Bráðum kemur betri tíð með blóm í haga, sæta lánga slumardaga. Þá er gaman að trísla um tún og talt á engi, engum fyrir unga drengi. Engum fyrir unga drengi. Bráðum kemur betri tíð með blóm í haga, sæta lánga slumardaga. Þá er gaman að trísla um tún og talt á engi, engum fyrir unga drengi. Þá er gaman að trísla um tún og talt á engi, engum fyrir unga drengi. Undir Helgarnúk kom út árið 1924. Verkið skrifaði Haldór Lagsnes í Benediktina klöstrunni í Clérvó veturinn 1922 þá tvítugur. Háðið kathúlsk trústerk árif á verkið, sem er uppvaksta sag að alla kjartansónar presntsónar sem gengur í gegnum mikla erfiðleika í æsku, missir bróður og móður og fer að missa trúna. Stýl Haldórs er hér grunnilega lidrigari en í síðistu bók sem við lausum í klúknum barniináturinnar. Orðafórðin er meiri og persónuskuppurinn beittari, en þrátt fyrir það vakti bókin ekkið sérstaklega mikla ategli á sínum tíma og hefur ekki farið hátt í leka síu Haldórs Lagsnes. Því er til að var lítið af heimildum um verkið. Ekkert fannst til að mynda í samni Ríkís útrúpsins um hana og því er hér hugsalega brótið blað í sugu þessarar stöðvar með umfjötlun á undir helkanúk. Hér í bókaklúknum aldrei læsið Lagsnes er það ætlen okkar að nálgast teksta Lagsnes nokkuð kallt og blátt áfram. Sjálfur hef ég lítið lesið skaldið eftir menta skóla og hef ég þessum klubi leita eftir samskonar lesendum til að lesa mem og breðast með mér við bókonum frá Sjónarhóli Nútímans til að hugsenlega mynda eitthvað svara við spurningunni hvort tekstar Haldórs Lagsnes eigi enni erindu við Nútíman og allra helst Nútíma lesendur. Ég getum við ekki sagt eitthvað mikið meira um þetta tildegna verk. Ég changið að kringumstæðar þess eitthvað, ekki betur en ég hef líst að átt reassessar á údgáursu. Við fáum þá hemsúnt frá Haldorum Gunnmundsvinni Rytthøgundi og ævisugurittur að Haldors Lagsnes um miðbygg þessa þátar og heirið maður þess að þess af bakgrunnirverkinsins. Meiginn getur þátareins er mannerskjan sem las undir Helga Hnóg samfærd það mér, Rytthøgundirinn og mindthøgundirinn Rán Flirring. Ég meni nei á að hægtir að finna klúbin að samfélagsmíðlanum Facebook og Instagram undir hétinu aldrei að læsa í lagsnes. Ég inn að sér grúpa á Facebook undir héti Klubsins sem hægtir að skrási í til að fylgjast með og taka þátt í umræðum um bækunnar og mannin sjálfan. Hald af lagsnes. En þá skolum við að vinda okkur í þetta. Fyrst hlýðum við á stutta uppröfin á Söguðræði bókar. Ungumenninir Snjólfur og Kjartan drækka og reikja vintla og ræða lífsamíkunna. Snjólfur er að kveðja Kjartan áðrúinn hann fer til Amerikum með konusinn. Kjartan tekur því ytla og er í fílu. Þegar Snjólfur er í farinn fer líf Kjartans út af spóruinu. Hann leiðist inn í underheim að Kauppmanahabnar en er bjarga á móðursinnu sem fletur til bórgarinnar og kynner hann fyrir ungri konu, Jóhannu Gíslesinn. Jóhannar reyner að kenna hannum á Piano sem er ógjerningur en í kennslustundunum verða þau ástfanginn. Þá verða hluta skipti í Söguðnir og næstiluti byrjar að því að útskrifaði præsturinn Kjartan og Jóhanna er að koma sér fyrir á stað untir helganúk. Þeim fæðist Sónurinn Attli sem er svolítið ærslabelkur og vargur og ljústverður að skaldsa hann mun verða uppvastasaga hans. Í æsku lendir hann í nokru mótandi hræmingum. Foreldrahanns eignast annan Són, Ljúf, sem verður greinilegt uppáhaldsbarn og gerir það alla ábrið saman. Í uppvækstinnum tínist hann í sveitini, er flengdur fyrir að drekka messuvin og kemur framá