir. Haldar menn að það sé núna múðalega gaman hjá þeim konum sem sakaunir. Haldar menn að það sé núna múðalega gaman hjá þeim konum sem sakað hafa biskupum kynferðislegri áreittni og ímíslegt vera. Og það sem þó skiftir meira máli, haldar menn að það hafa verið gaman þá. Því í fjórðalaði þá er hér ekki um að ræða negin gaman máli. Kynferðislegri áreittni er ekki grín sem berra gera lítið úr og segja um brandara. Kynferðislega áreittni er vissulega loðu hugtak, en fer ekki mýtli mála hjá þeim sem fyrir slíku verður. Það er heldur ekki um það að ræða í þessu tilfellig að Ólafur Skúlasun sé bara svo ástriðu fenginn og elskur íkurið framkomuð að blessaður konullnar af mýskílið altsamann og túlkad blíðu hóthans og hugunnarord sem kynferðislega áreittni. Það mun komið ljós þegar og ef aðgjeraða leys í kirkiunnargakvart yfir manninsínum þvinkar konullnar til að byrta ópenberlega um hvartanir sínnar. Kanskji það sanfæri þá einhverja þá kalla sem telja konur sitja um að sakaða úr ronglega um kynferðislega áreittni, að nú hefur ein maður einar konunnar. Vittni að einu málan að líst sig reiðubúinn til að segja sína sögum það er sem sía ekki lengur aðins um að ræða hysteriskar kellingar. Eða hefur eintræð aldrei verið bara um hysteriskar kellingar að ræða. Það hefur eldru ekki verið um að ræða óvinnj og glæsileg vina hót og það hefur ekki einusinnig verið um að ræða það sem kalla þér kvensemi. Það er um að ræða í einu tilfellí, káf á Abumberum veitingastað, í öðru tilfellí tilröndil nöðkunnar, í þriðiðja tilfellinu þurkl á 13 áras túrku. Bízkup Íslands eitthvað sem sía að draga á langinn þessa sorgarsögu. Gótt og vel. Verða er að prestarlandsins eitthvað líka að draga á langinn þessa sorgarsögu. Þeir ger ekki neitt. Þeir láta sía lindaði yfirmaður þeirra sía hugsanlega kynferdisafbrotamaður, ánþessaður Ísað upp og krevjas þess að málið verði rannsakað og Bízkupi Víki að mista kosti á meðan. Þeir kvysu þennan mann þeir þektu orðstýr hans en þeir kvysan samt og gera hann vækkert. Sjálfsakt meðun Bízkupað Endingu neiðast til að segja af sér, árannarlega með því fórhóði að hann sé að lífa kirkjunni gegn hinnum miklu ofsóknum gegn sér persónlega. En það er under prestumlandsins komið úr því Bízkup sjálfur er blindur. Og það er under prestumlandsins komið, hvortá verður snevileftir af þeirri virðingu sem við viljum þrát fyrir allt öllbera fyrir Kirkjú Krists í landinu. Hvað var til þess að þú þordir að skrifa svona sterkan pistil á þessum tíma og tókst straks þess afstöði? Já, það var bara vegna síð trúði gonnum sem þann hann á fremkvamnar. Og þá fanns mér heili lett að segja það bara. Þetta vore dalt í skrifni tímar skoða svona pistlar, svona skóri nóriðir skóðana pistlarinn sem mér óhætt að kalla þessa pistla. Þeir voru nýlenda og það voru ekki allir sem toku því vel. Ég var rekkin sem pistlaföðumur dví vegis, bara af hérna einhverum mátarvöldum. En þess á mylli þá fikk ég í skjólí mjög digra yfirmana hér á Ráðstvö sem er þessi pistlar mínir voru flötir. Þá fikk ég að segja þessi mér bjói byrosti. Ég veit ekki hvort svona pistlar væru flötir nólundags, ég er ekki vism það. Næ, eitthvað ég fyrir sem mér að segja ekki fyrir mér á svona pistlari lesin upp í útarfun í dag. Ekki í ríksútarfun? Næ. Söymareið áreði 1997 var haldinn áraleg præstastefna þar sem Ólafur Biskup hjelt ræðu. Það er Seirung Pálina og Stefania létu sjálf sig fyrir utan kirkinna til að vegja ategli á málið þeirra. Hónurna dreiðu brefi til presta með skilgreiningum á kínfærislega á veldi. Til þess, eins og segir í brefunu, að auðvælda prestum á præstastefnu að taka afstöði í svo kalluðu biskupsmáli. Haldið að prestar við tegna með en ekki um hvað þetta málsnist? Jú, jú, ég held það. En það er einhver sem að þeir taka ekki nóg, harta