Er ég ekki skói eins og við fyrra? Er ég ekki skói með stöttlíf hinnni? Hólstáð á fannum við lagið? Við varinn mikli frá Kasmir, gaf Haldúrkíliðan Lagsnes út árið 1927 við allskonarundirtæktir. Sagan hvervestum ungamanninn Stein Edliða sem haldinn er miklu hugarvíli og núrótík og leiðar lösna við kvillum sínum í stóru hugmyndakerfum heimsins. Ákyttið hlustandi þú ert að hlusta á bókoklúgin aldrei lasið Lagsnes klúb sem les skaldsjög Lagsnes í tímaraðuð and þess að hafa sérstakkan bakgrunn í Lagsnes fræðum. Sjálfur hef ég lítið lesið skaldið eftir mentarskóla og hef ég þessum klúbi leiða eftir samskonar lesendum til að lesa mem og breiðast með mér við þeim frá Sjónarhóli nútímans til að mynda eitthvað eitthvað svár við spurningunni eitthvað svár við tekstahaldur Lagsnes eitthvað, en erindu við nútíman og allhelst nútíma leisendur. Við var ein miklið frá Karsmir er umdeilt bók, stuttum eftir útkafu við byrstust tveir fræjir og mjög ósamála dómar um hana í sama tímaredi. Annar rómaði hana með orðum eins og loxins loxins tilkómið mikið skaldverk sem rýs eins og Hamroborg uppur fladnisku Íslenskra ljóða og sagna gerðar síðustu ára. Ísland hefur eignast nýtt storskaldt. Hindómurinn summaði bókinna upp í tvö orð, vél strokað tilbera smjur. Þetta er típisk svona bók þar sem fólk anna hvort elskar hana eða hatar hana. En fyrir okkur sem verum að leisa Lagsnes í tímaraðuð byrjar bókinna á avar sérstakkan haft og barið þá enginnlega tilfiningu undir Haldur Guðmundsson, reytumund og ævissugur reytar að Haldurs Lagsnes. Þetta er þar sem hann hadi um málið að segja. En nú hefur við í klubnum lesið að barna áttur unnar og undir Helgarnúk. Og við retum um það sko í Helgarnúk þá var eins og það staði til að gera lengre sög og lengre verk eins og það væri hlutjáleiðinni það sem við myndum halda lengre áfram að lífa alla kertnarsvunnar. Sjá hann fara út í heim og orklað skantala svolítið. En það kemur ekki og hefur ekki ennþó komið, við svolítið að neitt fram Hald. En svo næsta skáltsæða sem að Haldur kefur út er vefarnið Mikli frá Kasmir. En þar finnst mér allavega. En svo steinnaðlíði sé að hann eins að grípa þennan bolda frá Helgarnúk að hann fer út í heim. Bókinn byrjar á því að hann er að kvæðja einskonar ástafiðfang og heldur út í heim. Er skukkið af framhaldið þarna eða er þetta algjörbyrinn? Ég held að það er skukkið af framhaldið. Ég held að það er sér ég. Þegar það er tæðum snokklið hlutir sem stein hefur til brunns að beira sem þú finnur. Þó að það geti vel verið eftir á klákskjáber einhvern en þú finnur mikið með einhvernskon prívalaðið. Þú veist maður stillja og spyr stein eitthvað. Akkur allaraf vildi verða svona futtkomin. Það er einhvern svona futtkomin unnar áratta og leið. Þetta er hjá allá. Ég veit ekki hvortan hef við breist í stein. En haldur hafðið í midlítíðinni skrifa heimann í fór sem var dalt í svona sjálsæðvissuglið. Með þessum steinetliði alltingið birtist sem persona. Það er svona hættan að skrifa á hvað að skrifa bara nýja bók um steinetliða. Þetta er langsterkast að bók held oss fram að því. Hún er það sunn í eini og Óla, Rífinhavni og Gurvenn. Simtíðinni er dalt í Óþólandi. Það er rosalig og innræður. Þegar hann steipir inn í þetta allstín slutum sem hann hefði vera að lesa. Þessan tíma var hann vel heima í Frótt og Adler og Jung og þessum salfræðumennum. Líka hálf geðvikýslegum rytum eins og hérna kynferð og skapgjerð. Sleittum karakter eftir Otto Weininger sem kom út 1903 og Adler var að lesa. Þetta er bók sem gerir doktor sér ekki verður kvennhatri. Þú ert með þetta, kardmarn sem ætlar að vera egn og fylgkomin. Og svo ert með stúrkunna hann að allan tíman. Það sem þegar þú fari hérna með alla þess að einræður hans, sem stundum eru reyndar mjög flottar og stundum mjög stert uppgjör við gammaldt íslensk sveitasamfélag, sem hann bara varða það að gera og hann var búin að verið taór mín að ósíkileg. Hann var hættlasta fjölbreittni mannlýfsins og hann vildi koma að vera í nútímanum og stiga fram. Á sama tíma að hafa þann eftir taór mín að verið aftur í klöstrinnu og aftur hugsaðum þá hluti. Þess vera er þetta líka sem við þekkjum úrinn til að helga hann og þessi sterkji kristni þráður. Það er að segja, það er bara um dvent að ræða. Það er gvöð hefða konan og jarlífið. Þess að sá gvöð sem stein ældi þráður er einhverskvo algjör innvera með gvöði eins og beta prestur í röndvöralög lífi hald og svarfjörnum í klöstrinnu og albanminn við hann heiti í veorannum. Það vært að búa til valkosti í lífunu og þessir valkostir þeir eru algjala án málaminnunnar. En þegar þú kveður stein ældiða í lok vefarnas, þá er Sjónar Hórnir hjá dilljá. Hvað svo grímur getur þú verið við ágangandurinn að kristur og svo framvist hann í lokkin. Þá er lésðandir komið þangat og haldur er sjálfur komið þangat. Han eittlar ekki með steinni í ældiða. Eitt af því sem satt í hann og nánaðst sem tráma eftir árið sem hann er í klöstrinnu í Lúðsjónbúrk, þá fer hann til Englands. Fér þá var sérkinum í einhverjar vikur í Karðhusjánna klöstrur. Það er sem allir munkar búa einir og með ekki segja orð. Það er sem verfsinn sé bara hinn fullkomla tilbeisla og ekki danað. Þessina er svo, að því sjálfsveran, sjálfsvítandinn er svo stórum mikilvæg í steinni og hún er að stækka svo mikilvæg. En endalók hennar eru líka afnámennar. Þá ertum múin að sleta algjala út sjálfið. Þess að sögu teksthaldur í að segja um leið og stilleikar sem við eins og rættum að hafa komið fram fyrir bókumans, er stilgáan mjög mikilvæg. Hann er að prova svo, menn hann er líka að skrifa allt öðruvísi en skrifa það verið. Og nátturlýsingar hann er öðruvísi, djarfari og þess að svona, svo það var nú tehniskon að hérna kateskófa sem skrifa held í fyrst skipule og um það fyrir 50 árum, að við var ein miklujú bref til áruð og hefur markað upp af ísvenskra nútíma bókumanda. Það í sjálfsveru skrifa um það finnst mig renn, verið að segja þegar ég að líta þar áftur núna. Sæði Haldór Guðmundsson um Vevaran mikla frá Karsmýr, en Haldór er ekki meginn gestur þáttar af þessu sinni. Gestur þáttarins mannesken sem las Vevaran Mikla samfæða mér er reythöfundurinn og skaldið Natasja S. En áðrein ég ofna fyrir krumning og okkar á bókinni skolum við hlýða á stutta yfirferðið á suguðfræði bókarinnar. Skáldsagan Vevarin mikli frá Karsmýr hefst á Þingvöldlum. Aðal persónabókar, steignetliði og foreldrar hans Jófríður og Grím Ulfur er og að kvaðja fjölskyldu sína áðröndið sikla úrlandi á veitævindhýrana. Steinietliða er mikið í munan á Diljá vinkonusíni sem ég apframt er að hluti að fjölskyldu hans eftir að faðar hans lést á einntall. Hún býður eftir hún um úti að meðan fjölskyldan gengur til náða og saman ganga þegar