lamp sem er fast í skurði og horfur upp á vinnumann, skera það á háls. Eftir flengingunna verða brestir í fjölskyldunni. Foreldradnir er ekki samala um þessa uppeltisaðferð en stóra hackið á sírstað stuttur síðar þegar Ljúfur bróðir alla deyr þegar hann verður undri hestum og kerru. Jóhana móðir þeirra legst í mikið þunglindi og dagar uppi í herbyginnusínu. Tíminn Líður og Snjólfur snýr aftur frá Amerikum með dóttursíni áslaugu sem er jápnaldra alla. Þegar flytti einn á bæin og áslaug verður einskona að trúnaðarvinkona Jóhanu um tíma. En daginn okkur rýs Jóhana á rekku og segist verður að búin að jæpna sig og döiða svona síns bróðir og spila reyngkenilega á píano en hengi sig segn dæin eftir. Eftir döiðamóðusunnar missir alli trúna á gvuð því hverskonar gvuð myndi leifa þessum hörmungum ægasi stað. Í einnir sénu gengur hann inn í hulduheima og selur hjarta síð djöfulegum galdramanni fyrir stein máttarins sem ágera hann að mikilmenni. Þegar Snjólfur byrjar að kenna alla á áslaugu að lesa himmsögu og latinu og þvíum likt til að underbúa þeir fyrir nám kólfellur alli fyrir fræðinum þar sem að negist til þróunakenninga darvins og viðar að sér öllum rökum gegn gvuði. Alli og áslauð eiga í vandraðilegum unglingasamskyftum. Þau berra tilfíningar til hos annars en þor ekki þess að segja og ganga á skelljum allt til lokasinnu bókarinnar þar sem þau hittast út í haga og segja hvort öðru öll sín lindamól en ná samt ekki alveg saman. Bókin endar segjann á því að þau sínge saman Ólaf Lillirús. Rán Flöyring, Ríti Öndur og Myndi Öndur, velkomin í aldrei Lás í Lagsnes. Takk fyrir. Og við varum að lesa ateklisverða bók sem það er ekki tilmykja heimildu með þess að bók. Nánaðst ekki neitt. Kanskja ég samt áhörum við kvöfum ond ég hann að mætt ég að spyrja bara hvert í hverskona sambandi áttu við Haldur Lagsnes. Fyrsta bókin sem ég las eftir Lagsnes var Salka velka. Og þá var ég, þó er ekki skjóta hvað ég var gömell. Ég var ekki mjög gömell og ég skyldi ekki mikið af henni en hún hæfðið alveg djúpstæð áriff á mig. Það var því ég var búna að lesa barnadeltina, las mjög mikil sem barn og var búna að takka barnadeltina og var svona að fegra mig upp í unglingabækur og svona að finna mig þar. Áttu þess að vera orðinn unglingur. Og ég las þess að bóka með þetta. Ég mana að ég er einhvernig að átaði með á að þarna væri eitthvað sem að ég væri gélfi að ná en það var samt eitthvað rósalett aðdraftar æppl í henni. Þannig að meitt svona samband við er lagsnes byrjar mjög vel. Og svo hef ég ekkert sérstaklega að rækta þetta samband á síðastlýnum árimann, samt lesi tóppana. En ég er lagsneskona, alveg. Ég myndi ekki afskjempelett að hlæja yfir góðum lagsnesbráðum. Hann geti verið svo lúmskur og komi svona halvpartin aftanamenni með þess að brandaða síðna. Og mið er svona grún að þið að þú væri smá lagsneskona en Ég var lengi leiðnandið að einhvern til þess að lesa undir Helgarnúk, að því það var eitthvað eitthvað eitthvað fólki í kringum ég var eitthvað já, gangi, ég vel að finna eitthvað í þessa bók. Ég meina þessi bókeglubur gengur ekki endilega eða þú ert að lesa í gegnum svona floppinn. Þetta tilfining fyrir floppi var mjög sterk að undir Helgarnúk. Ég var ok, ég þarð þá ekki eitthvað eitthvað sem hefur lesi lagsnes. Eitthvað ekki alveg aldrei lesi lagsnes. En kannski eitthvað sem er svona midli eitthvað og svona það var eitthvað tilfining. Þannig að ég eitthvað nálgaðist því með það að þetta væri ekki flopp. Já, þú vast mér