á, meða við þennan. Ég sé bara þennan glæp sem þetta er. Ekkir er og allir í absáttur við það hér á præstastefnunni hvernig tekið hefur verið á málu um kvennana þrigja sem borið það á biskupsökum. Soknapresturun í Norfjaðapræstakalli Telur að málið sé svo alfalegt að biskupeja fara frá þegar í stað. Þorgurumur Danielsson sagði, ég vil í sínka á præstastefnu að stada hvernig anna fyrir utan kirkinna, hefði verið átræmæleg ámeningum á alvöru málsins. Hann sagði að þarna diði einginn kattarþvottur. Og ég líjósi þessa biskupeja ef ekkert tekist að reinsa segi af þessum ásjökunum þrátt fyrir vanlegaðar anna Sokn, eitt anna fara frá strax. Ef að biskup segir ekkert í afsýr, fyrir en eftir eitt og hálta ár, þá held ég að kirkjan haldi áfram að þjóst. Og einhver sagði er nú ekki komið nóg. Mér finnst að það sé komið nóg. Þegar ekki myndlí mála, kynferðisleg valdbeiding eða áreittni, er eitthvað ágeðfeldast og ágeðslegast að sem þér karmailegt samfélag. Þessi málegar hjóta um fjötlun ánðessa vera borin á tórk alltrá fyrstu stundu, en þér er vonlust að undsi að ræða, græða, bæta hvað þá sæta eftir að fjölmil að taka blása og fara hamförum. Því með að prestar heldur ekki gleima, að sá sem ásakaður kanna vera þjáis líka og getur lýðis og fyrir að líf verður aldrei sann aftur. Ég hef því ákveðið að sækja um lust frá embedi mínu, áður en aldursmörg gera skild. Það skal líka við þú kent. Að ásakaðarinnir nær á hendur mér og ótrúlega neikvað um fjötlun í svöymum fjölmiðlum hebur haft sín árif, þáttum ég það sláandi dæmi um ástandið og stöðu mínu að ekki virðist einusinnni heiktað undibó á forsetta kostningar á þessa napmitse dreiðin í umræðuna með lýtt þælumhætti. Ég vona þessi ákveður mínum starf slóg stöðlega fríði innan viðbanda kirgunnar og utanannar egnið í þeim tilgangi Fyrst og frænst er þetta skref stíð. Ég mín skoðinn er nokt á að súa að maður sem hefur framusinn alveg létt brót eði alls ekk að vera eifimaður kirgunnar. Mér finnst að prestar eði að taka áberðið á því að hafa kósiðan. Hann er núna að segja afsir eftir eitt og hald ár sem er sjónasbill að mínum mati. Ólafur Skólason létt af starfum þann annan januar ári 1998 og við tók af hónum Sýrra Karl Sigubjörsson. Það ár var eittnig stopnað fagráð um meðfærd kinferðisbróta innan kirgunnar, en sú ákveðin var tekin vegna erverleikana sem komið höfði upp í biskufsmólini tveimir árum áður. Heinsvær var biskufsmólid ekkið tekið frekar til skóðinnar, við stopnun þessa fagráðs. Biskupsmólid var ekki til umreðu aftur fyrir en ári 2008. Ári 1996 var ekki bara ári sem nekslisfréttir komi fram um biskuf, heldur afjúpaðist kervislæg þökkun valdsins. Þegar Konultörluðu svaraði biskuf Íslands með valdinu sem hann havði. Ekki einungis sem einstæklingur heldur sem enbættismaður með mikil völd. Hann kerði þær, hann ítti undir samsærikskenningar, hann droð aðila inn í sína frásökn, benti á óvinni og setti spurningamerki við trúveruleika kvennana. Og um leið var samfélagið mynd á eina setningu aftur og aftur. Ságlús, uns sagt er sannuð. En í tilvikki biskufs var það ekki spurningum sagt í domsal. Um það hvort stopnun sem predikar kærleika, samstöðu með lítilmagnanum og sanleika, geti staði við egin gildi þegar á reynir. Við bröð biskufs, kirkunar, yfirvalda og samfélagsins við frásöknum kvennana voru til þess fallinn að brjóta þær niður, útskúfa þeim og drafum á ábríðu. Þegar málið er skóðað, má sjá ímiss engkeni sem margir þólennur kannast við þegar þeir leita réttarsins. Hvort sem það er í gegnum réttarkervi eða eitthvað stopnun þar sem gerandinn hefur völd, verðingu, ábyrð eða sínileika. Oft, eða jæfnvíl oftast, fær gerandinn að njóta vavans. Þegar við er við verðiðum, er við verðiðum og verðiðum, er við verðiðum og verðiðum, er við verðiðum og