um sveitina og Diljá hlustar á steinetliði að tala látlust um alla sína dröuma og viðra skoðanir sínar á andanum og ebninu, en hann er maður sem hallast allgjórleg að andanum og lýtur nýður á ebnið. Þau stengja bæði heit til skýrlífis. Stein fer út með fjölskyldinni og Diljá verður eftir heima. Hún skrifar hún um bref sem hún postlegur ekki, þar sem hún játar ást sína á húnum og lísir fyrir lesanda persónusteins. Hann er allgjördellu karl, sem sínir hlutum vera allt á brjálæðislega en avrastundlega á húa, áður hún að gleimir þeim. Diljá far einnig bref frá Móður steins, Jófríði, þar sem hún séir frá lífissínu, berglum og erðuleikum við uppelti steins. En fremur ræður hún hjána bandið lengi og gengst við því að hafa gyrst manni, föður steins, án mikilar umhugsunnar og lísir því eðir að það það hafa verið mistugg. Þá er sögnir við ekkið að steinis sjálfum sem heittir heilagan mann í lest, múng, og gefur seg á talveðan, en það sem tekur við er lung, lung innræða steins um kommunisma, tilvistarhiggju og trumól. Múngurinn faðir alban að leytur þetta yfir sér ganga og gefur steini napspjaldi sitt að skilnaði. Stein skrifar hún um lungbref um andans máli framhaldi og eru þau rakin í lungum máli. Tíminn líður og heima á Íslandi húkirtilja og býður eftir að stein komi heim, en ekkert bólar á steini. Örnólfur föðurbróður steins kemur hins verað utan, en hann séir um fjármál fjölskyldu fyrirtækisins, útgerð sem hann stýrir af öriki. Hann hefur verið ástfanginn á stilja og allt sitt líf, og í kaplanum jádran henni ástsína og beður um hund hennar. Sem tiljó samþikir. Þrátt ferir að elska í raun stein eðliða. Út í Táórmínu andast Móður steins úr berglum í hundum elskuðasins. Stein heldur til Táórmín, en tekst ekki að finna gröfinnar. Móður döðinn verðist í fyrstu ekki hafa mikil árið af á steinin í Kölfar Mississins Robnar verulegin í bókinni. Stein fremur sjálfsmórð, en séir líka drömsín þar sem verið eðir að krossfesta Jesu Krist á lesterskuer. Verkið held ráfram. Stein er enlefandi og leytar í Klöstrfaðers albans, múngsins sem hann hitti í lestinni. Hann fær inn í hjá múngunum og samfigir að taka skýrn. Þá heldur hann til Íslands í hálfgerða pílagrím að fyrr til að kveðja sitt fyrra líf áður hann gerist múngur út í heimi. Hann bánkar upp á hjá ömmusinni. Diljá býr í húsinu líka og Stein kemst að því að hún er gift örnúlvi. Þau hafa egnast barn og mista. Steinu Diljá kinnast upp að nýtt, en hann er afskaplig að lokaður fyrir heiminum og vil helst engann hitta. Aftur fer fjölskyldan saman á þingveli þar sveig að bústað. Stein forða stilja og er dónalegur við hann, en hún gengur á hann og sagar hann um að hilja sig lindarmáli. Hann séir frá skýrnsinni til katholskrar trúar og eitlumsinni að gerast múngur. Hún játörnum ást sína á að beður hann að vera með sér. Þið fara í útreðartúr en það byrjar að regna. Þið leita skjóls, fá inn á næsta bæ sem endrar með því að þau sofa saman. Stein fer aftur úti heim. Déljá játar sínsína við Örnúlf og játar enn fremur að hún elski stein elleiða. Örnúlfur fyrirfærsir og Déljá finnst hún sjálf vera mórðinginn. Þá held hrún til Rómar að finna stein. Kimur délans í klustur og byður húnum eilífa ást. En hann kýs almættið. Natasja S. Skaldt, velkomin í aldrei lasi lagsnes. Takk fyrir. Mjögum að byrja að spyrja þig svona stóri spyrningar hennar sem er orðinir regla hennar í þessum þætti. Hvert er þitt samband við hald og lagsnes? Já ég held fyrsta bók sem ég las var Íslandska klukka. Ég las hann að þegar ég bjó í Íslandska klukka. Íslandska klukka. Ég las hann að þegar ég bjó í Íslandi var ekki að læra Íslandsku og var bara með þráhugju fyrir Ísland. Mjög langað ég að kynast Íslandi. Ég las allar bækur sem ég að fundi og uðvitað kom lagsnes til greina. Ég las bókin að var mjög hrifinum. Ég fann svona mjög aðskjemtilega og áhver. Og svo ég mörg ár hef ég ekki leysið lagsnes. Svo fyrir kannski 6, 7 árum síðan. Dætt mér að huga að lesa lagsnes á Íslandsku. Og ég fór að leita hljóðbók að þegar ég endi ekki að lesa. Ég fór að leita hljóðbók og svo kom að ljósa. Það er til bara fyrir blind fólk. Það var ekki til á stóritál. Ég veit ekki hvernig er það núna. Þannig ég bað blind kuningið minn að deila bókinna með mér. Og ég hljústa þig og hún bara fór fram hjá mér. Ég held það var ekki góð fólk mynd að hljústa á hana. Tungumálur solgtið öðrvísi og ég veit að þetta er svona stærsti verkkans. Þannig er mér langa því virkelig að skilja bókinna sem ég stókst. Sjólstat fólk þá. Þannig að þessar dveir bækur sem ég er bún að lesa á þur. En við varum miklu frá Kasmir sem við erum að fara að tala um í dag. Við erum búin að vera að lesa þetta núna síððsliðið mafnuð. Þetta er eina umdelda er í bókum. Lags neist þetta er eilig bara svona pólærsíðandi bók og hans ferli. Fólk annakost fýla eða hana eða ekki. Það var mjög sterkar skóðnir í báðar áttýr og það hefur eilig haldist. Þannig bara út í 2011 og fram á 2001. Viðlæsturinn var eitthvað sterkar tilfíningar hrærast. Þetta var mjög erfið úplífun, mynd ég að segja. Ég var að þjást mjög mykið, viðlæstur. Það voru margar, margar spurningar sem var að hausnum á mér. Hvort það var efzing, hvort lags neist hatað í lesandur, hvort aðalir persona var imániu eða narcissisti eða á rófinu, hvort lags neist skrifaði bókina undir áhrévum, og bara margar spurningar og enginn svar. Ég er hálfpartinn samala því er ég meni lasana, þá fór ég einhvern að hugsa nánaðst hvort ég væri að refsa sjálfum mér, því að vera peufast í gegnum. Því að fyrstu tvær sem við hefum leysið hérna í klubnum hafa runnið mjög þægilega eitthvað einhvern í gegn, og það eru bennsku brekum, að sér að það er hnugrar og svona, en þessi, hún gir mann eilig að bara stum, maður veit ekki alveg hvað á hugsa, og hérna, ég fór að reyna að sjá bara að ljósa í einið því þegar eitthvað er að gerast, þá fanns mjög gaman, en svo eru margar, margar, margar, margar einræður frá húnum steini og eitthvað elliða, sem var hérna tripla listinu að þessu hæja á húnum vissulega. En ef við kannski reynum svona að þessi yfirdreitti sögunnar, það byrjar bókinni mitt á rosalig personalizingum eins og því nennir, við kinnum þessi yllvinga fjölskyldunni, þessari Ulva fjölskyldu sem er útgeirað fólk velstægt, og það eru ætla hittast í svona setri húsi á þingvelum sem það eiga, og við er hún að aðeins að svo kveðju veistla einhver áðrún steinetliði, og okkar aðal persúna ungur maður fer erlendis með foraldinu sínum, við erist að vera að við ævintir hana, en hann er aðeilega hvað í þeim hluta er hann að dylja á, sem er svona æsku vinkona sem er eilig að gengin inni fjölskylduna eftir að pabinnar deyrur 98. pestinu sænsku, og hann byður hann að hitta sig þarna