framma með það þegar þú hérðir í mér. Mér fannst tókist um þess að eitthvað eitthvað ég aldrei hérta með þess að bók og eins og þú nemtir það væri eitthvað eitthvað eitthvað eitthvað er eil ekki tilumana á netinu. En mér fannst það er mjög góð áskorinn. Akkurat. Hveni leidhessan á fyrstu blaðisjónum havandi það ekki í huga að þetta sé flopp? Mér fannst fylgkommilega það tók mig alveg að það þvæðir því að vikur bara komast í gegnum fyrsta kaplan. Og hérna og kannski af því að ég var hérna var eitthvað en innstilta og eitthvað því viss ég að þetta er floppið og ég er að leisa floppið og þetta verður langt og strangt og leiðilegt. Og svo byrjar fyrstu kaplanin. Og hérna og hann er svolítið að fyrstu kaplanin fyrstu hlutin sem er eila sín eigins saga. Og hann er svona pínuleitli leitri. Það er alveg svona ruggil. Ég sé alveg, ég sé ekkið veið alveg. Ég sé ágyllar með glerum. Þetta var alveg svona átaganlegt að leisa þetta. Fannst nér. Og svo er hann líka svona leiðilig. Ég fyrstu að alveg svona að seður hann alveg svona pínu á þúlandi. Og ég fyrstu að byrja einhvern okkur sem hann gafst upp að leisa eitthvað skennleira. Og svo bara fyrstu ég tímapressuna til þess að komið í gegnum eitthvað. Þetta er bara mjög smurt. Ég mynd, sko við ræða því skifti eftir smá. En tælandum fyrsta karlann, þá skolum við heyra smá leistur hinnur allra fyrstu blæsir bókarinnars. Í fjarlægur stræti heiðust spórvagnar bruna. En utan af löngulínu báru strattir ölfæðra manna. Það var áliðið kvölds. Jú, það kannast sínast svo sem ég færistu sístað beira múti því. Sáði loks, sá hinn tvekja Íslandinga er leiðhavði. En hvort þeir sem elska eru sætlin hinnir sem ekki elska. Það er ég ekki maður til að segja neittum. Hvort hinn sati síi ánaðari með hlutskifti sitt en hinn svangi. Það ætla ég einnig að láta ásatt. Hvort þeir sem er á siglingu eftir rín í túnsljósun í kvöld eru sætlei ein hinnir sem eru lokaðarinn í 2000 hér nýðri við Kristjánshavn. Eða hvort að öllu sammanlóðu meiri gleðir í hirsulunum í Sandi Pétusborg í kvöld heldur henni sjógrarstofanum hér út eða á Fríðriksbergi. Það veit ég ekki heldur. En ha minkja minn góða, hvers vegni óskubonum, eða svo ég segji einn svo ég meina hvers vegna ég anskótanum, er þetta gifta þið dringur, ansæða þessá fyrri, tröll aukin maður og vögst, og hagrætti sér þar sem hann sat á herðunum í hæjintarstólnum. Far ég í heitsvart sem ég myndi gifta mið upp á annað en verða verulega sæl. Sér hann leyt hann á fjellasinn og bætti við í lítið eitt einlægara tóni en ferr. Hannas myndu aldrei hafa hirt mig fara nýðrandi orðum um þessá giftingu þinna, og ég hef aldrei vigið einu orði að brúði þinnis og í munni. Að minst að koste ekki til íls. Og þó vissi ég frá uppavi að hún erði til þess að skilja okkar vegi. Þetta voru þeir snjólfur og kjardan að ræða um lífsamíki máll. Þetta er bróttur fyrsta hluta helga núks. Hvortu kvöldum það hluta eða ekki. Það er vava máll. En Rán Flöyring, þú byrjar að leysa þá tala um að Þetta hafa verið erfið, letrið, lítið. Er þetta leiðilegi menn? Já. Hvað fanns þér? Já, ég er samal og sko. Þegar þannig þeir er að tala saman. Þannig held í fyrsta kaplanum í þessum hluta. Þá var gesp hvarðinn hjá mér svolítið hár. Ég var ekki alveg seltur á umræðu ebnið þessa lífsamíki. En það sem kannski ég snart mig síðan til þess að halda áfram með þannan kapla var hérna. Hvað þetta er samt svona fattleg, pínuljótt, vinnóta. Það er greinilega trúnaðið vinnir. Kallmenn sem er trúnaðið vinnir. Það