verðiðum, og við fyrir það að njóta vavans. Þólandinn þarf að finna útríti sjálfur hvert hann á að leita, og oft er svarið hverki að finna. Við heirðum alfræð lýsa efurhestum sem stóðu klukutímum saman, og því hvernig kerfið getur snúist í öfuga át. Að bróta þólinn þurfi að sanna sig aftur og aftur, á meðan valdeið fær frið og vernd. Og við fylgdum Seirúnupálinu inn í rími þar sem henni var lofað skjóli, en þar sem hún upplefiði að margmiði var ekki að hlusta, heldur að náfram niðurstöðu sem hentaði kirkunni, að loka málinu, slökfa eldinn, vernda heldina. Og svo gerðist það sem oft gerist þegar kerfi er í Sjálsbjörgar ham. Það voru settar nýjar reglur, nýtt fagralð, ný orð um meðferð slíkra mála, en ekki var horfst í augi við söguna sjálfa, ekki við það sem gerðist, ekki við það hvernig kirkan brást og hvers vegna, það gerrist ekki nærði straks. Ólafur lét af enbætti, nýr biskup tók við og utanfrá gátu margirhaldið að málinu væri lokið, en fyrir konunnar var það ekki þannig. Þið það sem gerðist ári 1996, kærutnar, yfirhæsluðnar, yfirlýsingannar, þögninn, skjaldborginn, það settist enni líf þeirra og svo leðu árin. Þángatil máli kom aftur upp á yfirbordið. Í næst að þætti förum við til ásins 2008, þegar málið opnaðist á ný. Þegar nýjar upplýsingar komið fram og fólk fór að spyrja, hvað gerðist í röin? Hver bar ábyrð? Og hversinn að var aldrei unnið úrissu? Vurrúnepa segjór okkur frá sinni í vegferð, frá því hvernig henne tóksta bælan neiður erfiðar minningar í áratuji með fíknihæðun og ohilbryðum björgraðum. Hún segi frá því þegar hún fór í áfingismæðferð og hún fór í fyrsta sinn að horfastið eigum við minningarsinnar um kemferisópildi Ólafs gegn henni. Við skoðum hvernig biskupsmálíð var gerðst upp og hvernig konunnar, eftir allt sem á undan var gengið, heldu áfram að kräfjas þess sem þær hafa aldrei fengið viðurkenningar. Og það á hellir stiði mér svona fyrsta alvöru endurlítið af flasbækki svona líkamlegt. Það er prestar sem hafa samband við biskupsstófi til að spyrja hvar ég hef við er því. Og þá segir starrsmálíðin biskupsstófi, ja hún er annakort eða hún er svona svona ytla heldur að þúnglíti, eða hún likku nú neina geðvæld. Og það var svona aðaleg vera segja við fólki að það væri ekki þetta sem var að mér. Það væri ekki þetta sem var að mér. Það var svona aðaleg vera segja við fólki að það væri ekki þetta sem var að mér. Það væri geðvæk í eittinni. Þetta er þetta frægabrif sem maður var sett svona hann í skufu. Það bara fór um alla, þegar þessi lásu brefið, að ég ekki visegótt að gera það. Þegar þú deyrð, gurnap, þá tekja mútið dér. Og við varum alltaf sang. Það var líka alltaf þess að hugsinni hérna, einhvers stara bakveð og sem kom upp að vera hverjú. Ég get heilt reyk í dálið. Það er þetta frægabrif sem maður var sett svona hann í skufu. Það vera fólki að vera segja við fólki að fólki að vera hefni. Það er þetta frægabrif sem maður var sett svona hann í skufu.
Þriðji þáttur fjallar um hvernig málin voru afgreidd innan kirkjunnar árið 1996. Ólafur kærði konurnar til ríkissaksóknara fyrir ærumeiðingar og þær voru yfirheyrðar af lögreglu klukkutímunum saman. F
Samantekt
Þáttur þessi fjallar um málið sem varðaði Ólaf Skúlason, biskup Íslands, og ásakanir um kynferðislegt ofbeldi. Þá er rætt um viðbrögð kirkjunnar, fjölmiðla og samfélagsins við þessum ásökunum. Gestir þáttanna, meðal annars Seirún Pálina, kynna persónulegar sögur þeirra sem stigu fram til að ræða um ofbeldið og hvernig málið hafði áhrif á líf þeirra. Viðtal málsins og viðbrögð stofnana voru ekki í samræmi við stjórnmál um réttlæti og sköpuðu óöryggi fyrir þolendur á sama tíma og biskup enn varðveitti vald sitt. Mál þetta sýnir, ennfremur, hvernig kerfið bregst og lagaleg viðbrögð eru oft á tíðum vöntuð hjá þolendum.