eftir að fólki fara að sofa og þau ganga um sveitina, og hann byrjar að tala, og það er kannski svona fyrstu kinni að steini ætlið að hvað hann er að segja þarna, og hvernig hann tjái sig og hvað hann ætlar sér, svona þetta first impression, hvernig leið þér fyrstu kinni? Já, fyrst þegar ég las þetta, þá hugsa ég að þú valdi þessu bók fyrir mér, af því að ég að tengt með því að sveist að fara út í heimin og skoða það, en það komuljóð það var alls ekki þannig. Þannig ég var svöldið fór vitinn og ég hugsa ég þetta verður svona ævindýri og hann måna eitthvað svona læra að breytas, sem ég held gerðist ekki heldur. Ég myndi segja að allt sem snistum hann var aldrei neitt jágvægt. Ég fann ekki fyrir nein suna tenging og hvernig hann orðaði það, og að það var svona vildi vera fólkómin að gúðtálaði við hann, og líka hann var þegi þar. Sveir hann sagði henni að hann svaf hjá vinnustúlku, það er fólðrar hann svo orðu í búrtu og svo fór hann í oskjúhlið og gúðtálaði við hann, og sagði að hann getur verið nýdantæligeiri. Ég hef bara, oh, ok. Þannig að allt þetta fanns mér svolítið skrítið, og það bara held áfram að vera skrítið og var bara skrítnarið og skrítnarið. Hann talar svolítið rosalega mikið því þessu samtælisinn að við tiljá. Hún er í mjög vikandi stöðu og við sjá um líka hans skoðunir og við skoðunir á hvenfólki eru ekki fráberar, ekki til fyrmyndar. Hann í rauninni bara traðkar það er svolítið neður í allum sínum, flestum sínum einræðum. En það er hennar á blási 26. júlgána sem við lausum, að þá kemur svona einskuna mannifesto frá hannum, það sem hann er að tala við dili á útísveitinni, og hann segir, ég hef heitið því að leyfa engu fram að rúm í sálminnin og föknuðinum yfir henni andlegu fegurð hlutana. Engri andluðsri oskn ég líkamlegri löngun, engri holdlegri gyrnni gleði, ég er kvæntur fegurðinni á ásýnd hlutana, ég ætla ferðast aftur á bak og áfram um tilveruna eins og heiminn levandi heims munkur sem lýtur bróðsinnar heilugum áður á hverju sem er. Bröðmitt og vin er dýrðguðs á ásýnd hlutana, mind drottins á peningi drottins. Ég sonur vegarens í Kína hinn Algervi, Jókin, Indialands vevarinn mikli frá Kasmýr, slöngutemjarinn í dölum heimaleiða, dýrlingur Krists í Rom. Það tala reyngin svona. Þarna einmitt, þarna, þarna, það er nokkur önnur, nokkur aðri staðir, ég sér ég hálkir að ræðu hans þarna, sem ég mært við það sem hann er einmitt með samskona yfirlýsningarnar, ætlar að vera mikil maður og það er hann að frægt, komst ég að frægt brótum hinn er tværi náttur úr mannsins, sem er usveist að elska að þar manneskjur, elska konuna og leiða, að það hinnur líkamlega á niður í helvíti þá, eða elska drottinn og leiða hinn að andla og geiða og svona ferðast upp á við. Þetta er mjög róttægt, en einmitt, það er þarna sem ég fara að hugsa, það er gethkvarasíki, það er mannja og meðskilst þú sérst á sama máli. Já, já, og mér finnst mjög svona attíglisverda pælið því út af þessu sjónahorni, að því að er þetta bókum, það veist, gethkvarasíki. En þá á hann að vera líka í þunglindis, sem hann líkleist var þegar mamma hann stó og hann hoppaði út um glukkas og svölun. Ég veit ekki því að veist hvort fólk var að tala um svona hluti fyrir hundra árum síðan, hvort það var til greining sem, því að veist. En mér finnst líka svona ervitt að trúa að þessu söguthráð með dylgu, að því að það er svo tóksik og ég bara kuipi hana ekki sem personum, því að veist. Hún er svona ástfangen af hónum af hverju, því að veist. Hún fær ekkert gott úr hónum, hann er allt af að tala nýður við hanna og bara allt sem hann séir er bara búll. Og ég var líka að velta fyrir mér hvort það er svona pælinginn að gera það ekki trúaverðan, eða hvort það er bara einhverjum dæmið þar sem kall maður skrifar hónupersonu út af einhverjum hugmyndum um hlutverk hvenna, eða gava pæling með því. Og það kemur einmitt, þegar maður fyrir það áframinnast að luta steinældur farin út, það kemur, það sem ég fannst þeirlega svona áhöfariðsti samt hlutin, þá koma brefskriftir, annars var bref dilljár til Steins í útlandum, en hún ætlar aldrei að postlega þegar, hún er bara að fá útdrafs fyrir sínum hugleiningum um hann. Og svo sér við líka bref Jófríðar, Móður Steins, þegar hún er kominn Erlandis og er að skrifa til dilljár og varana við, viðvaranir sem að, hún hefði kannski betur maður hlusta á mig það við örlöginnar í söfni, en það er svona, sér maður einsinn í sála líf dilljársko, en maður kynnist eilig aðala Steins ætliðið gegnum þessi bref, og hans svona, hann er svona dellu kall, sko, fær dellur, gyrir eitthvað sem er aðal máli í heiminum, svona gleimirandi, og þessi hérna stóra dýra málið í þeimkabla eirsvöldið. Það er svolítið rúðslega gott dæmið það fanns mér að þá eignast hann fyrir kötum, elskar þá, fær leiða þeim, hendrið þeim út og gýfur þá eitthvað svona, og þá fennið sér fugla, elskar þá, sínir öllum þá, og svo alltinn eru þeir hórnir og dilljár kemstaðið, þá hlýft hann bara kötunum inn og leiða þeim að jeta þá til að losna við þessu andamál, og geta að fara að gera eitthvað annað. En svo draf hann að kötum líka? Lítfarkað þeim. Mjög mykja röðum flökkum strax, menn þau eru allast upp. Það er skrítið að dilljár síð svona forfællinn fyrir svona mannir sem sínir af þessu svona mykkið og skrítið, og líka með þessi að fyrsta skipti sem þú er að hittast hann að í fyrsta kaplanum, þá er hún bara að bíða eftir húnum rúðslega lengi. Hann afhæglaiðist eitthvað að sopna þegar eitthvað og gema segja hann út, þá var hún bara að bíða og var hlít kallt, og eitthvað annað strax er eitthvað eitthvað ójánd að mittle þeirra. En áhuga verður þessi að segja eitthvað í öðrum flutanum, annari bókinni, það er eru bref jófríðar til dilljár þar sem hún er svolítið að velta fyrir seg ástinni og hjónabandinu. Hvernig fannst er su einsín? Já, mér fannst það svona áhuga verður byrjun, en svo var ég ekki að fata alveg til hvers var það gert, að því að mér fannst það líka smá randum að mamma Steins myndi skrifa bref til dillju á meðan hún skrifa bref til Steins, með hóksona ekki senda það í. En dillja klára ekki að lesa og hún bara gatt ekki að lese meira og það var aldrei minst aftur bókinni á brefin. Þannig mér fannst það smá svona randum skriti eins og markt í bókinni. En ég var líka velta fyrir mér að segja að þá hljómaði það líka eins og hún var inn Grumaniðu, þar sem hún vildi sova hjá að mis mannutum mönnum, var að leita á astinni. En hún var líka að tala um þess að veist, þegar hún eignaði son, þá var hann svona mikilvæst í heimnum sem er ganski eldrilegt. En það var ég að hugsa hvort það get verið astæði til þess að hann er ganski narstafisti. Að því ég var ekki viss með greiningu hanns, að þegar hann