ser það ekki oft í mediðu. Það er vist eitthvað rosalig kreppa í rúnheimum með kallmenn og trúnaðið vinnir. Þannig að það er gammal að sjá að þarna eru menn sem er mjög, mjög náðnir. Er eitthvað eina eiga í þessu samtælja. En kjertan verðist vera svona sabotasa sambandinnu að því að vinnu hans er að flytja frá húninn til útlanda. Það verðist vera miklu sárarar fyrir kjertan. Þetta er snjólf að skilja aðst að það. Og maður svona skilur særingunna. En það er eitthvað eini eins og hans sé samt svona lashing out. Þetta sínir ekki lýka munin að personuleikar um snjólf. Þetta verðir svolítir Pólianna. Þetta er skilnaða stund og hún erðum báðum ervið þó að kjertan sé svona þingri í skapi, er þegi? Jú. Það er mjög fattlegt vinasamband sem er lístaðan. En kannski er aðstæður pínuleitið uppstiltar. Þetta er bara pínugrinns, sem við sletti aftur. Þegar við er sittið á þarna og vera einhverðin að reyna að börja að tala um ástina og eitthvað svona. Það er eitthvað svona að trúa. Mér fannst erveitt svona alveg að trúa. Þetta verið. Þessar okkar sem ég var að pungast, þú neivur eins og litla letri að þegar við varum að leða svona líti letir, þá verður þessar hljetrætt að næsti þessu að þor ekki alveg að segja það sem maður ætlar að segja. Þannig leði mér svona fyrstu blaði sitnar. En svo kemur í þessum hluta og ekkert eitthvað lantin í bógina, þá kemur þetta stórkostlega megáver. Jó. Og þar, þar byrja þegar ég fannst mér boltinn að rula. Það er kjartan hann vinnur að hann snjólur fyrir til Ameriku og kjartan lennir hann í einhverju svakalega svalli og eitthvað hann missir bara tökinn á náminu, á lífinu, bara eitthvað hann missir drengslinn við annar fólk, er það ekki, hann verður svona eitthvað reyðala fædur og loðinn og hugsaðir eitthvað hann eitthvað eitthvað eitthvað eitthvað ekki, hann bara kann ekki og svo fann megar tilfinnigar hann bara kann ekki að búið í mati, að bóraðið á mati, að bara almenna lippnaðar hætti hérna, bara eitthvað hann er ekki að vaska upp eitthvað fari í ræktina. Og það gengur svo lant að mamman smætir á svæðið og bara tekur týli í þessu og hún fer bara eitthvað eitthvað græjar á hann, og það er að potið að hann um einhverjuna nærpuksur og bara sendir hann í eitthvað agarhanns og þessu lýsing er hún er skemmtileg. Hún er glæsileg. Og svo er mamman sem er plott líka. Þetta er svona smá, svo er raunvörileika þáttið að hún kemur makeover, kemur lífinn hans bara á réttan kjöl, sendir hann í guðfræði og svo er hún, hérri því, nú þurfa að finna hann á hann um konu og finnur hann á hann um konu, hann að jó hannu Gíslesenn, hún á hann að gamla vinkunu í Kauhmenahöft sem er yfir domara frú, það er fara hittast í kaffi, hún fer að draga hann með og þá hittir hann hann að jó hannu, hún er vuða hlétdraig og rosala innisig og ræt við karlmenn, Kimri Ljós. Þetta er dottir. Dottir, yfir domara, frúarinnar. Og þau er kvæðlega síðir 25 ára þarna. Jóhanna og Kjartan. Jóhanna og Kjartan. Þau er umt fólk sannalega. Og þau tala sná ekki mikið við, og hann er reyna að vera dannaðið bórði, en er svo mikilvá stóru fyrir að fyrra það mikið. En mitt. Og eins og algir eitthvað barbabab, eitthvað er eitthvað sér eitthvað er eitthvað eitthvað rekursið í, og er eitthvað eitthvað stressaður að vera eitthvað eitthvað eitthvað Fá hann að jóhennu doftur frúvarinnar til þess að kenna hann um á Píanú. Hún er mjög fær á Píanú, og þau byrja, sér sætt, kennslustundir, og þá draga maðurinn að þess að seg í hlje og skile þau