er svona, það er mjög sípa mannjúsand. Hann er eitt að reyna að taka því svona stóra hluti og stór mál í lífinu og er að leita svona tilgangi. En ég held það var ganski ekki tilviljún að mamma hans var veik og fóri búrdu, hann var eitthvað búrdu eitthvað 11 mánið eitthvað ár. Að svo kom hún tilbaka og ryfnaði svona samskiftið þeirra og hún sá allir elskuð hann og hann þurfti ekki að halda henni. Hann var fjóra ára þá. Hanski hefði það eitthvað að gera með hvernig hann þróaðist seitna og var ekki mjög tegndur að foreldrum sinnum eða neinum í kringum hanns. Ég veit ekki. Mér fann það smá svona atheglusvirt. Það voru þessi bref sem Dilji var að lesa, en það voru fleiri bref sem hún las ekki og við fengum aldrei að víta hvað var þar. Ríma við, sem kemum síðari bókinna sem við komumst að því að Jófríður er líka að senda sinni sinnum bref á steini. Hann er að fáfólta brefum og hann er ekki að lesa, hann setur upp að beint í russlið. Er sko konarinn að skrifa mikið að fólki sem er ekki að lesa það sem hún er að skrifa. En það sem að, mér hljófnast að ég veit ágetlega undipektisant með þessum brefum var að við komumst að hjá hún með Berkla sem verður adrýðið síðari bókinni. En líka þessi svona rósalega óskilirta ást hennar á sinni sinnum og hvernig hann síðar meir eitthun ein fjallægist hann að reynir bara eitthuninn að losna við tilfíningar í hennar garð. En svona hennar hugmyndið líka um hjónabandi og þá fara þessi svona ástað þríhýrningar af stað innan bókarinn að hún giftist pappa steins grímúlfi. Hún kvótið var að hún kvorkið elska hann, ég hata hann, hann ég var eilig bara alveg saman. Hún var átjaðn áraminnum ég og horfir aftur á sjálfásir sem sko hún visi ekki nett og svona dæmi sjálfásir fyrir að hafa tegja þess ákurinn í flíti og ekki hugsa það um hann. Og svo viðursturn miklu ástfangnari af örnúlfi heldur en bróður grímúlfs heldur en húnum sjálfum. Og síðan emið fyrir hún út í heim og fellir þá fyrir tveimur mörnum að hafa ástuðið toa elskuða. Og er með sína hugmyndir um ástyrna emið að hjónabandi svona dævianna og geri lítjurinnu og eitthuninn. Sem eru skemtilega hugmyndir að fáa að takast á við frá þessum tímami að veri mjög móteirinn samræðu í þeim kapla varðandi allveg hjónabandið og ástynnað. Þetta er lönguninn versus bindinginn og allt það er eitthvað sem er meðan þá sér að koma út í bókum í nú tímannum og fólk er að ræða. Vast þú fyrir samskrúnar á hugmyndum að því? Ég var ekki að pæla um það frá þessu sjónahörn, mynd ég að segja, að þetta var fersk á þeim tímum að tala um það. Að segja að það er fyrir eðlilegt í dag. En seðan heldur verki áfram og við farum að halda áfram að ferðas með Steini í hérna verkið. Hann er kominn í ræðalistina í Róma París ræðalistina og setur það með fólk í klefa og allt í hérna gengur, óvinnjúlega maðurinn í klefann og salmabók og býrja að lesa og steið. Það er lýði áta sig allt í hérna á því að þarna er munkur heila á maður að ferð. Hann er alveg í þar í sætina, maður finnur spennunni eitthvað í hérna gegnum blæðsjónum að þetta er svolítið velgjört. Hann getur ekki að tala við hann, þannig hann býrjar að spjalla og það sem kemur er ræða. Hvað er hann að reyna að segja þess að mungi? Hengin veit. Á þessu tímapunkti ég var bara mjög pirruð að þegar þetta var inræða. Fyrst í sjóblassíðun, þar sem ég var bara að zooma út. Ég bara gad ekki, þú veist, takk í það alferlega. Mér fann það svo mikið búll og líka þessar aðstæður að fór bara að halda einræðu. Við oknum manneskjú og bara, já, eins og getur við eitthvað maður. Það er svona fyrst sjóblassíður og svo byrjiðið næsta bók. Það var þrjá sjóblassíður í viðbót þar sem hann sendir hónum bref tveimum árum segna. Og ég er bara, oh my god, ég er bara, og þetta er bara meðvítundar ströymur. Og ég var svo pyrruð að ég held ég fikk hít að þú veist. Ég er bara gad ekki lese það. Það var ofvæslega ervitt og ég skyldi ekki, þú veist, til hver sver það gert. Mér fannst það var ekki hægt að lese það. Þannig, og ég er bara að zooma út allir tíma, reyndi að einbete mér, reyndi að skyldja, en það bara tókst ekki. Og ég, þú veist, ég skyldi að meðvítundar ströymur er tól, en ég skyldi ekki til hver sver það notað nema að refsa mig. Talandu manju. En þú veist, ég bara skyldi það ekki, og ég var ofvæslega pyrruð. Og þegar ég las, ég er svona gleimu mjög hratt það sem ég les, og ég svona skrifa niður punktar eftir hverjú kappla til að ekki gleima, og þarna var bara, hann bara heldur áftur ám að gjafta af hverjú er ég að lesa þetta, hvað hef ég gert, þú veist, til að surfa að lesa þetta að mér, og bara er hann manju, er hann geðveikur, og það bara held áfram. Og ég hugsa ef einhvern, þú veist, sem ég heiti óvart í strætum og tala við mig, og svo tveimum árum seitnam og skrifa mér rytgerðir, ég myndi verið bara hrætt um orgum ég þetta, þú veist. Mér funns þetta líka mjög spes, en ég samt, ég skyldi ekki hvað var tilgangur með sví, af því að þetta var ekki eina skipti þar sem þessi einræði var í bókinni, og það trúplaði narrativ og það trúplaði lestur, það var mjög ósæglegt, og mér leiði eins og ég var bara fösti lítlu herberki með manneskjum með ranghógmyndum sem var að tala og ég gat ekki farið. Hvern ég upplýfðið þér þú þetta? Sáldi svipað. Ég reyndi eins og ég gat að halda mig við, efnið hvaðan er að segja, en ég vera að segja að geisp hvaðan minn var mjög hár. Ég held 2-3 sér á ómnu var ég að gespa, og komast í gegnum þetta 300 plassina verk á í þessum lestakabla og í þessum brefakabla, þar silt ég næstið í strand hérna. Bæði er hann líka að melda fregga gamlar hufmyndir sem er eitthvað í dag. Ef það er eitthvað í nýtt sem kemur fram þá er það eitthvað eitthvað eitthvað eitthvað eldri nálgunn sem er búin að tikkist í gegnum í eitthvað um hufmyndafræðið að fanga. Þannig að það var eitthvað eitthvað nýtt eitthvað sem ég var að segja á í tekstanum heldur. Þetta var svolítið bara ungur maður að blaðra. En þegar þú segir þetta það fer ég að hugsa að faðir alban sem að setur hann á motornum í klefarnum og færs hann brefmifránum, að hann réttir hann um sjálfur í napspjöldi sitt, svo hann geti skrifa hann, hann býður hann um inn. Fyrra veltað ég fyrir minn núna, hvort hann hafi þá þannig í klefarnum bara séð öymur á hannum, eða svona vorkent þess að manni séða hennar eitthvað sem þarf komast út, það þarf eitthvað eitthvað er hlusta á hann að hjálpa hannum. Og hefur kannski svona réttunum þá hjálpar hann til að eitthvað leyti síðar í bókinni, þegar að steinir að leita að faðir alban eftir eitthvað ferðalug, að þá er hann svolíti svona bölvað því að þegar hann loksis eitthvað að hann færgi nóg mikið tíma með hannum, fær bara að vera með hannum í hálf mann dag, hann geti ekki verið með hannum í svona fyrm dag og blaður að það stansluist í fyrm dag og þá fyrir mann að átaði sér á því hvert þérra sambandir, það þarf eitthvað eitthvað til að hlusta á sér. Þannig að ég held að, ég veit ekki hvort lagsnings hafi verið með miklum ráðum gert, að hafa þarna mjög svo óstuðu að mann sem er bara sífelt framleislega eitthvað eitthvað en að reyna að koma frá sér eitthvað sem hann þarf að koma svona að losa seg undan eitthvað. Hann eil að finnum sér farveg sýðan fyrir það með trúnni og klystrinnu og skriftunni sýðar. En kannski aðurum við fyrir mjög í klystrinnu, þá skolum við að heira smá leistur úrbókinni. Ég uppgóðataði snemma að konan höfðaði einungistilins ílla í veruminnni. Allt sem ég hugsaði var illt, svo fremi hugur minn beintist að henni. Hver hugsun mínum konuna er blettur á sáluminnni. Fyrir englinum í veruminnni er ekkert það til sem kona heitir. Manninum í veruminnni stendur stukkur af konunni eins og ógeðslegum betlara. Dýrið í veruminnni sér sinn eftirsoknaværdasta mótingið þar sem hún er. Hún er satans eðli mitt, nýtur konunar af lagandi fagnaði. Engum hugsuði sæmið að ganga fram hjá já alvarlegu hugtæki sem óleistri gátu. Satt er það, konan er fyrðulegur svings í eðmörkinni. Og það er ennfremur satt að andlít meiljónsins skýlir blæja sem fáum öðnast að lifta. Enda fæstum holdt. Það er ekki fjarri sanni að flestir degi sem dirvast að lifta blæjóni frá andlíti sæís. Á sama hátt og hinir sem sjá auglít jaðe. Að minstakosti er engin samur maður eftir sem lift hefur blæjóni frá andlíti sæís. Ég hef séð gegnum blekingarvefin. Konan í allir sínni dýrð gerir framar engin áhrifá mig. Miðan ég var barn var hún mér speigill og rágaóda. Øknaráðinnar fórum líkamaminn eins og þruma um þrumuleiðara. Geistlunnin af holdi hennar sló sálmín að töfrum. Ég leið konuna svipuðum augum á biflífuna eða huldufolksögurinnar. Og teitraði frami fyrir þessum lendardómí. Konan með öllu hinnu duðlarfuddla í færisín og háttum var dröymaland mitt. En því dýbra sem ég skingdist inn í fylsni manlegar náttúru. Því rjóstruðra varð fyrir sjónum ég hefðir lendardómsfuddla dröymaland. Loks blasti ekki annað við mér en nakin tungfjöll sem glóa eins og röða blástur. Það sem konan hafði fyrstu birst mér sem biflja, uppgöðtaði ég nú að hún var ekki annað en lækningabók í homopatíu. Fegurð konunar var ekki lengur yfir náttúrlegur hulduljómi heldur hitt ydra skín ástriðurlýfs hennar. Þokki hennar stendur í réttulutfaldi við vergirni hennar. Ráðgáðan var orðinað ómerkilegum spilagaldri. Leintardómurinn að gödu vísu sem heirðist blístrúð á torgunum. Þetta var leistur úr bókinni, við vera mikli frá Kasmir eftir heldur, Gíljan, Lagsnes. Við setum hér Thomas ævar og Natasja Ess og verum svona aðeins að krivið að þessa bók eftir leistur hér í bókeklúfnum aldrei lasi í Lagsnes. Við um kominn svona sirka að fjórðuðu bók það er við verið að við verið að krivið að þessa bók eftir leistur í bókeklúfnum aldrei lasi í Lagsnes. Við um kominn svona sirka að fjórðuðu bók þar sem við fylgjumst með sambandi Örnólur og Diljór þróvast heima á Íslandi. Örnólur er í ætt steinsetliða, þess er útgerðar ætt, og hann kemur lósið að svona maðurinn sem séir um alla reikningarna, samningarna og eila bara rekkur fyrirtækið. Ég eins og að legga og segja að með hann útgerðar maðurinn sjálfur grímúlur. Pappans steinsetliða verðist svolítið bara hangsa út í útlandum að skemta sér og öll hans fjölskylda. Örnólur kemur til Íslands frá útlandum og hann hefur ekkert að segja um útland, svolítið svona lokaður maður og það þarf að draga allt upp á hannum. Þannig sæðið er svona hvert samband hans og Diljár er. Hún er eitthann að fjölskyldu vinnurinn sem er sér navnastegíni fósturinn í fjölskylduna eftir að fæða reyna degir. Hann hefur alltaf verið svona skemtilegi eila stóri frendinn, firmeinn í bíjó og gefur hún eitthvað eitthvað ögura til að köpa námi og þegar hún er allast upp. Þegar hún er allast upp og nú þegar við erum kominna að fyllum þessar ára þá erum svona sambandir að þeirum svona átt að sjá að þegar hvaða er endda þá. En það kemur fram og verður kannski auglust frá uppæðigkablan sæð að õrnólur er ástfanginn af Diljár. Og er svona pínum problemum týsta því hann svona segjast eila hafa verið ástfanginn af hún frá þegar hún var bara lítið stelpa. En hann játar ást sína þarna í mjög dramatiskum kabla og beidurinnar. Ég verður segi að mér fannst þetta ekki í keiftið í alveg. Mér hannst þetta er svona gert bara til þess að viðhaldið eitthvað svona spennu í svöginni. En það er aftur þetta svona aftur hún að leika sem við hugmyndina að konan er að veg og meita kortunni að vera manni sem hún elskar korkinni að hatar. Er það ekki? Já, en það var líka þessu kabla dýlja fór að velda fyrir síðar hvernig vildi hún hafa framtíð sinn. Á síðar þegar hún kvætti Steini þá sagði hún um að hún ætla aldrei að gifta síg. En í þessari kabli þá var þau líka að tala um Stein og hann sagði að hann solgdi hann aldrei. Og spurði hann að hvort þau erið enn þá í samskiftum að því að korki hann ég hún nemmdi hvort öðru. En að hún sagði er enn þá vera vinkona hans, sátt hann skrifar henni ekki. Og hún sagði hún um að hann var miklu betri maður heldur enn að Steins. En mér fanns áhóðert að það endaði ekki með því að hún sagði að hún vildi giftas húnum. Þannig að það var svona ópinn endi og bara í nokkrum kapla fann við að vita að þeir búin að gifta síg og egnumust batn og svulegis. Já, ég veit ekki hvort ég kaubi það eða ekki. Mér fanns það var allavega svona leti að lesa þetta og ekki meðvítanda stróðum hann Steins. Þannig að það var eitt það að gerast og einhvern þróun sem mér fannst bassaði við hvernig dylja þróaðist. Að sé að hún var mjög lengi að hugsa til Steins og skrifa húnum bref og sagna hann. Og ég mand það var líka svona tímapunktur, ég held það var í brefum sem að hún skrifa þið. Að þegar hún fretti, kannski var það um dýr, þá sagði hún að hún henni fannst hann var ennu skemtileira og áhúverðra. Það hlémur sma og eins og toxik samband. En það var líka svo ung, hún er 17 ára og hann er 90 ára. Ég held þau hage sér ekki eins og þú veist svona unglinga, sérstaklega ekki hann. En allavega fyrir mér, það meikar því sens að hún fór á að velta sér hvað er tilgangur hennar sem konu. Og hvað getur hún gett við tilfíningarsínar. Og það var eitt og svona logisk með því að hún hjáta því að lokk hún að gifta sig með... Örnolvegjó. Þetta er hérna, þetta er í mikið kærkómiðnkablið að því að það er frammynda og það er hvað gyrast. Og þetta er eitthvað sem ég held að lagsneismunni sér hann fara samina miklu meira í næstu bókum. Þetta er svona þessi speki. Ég rennir bara eitthvað einn fyrir svona undir frammyndu. Hérna er þetta hólfað í sundur og róðurinn oft mjög erfiður. En áðræðum við fáa með mitt hjáguð frá dilljá og þá kemur eitná svona kanski klikkæri köplanum í bókinni. Femtta bókinn. Það sem Steini berst símskyttið að utan að máður að sé látin. Hún var þarna með nýjum elskuða sem hérna Bambara Salvatore í Tárminu. Þau úrur á dansleik. Þetta var mjög gróttest að hún með berkla lengi allsitt líf. Feir allt ég innu að selja upp blóði og er lögða hann að neigur og deyrstuttu síðar. Steini resendt tilkynning um þetta og hann ferðast til Tárminu og til þessa vidimóðusinnar. Þarna hugsað ég, nú er Lagsnes að reyna að skrifa útlendinginn eftir Albert Kammu. Ég var að hugsa það saman. Maðurinnu sem greitur ekki í jarðafjórmóðusinnar. Senan byrjar bara að tegna stupekkurnum og er eitthvað stigin í aðra bók. En leiðin út hjá Lagsnesi er reyndar með því flottar í bók. Hvernig hann bróttnar nýður bæða þetta moment. Ef við fá hann kannski bara lestur á því snakvæst. Í svip var hann um sem hann meðnum misa í abfæðið og falla í ámeginn. Hann liet fallast nýður á annan rísbakkan, stutið olfbúanum á hínnín og var að finna vera hann. Þetta er fyrir varum fyrir eitthvaðu að vera að finna vera hann. Þetta er fyrir varum fyrir að finna vera hann. hann liet fallast nýr á annan rísbakkan, stutt í olboanum á nén og fól anlítið í göfnum sér. Sað hann í hrævingarlöfum stund. En líka með hans varð snögljega gríbin óstjórdlegum skjálta. Það var eins og brjóst hans að hlaða springa, en ekkið þringdist eins og óstöðvandi hlátúr gegn hverkarans, sárar og þurrar. Varðhundurinn hórði á steinetliða eins og vitur maður, en steinetliði gólaði eins og varðhundur. Sjálfur vissan ekki hvort heldur hann hló eða grét, en öðvitað hlóan og grét hvort vækja í senn. Brjóst hans var óviðræðanlegt. Hvorki himininn með öllum sínum mætti, nýja jörðinn með allrei sennið visku, gæti bróti þannan kraft á bak aftur. Tárinn brúttust fram eins og vat, sem aldi einu tekur að rökkvað af klettum. Hundunirum greibarónum hú dýndust í gvítu reikinu við fæturhanns. Duftinu sem þyrstir án afláts í manlegt hár. Duftinu sem svelgir öll manlegt hár. Og maðkurinn engist sundur og saman í duftinu. Það er mjög dýrt kveðið hérna hljá Haldari. Stuttu síðar næst að þarnaðst að kapla þá fremur hann sjálfsmórð. Og það er eilig gert þannig að sem lesandi fyrstmærið einhverja segja bara að gera það, en svo eitthvað eitthvað eitthvað eitthvað sýnir eitthvað eitthvað eitthvað eitthvað eitthvað. Eitthvað eitthvað eitthvað sýnir eitthvað eitthvað eitthvað eitthvað eitthvað. Og svo klarast káplinn hvað er að gera þarna í Kjöldfarr. Döðum áður eins. Þetta var mjög áhverft. Ég var líka að hugsa til útlending eftir Camus. Að því að Hángrét ekkert heiltur, þegar mamahannstó að allt þetta. hér það var svona fyrsta og eina sín í bókinni þar sem ég fann einhverskonar samuð við hann, af því að hann var svona mjög sjálfs elskuð persona, hugsa aldrei um ein annan, hendi bref frá mummu í rússlið á þessa, þau veist, lesa þau og var svona fyrsta viðbrakt hans var pyrring að einhvern trúplaði hann með frettum að móður hann stó, en svo fór hún að heimsækja hann í drömnum og þarna fanns mér eins og það var eitt hvað raunverulegt í hónum, þátt hann þáttist vera svona offt stór maður og þú veist maðurgús, en mér fannst þarna var svona hans eðli sem kannski kom hónum líka óvært svo fór hann í kyrkigarða að leita henni og hún fanns stekja og svo var hann allt einu að freimja sjálfsmórð og skrifa þið bref til Donsku sentiráð með orðuma með beðnja sjáum hjerðafór hans og hvernig var það, hann sagði eitt hvað að örsög sjálfsmórð er enginn mér fanns það svo klika og stert og svo hópaði hann fram svölunum og fór tólfsínum gegnum sjálfan sig í fallunum áðrenn hann kom nýður ég var bara wow en svo koma kaplar þar sem hann, já, þá húk segja kannski var eitt hvað vímueppnin notaðar við skriftina það var bara myki svona hallucinations eða eitt að slikt en svo byrja næsta bók með því að einhvern maður sem er ekki nemt er að fara í klöystur og svo kemur ljós að þetta er hann þannig að þetta var svona rússi bani þegar erum eitt að leita klöysturinnu og bánk upp að í klöysturinnu þá er hann um líst öllum og hann er rúst að skítur með sár hennom hundunum og þötun er eilig bara eitthvaði larvar og hann er ekki meintið að fara um hún og það er eins og hann sé bara eitthvaði ganga í gegnum eðimörkinna það er svona pílagrímastemmíngsmá líka en mungurinn svona sem ofnar þarna fyrir húnum með hónumirbruðið og svo þegar er að beðaðið umstæst að það er alban sem er yfir klöysturinnu eða ekki ef mjög hátsettur allveg að þá er ég svona að sé ekki hík í mungnum að sé eitthvaðið svona óþælu maður að spriðið hennu þá þá talaðið fyrir mjög seintum nótt Það er alban sem er kemur það að tegur hann mjög laf móttunum og hann er komið í klöysturinnu og þá hefst svona annar kaplið af bara mjög miklum svona högleðingum vanandu trúna og hvernan svona neigist til hinnar hvað þúlsku trúar að reyla bara farið í skrefum í gegnum það í þessum kapla en það sem ég eitthvaðið svöldi ervirt með það var að og eila útbókinna er að ég eila trúði aldrei allveg trúasann færingu steinsældið Er þú sammálaðið? Jú ég er sammálaðið að þótt hann var þegar hann talaðið hann talaðið mest um Gúð og Jesus og Drákning og sveist Kyrkið Hegeðun hans var aldrei samkvæmd trúlegum sveist reglum og ég man ekki hvar það var eitthvað sama hluta þar sem hann var að segja að ég laðast meira á djófurli heldrinn að gúði Já, það var það Þannig að það er líka svona áhörtt að húsa að hverjú var hann svo obsest með trúabrogðs og hvort það var hans leið að komast úr þjáningum hans sem ég samt skil ekki alveg það mér finnst eins og hann var með svona ranghugmyndir um heimin og sjálfan sig en var samt að sjást og ég var líka að húsa hvort þessi svona þessar löngar einræður var leiðinn fyrir okkar lesendur til að finna að sjást með hónum líka hvort það var gert út af þessu mér finnst það er svona mjög skríti að hann var alls ekki góður maður samkvæmnt neinu og hann var alltaf að kjafta að hann er að velja gúð og hann vil ekki að ást midli manns og konur er ekki eðlilegt þótt hann er að berjast með því alla leiðina finnst mér þessi þráðinn með dylju og allt það þannig að ég ganski skili ekki alveg svona hvernig það var á sem tímum hver svo stór hlutverk trúabrógð hafði í samfélaginu af hveru var þetta valið og ekkert annars hvort það var um trúabrógð eða hvort það var um geddveikja hvort það var um samfélaginu, það geti ég ekki skilið áhöfði verið allavega nálgun á Katholskuna sérstaklega því að þegar að steitfersi hann heim þá er hann allt að kvarta yfir að Íslandikar kunnigja trú og gúð og lúter trúins ég er fríemann frá allir ábyrð að því að maður er ekki að iska trúna maður geti bara svart verað að það var allt í goði og iska bara þegar manni hendar þannig að það verið að fá það að breist í þeim að nema eitthvað hérna á Íslandi en það er sko og þau því í þessum klusturkabla þá tegur steintnældiðið skýrð og stór hluta þeirri skýrð er að skrifta og sákabli er solgt rosalig og þá er eins og steintnældiðiði fái bara loksins ekkurs konar svölun fyrir tilfinningar sinar eða úr svona losun mér fannst svona eftir ég er búin að klára að lese bókinna mér fannst eins og hann sem persona var ekki að þróast sótt svo veist hann var í klusturinn og sótt hann var sem sagt að pælu um svona hlutir eðli hans breitist ekki neikt og í þessu kabla sem þú var að netna hann fór að velda fyrir þér og það hefdi hann svona gert gott fyrir annar fólk og hann múnti bara þrjá hluti þegar hann gaf penning fyrir gotustrák svo hreinsi hann eitt þvað að kverfessgöttu og svo keifti hann bjór fyrir en grona og það var allt af sumt og þarna ser hann líka að ekkert getur réttlaitt hann en nema það veist fyrir gefning gvúð sem er svona mér finnst það er svona skríti veruleika sem hann býr í að hann hefur ekki gert neitt gott fyrir nein fyrir nánustu fólk fyrir samfélagið hann er bara að pæla hvernig hann getur verið svona mikil maður og hafa sterka samskifti með gvúð en hann býr samt ekki samkvæmt þessum löfum og hann veit það sjálfur að hann er það ekki en samt það er svona fyrir gefning gvúð sem getur fyrir gefið allt og kannski er það það sem hann vil það er kannski líka bara á hverja áberðið að leysi hann þarf þá ekki að taka ábið á sjálfum sér ef hann fær fyrir gefningið frá góðuðið mjög godur búndur en svo reynir á trunnans og það er svona lokan nikur bókarinn að kannski það sem hann fer aftur úrklöstrinn út í heiminn og tilbaka og þá kemur svona heimurinn og slæst utan í trunnans hann siglar aftur til Íslands hitti fjölskydduna sinna aftur vil ekki gista hjá þeim gista á hó til Ísland hittir Dilljá og þá komumst þegar því að hún sagði ja við Örnúlvi, Örnúlvi er í útlandum þegar hafa eignar spat menn það er látið og Dilljá er hennar mann er svona hann séir ég veit ég hvorti steitgeira það en fólk séir sorginn eitthvað en í enni utan á henni og hann er mjög þjáð og hann svona ja hann fyrstast út í allt sem er íslandist og finnst allt umeilegt á Íslandi og ótrúlega dónalegur við alla eitthvað en hundleðulega maður og komins líka því að hann gav út ljóðabók í Breðlandi sem að gegg vel og hann svona verðist að vera hátt talað uman í samfélagiðinu á Íslandi og þegar er að reyna að fá hann til að lesa upp ljóða og við þetta verið áslés en síðan myndar lagsnaðið þannan og við við upp að bókarinn að þú fara til Þingvela og fara í útreðatúr hann og Dilljá og Dilljá og svona gengurseldi á hann ég veit að þú ert lindamál seir hún og hann hérna viðkynu það að hann séða að við tikið katholska skýrn og séða uksjánlega að fara að vera munkur og svona reynir aðeins á hans sko þessar tvær absolútur sem hann setur fram í byrjum bókar það er hann okkurt ástinn á guði ég það ástinn á kuninni og það er greinlegt að eitthvað sem hann hefur verið að strögla með í gegnum allabókinna greinlegt er ástildiljór og það er bara láti springa út hvernig fannst þér þessi stóra speglunar sinna á Þingvelum hernast því á lagsnaðið? Það var eitt sem þú nemmt ekki en sem ég er fynnsamt mikilvægt að áðrenn hann fór til Íslands hann fór það veist hann fór að sakna Ísland en hann fór líka hann upplýfði líka svona löngun til að vera með konu hann fór að húks um dilljú hann sá einhverjú stulku í kyrkju sem var að borða eppli held ég og hann var bara já, hóra þú veist en samt ég held það sem gerði honum að fara til Íslands löngun að sjá dilljú að allt þetta og hann var mjög dónalegur og mér fanns aftur að þessi sráðin að hún er búin að gifta segi og það veist hún er búin að stopna fjölskyldu hún orði sorginni en samt gemur hann á skítur í hesti og hún er bara ástfangen upp á nýtt hún er að reyna svona að tala við hann og það var á einhverju hlímapunktið þar sem það var það var að drekka til það eitt vað og það var onnur kona og dilljú og þessi kon valgjert það var ganski hérð hún ja, Amma Steinsölde er var að vinna kona dilljúr það var ganski vinna kona, ég mann ekki en hún var, hún sagði við dilljú að í gerð ég horfði á hann og mér fanns fyrsta síni æfini að ég horfði á vondan mann og dillja fór bara að segja nei þú bara skilur hann ekki, hann er að sjást þú veist hann er kathlskur núna ég mynda þér hvernig hann sjást til að vera kathlskur og þarna fannst mér að þessi svona það var eitthvað með hanns sjáningar að gera þessar meðvítunda ströymar sem haldur notaði mikki í bókinni en hún var alltaf svona reyna að réttlæta hann ef ég mann rétt þá þau eidu nokt saman en þau svá já sváðu þau saman þá þau er þann á sinngvöldlum og þau eru miklum sandskiftum en það gerist þann að þau færi útreiðatúr á hestum gefið mikil rikning og þau leita skjóls undir inn í helli eitthvað í undir bergi en hestan er hlöypast á brott að týna þeim og ráða segana þessi eitthvað í slæmu skíknu og finna loksins bæ að lappaði villu þess að átt og fá inni og eru háttu þanná úr nið eitthvað rúm mér finna í svona Hollywood stemmings sena, ég veit ekki við vil taka rúmið ég fer ekki í þess að þú erst alltaf blaut herfur fara þú og þau vandar hlíju og hvort bara en það enda með að hann fyrr hátti svona í rúmið og hún kemur svo fyrra á gólunni en svo kemur hún upp í tilhænsuminoftina og einmitt hann svona fettlur að því hann er reyna að leva skillevi og þau sova saman og þar kemur við eitthvað eitthvað brott í trúna og ástinn virðist hafa segra þarna tímabundið en en eitthvað en já ég veit ekki sko það er eins og hann játi sitt allra einsta það sem er undið trúni, er það ekki? Já, en ég myndi samt ekki kalla það ást það sem er að gerast á myndli þeim ég veit ekki í svona nú tímaleið samfélagi myndi ég alls ekki kalla þetta ást það var í mínum huga eitthvað annað ganski svona ego að fá það sem það vild þátt það sé það veist ekki leiðilegt hún er gift svona og fyrir hana líka það veist svona hugmynd um hann er ganski stæri heldur en að hann sjálfur þannig ég myndi ekki ganski var það svona pæling að sína að anstæðið það veist ástarinnar til gónu og til gúð en fyrir mér það var ekki ást en já en eftir það það allt fór eitthvað svona úr skeðið og já áðrenn hann fór hann var líka að segja henni að þeir veist að eilska er að kvelja og kveljas og allt sem hann gerði var fyrir hana að kveljas hann fór hann kom tilbaka og hann mún fara aftur til að kvelja hanna og það var líka sannleika mér fann sá var svona röndverulega eðli hanns að hann vera berjast svona miki á múti svona ástinni að allt fór eitthvað og hann liðlegði allt með þessu Sýðan kemur svona lokan eitthvað og þá segir hún dylja á mannesinnum að hún hafi svoði hjá steinni að hún er eilskann ekki og allt þetta Þannig að örd fyrr bara á skítiðs í hausinn eins og menn gera solgtið í bókum hald á slagsnes veriðst vera og hún, eitthvað í dylja á lýðurins og hún sé mordinginn, þar af leiðandi hún sé gjörðinn sem gerði þetta fer til Romerborgar að leiðta að steinni til þess að bara eila sækan og takan með sér og bjóðanum hamingi og ást og allt þetta og finnuran í klustri er smá senað það sem hann fer til fæðiðis alban þar á undan en þetta er svona lokan eitthvað varstu sátt við hans ákvarðun og hvar hald á skýlur við lesandan? Ég var mjög sjáldan sátt á meðan ég las þessu bóki en nei en í alvaru þetta var ekki neitt spið mjög við híkt í bókinni það sem mér fannst áhverft af því að í mínum huga yfir leið það veist, ég sögum þar sem aðal persona fyrir einhverskonar ævidt dýri þá breytis hann að lokan en mér fannst að stein gerðið það ekki hann var vundurmaður frá byrjun til enda og sátt hann sikti svera svona trúaður og einskað gvúð það veist, mikil maður og ljóskald og bara hæfil eitthverjir ykkur maður sem bara tala öll dungum álur heimnum hann var ekki góður og sátt hann eitið það veist miklum tíma í klöistri og var það munki ekkert hefur breyst fannst mér og mér fannst það að skrítið hvað var tilgangur sáðum það veist og aftur, hefur það eitthvað með manju og bípolar að gera skriftir það máli eða hvort hugmyndinn var sú að það veist þegar við setjum stóra hugmyndir yfir allt annars þá stjórnað þau okkur og við stjórnaum ekki hef lífi okkar það veist þannig að fyrr mér ég skyldi ekki alveg hvað var tilgangur að skrifa svona óþælegu persónu sem hefur ekki breyst þátt, hann fóri mikið svona ferðalagi og ægindir og að fara að skoða heiminn og kindist mönnum en samt svona inni sér hann var bara aldafontur og varð ekki skara með tímanum það var ekki að Dilja skrifið hún um bref sagði hún um að hún var óleitt með barni hans, varð ekki það varð einhvern barn og sví svo kom hún til að sækja hann og hann var bara það veist vissælingstulk að fara það bort og bókin endur með því að hún bara lappar úr klöystri og lappar umgötur rúmarborgar hann sko, ég heitt þetta hans napp steyn ettliðið þetta sýja sko og sýja ströymur á þannig að hann er sífelt mitt leikuninn og hann er hannst fastur í svona trúi eða í kaosinn að leita svona nýjum steini en nýjum steini með húmyndi kerfinn að hann sviplast til og hann er í þessu einhvern fyrir mér og fanns mér að hann veri einhvern í þessu hjóli þjáningar og leiða sér að leið út en finnur einhvern bara kvalir endalaust og hann er ástinn til koninnar eða ástinn til guðus og andans og endaraðið að kjósa guðið í lokinn sem að hitt hefðið náttúrulega verið að hljóli út endir og mér hefði kannski alveg brúðið smá eða til ég hefði bara tikið hann heim og þau lífa það myggjum sem en hinn kom samt eitthvað eitthvað líka þess að óvart og það var skennlegt sko mér fannst hann gangalógist upp útað þessu þjáninga en hann er nánaðst einvíður karrettið að það því hann kemst aldrei lengreinast á hugmyndakervið sem hann flækist í og þará leiðandi finnst mér sko þessi kannski tilruin haldúrs með það púat til karrettið sem maður hefur ekki samkend með og þróast ekki og það er eitthvað svona bilding gegn kannski því sem var í gangið þegar tíma eða eitthvað þú eru að vera þróun í persúni eitthvað þú eru að taka eitthvað ákvæðinir hann eitthvað neitar því öllir býr hann til einskona flatabók, bara flatsvæðið og það er bara gerastlutir og við erum alltaf verið að þræða eitthvað einað mittli og það er kannski ekki til neins þó það er síðu vissulega þannig eins og ástafþrýriðningarnir og það er mært vel underbygt og eitthvað er vel gert og það er stilt upp, en persúnan sem tengir allt saman og það fanns mér svona það áhöfðið að vera það við þessu bók og það er sem hæfna þessu mér vel en það er samt bara eitthvað sem að mið finnst fynst fint deil að segja og hafa núna eitthvað einhvernið reynsluna af ég myndi held ég aldrei fara aftur að lesa þessu bók því miður nei, ég held ég mun taka pásu frá lagsnessi vir höfðu, ég er smá það er trófmessi sérúð, við lestur þannig að ef við ljógum þættinum hinn að á já, nei, hvarðanum ef ég væri mjög ekki frá Kaskmir nei ég held að fá að segja nei líka en lengra verður ekki að sinnið Natasja S, takk hælaðið fyrir spjallið og lesturinn takk sem að lýð Ég er ekki skógin eins og í fyrra er ég ekki skógin með stöttli myndi og stóða bakkan með lagin Þá kemur umlingur inni skálinn sleipande með umgang teinungi henni sér sleipande með umgang teinungi henni sér klettur skilgu sem var ofinur löfum Hann lýtur nýður að lagna eði smatni lofa sér, þeitir í loft upp og segis eðja, eðja, eðja bað eðja pertur, eðja leikur leikur í sáskirni vat í skági Þú ertorðinn fyllt kominn síðan í fyrra vór Ég fór í skági kisti anemónir og slá anemónir og anemónir og þóra gráta tauta, hörslings tauta kandilitt að nótinn tauta kissebótinn gauta á þeir skági Litt að tita, litt að kvita míði spita, lindar guttlið og fugar mí Ég er kominn til að sjá þig sjá þig og heitið máni frá skáni kominn frá spáni til að sjá þig spá máni frá skáni ská máni frá spáni frá ská mána spáni og vil þá þig Ég vil ekki sjá þig Þess ég það ekki þig hvað þú ert lítið, lítil og skrítið Því ég er Safir frá Sahara í Aharabið Sahra í Abrið og veit aft Abrið frá Sabrið, Sahra í Abrið og veit aft og veit aft, aft, aft, aft, aft aft Þú veist ekki neitt, ert ekki neitt
Vefarinn mikli frá Kasmír gaf Halldór Kiljan Laxness út árið 1927 við alls konar undirtektir. Sagan hverfist um unga manninn Stein Elliða sem haldinn er miklu hugarvíli og núrótík og leitar lausna við
Samantekt
1. Þátturinn fjallar um bókina "Vevarinn Mikli frá Kasmír" eftir Haldór Lagsnes, sem árið 1927 kom út og hefur vakið miklar umræður. Hún segir frá Stein Edliða, ungu manni sem glímir við hugarvíl og tilvistarkvöl.
2. Í bókinni eru margvíslegar hugmyndir um ást, trú og siðferði, þar sem Stein leitar útgöngu úr sínum innri átökum. Sagan fer í gegnum sjónarhorn annarra persóna, þar á meðal Diljár, sem hefur eigin ástríður og áform sem tengjast Stein.
3. Umdeildar viðtökur bókarinnar hafa leitt til bæði lofsamlegra og neikvæðra dóma, þar sem lesendur skiptast í hópa, fer fjarverandi hrifningu eða hafningu. Mismunandi túlkanir á persónum í bókinni bæta einnig við flókna umræðu.
4. Lagsnes notar sjálfspeikandi einræður til að draga fram mikilvæg hugmyndafræðileg atriði sem tengjast tilvist, trú og lífsksynjun, sem hjálpar lesanda að skilja betur innri baráttu Stein.