eftir, og auðvitað virka það náttúl að bara roslað vel. Þú eru utanfæð að Kjartan er vist algirlega ónýttra, hann ónýttra á Píanú. Hann æfir sig mjög mykið, hann er allur að vilja gerðir, og reynir að læra Píanú. Þannig að ég lokk þess að luta, þá segi ég hún að bara, en það er ekki hægt að kenna hér á Píanú. Hún gef stöp. En þá reynir hann að hjáta tilfinningar sínar fyrir henne, hún leiður hún um það ekki. En það er samt allt upp á borðum, við vitum hann er skottin í henni, hún er skottin í henni. Og það kannski líka setur á hvern tón fyrir það sem mun koma í Helgarnúki. En þar svona stoppar hlutin. Og svo bara hluti tve annar ledur, stærra, þælera. Þau eru þá bara komin út í Islænska Sveit og hefja bú. Hvernir leiðir við þessi skipti? Við þessi skipti... Já, þau er maitt þarna á staðin til Helgarnúk og hann er komin með bröðið og þau er að byrja búskapum. Ég fanns það... Ég menna við sáum náttúl alveg hvert þetta leytti þarna í Kauppanahepp. Og ég var mjög tilbúin að byrja. Ég var mjög lét þarna þegar að skiptir um ledur og maður finnur eitthvað neðan að núna er eitthvað nýtt upphavæðan í saga að fara að stað. Þannig að mér fanns það hefnast vel. Já, vel. Ég var alveg með þeim. Og svo er maður líka spendur að heira hvað gerist. Ég held það, maður verður pínu spendur að heira hvað gerist núna með þetta fólk. Þetta er svolítið bróttætt fólk. Þannig maður er svolítið spendur að byrja, ok, nú er það eitthvað maitt þarna og nú tekur lífi við. Ég mynd. Ég mynd, talantíma hann síður úr svolítið bróttættur heldur eilig að leggur þetta svolítið skenlla upp. Að því að hann alltaf minnast áða í gegnum bókinna líka, að hann kertan er eitt svo góður prestur. Þannig svona, að sinnur öllur úr úr svolítið, bara vennilega þæðilega, að eitthvað svona, en predíkan hann erum mjög svona, hann er higgandi og tavsandi og svona, það er enginn kannski að taka neitt sérttaklemið í marka á hannum. sem verður sigan gegnum gangandið heldið um presta í bókumhaldús. En hann ná allt einhvern að leiða þetta samfélagið, þessi er mjög upp svo bróttn í maður. En það er kvinnalig vel við hann. Hann er mjög vel liðin að því að hann er hvað, hann er vinalegur, tekur vel á módi fólkið, þannig að það er enginn að seti fett eitthvað fengur út í það, að hann sé, kannski hafa eitthvað svolítið mikið að segja, og hann alls ekki að singa það piano. Og svo er náttúl að rosilega flott lýsingir að það er alveg í upphavið þegar Johanna setur og horver á manninsinn pretika, eitthvað í ömuligari pretikun og henni finnstan, flottastur í öllum heiminum. Og þetta er svolítið mikilvægt, að man fá eitthvað eitthvað einhvern einsinn inn í hvað hún bara, fær á tilfinningun að hanna, hún trúir í elgi sjálf og bara, þú veist að, og hvort allt fólki í kringum að hanna, þú veist að hanna, þrúið í virkið að þessi maður einskuli elska hanna. Þetta er flott lýsing, að við verðum upphavið sambands. Og svo kemur fyrsta batni og það er svona neistusugunar, þetta er uppvast að segja fyrsta part prestsjónuna sem er Alli Kjartansson. Ég fylgjum hónum að þess að lappir, hann er að læra að tala og hann kan ekki stékla Það er ekki að solítið á stóru hannhaldór. Það eru kannski svona þrjú atriði, sem er svona módan sem fá svona sinn kapla. Kanski eitt af stóru módanum atriðanum, sem ég fannst lumskast á saman tíma, er Sæmyndur í hjáleivunni, sem er svona nágraninn, sem býr í næstu sveit svona aðeins frá við eitthvað vatn. Hann er alltaf að kikið heimsoknan, það er stóran tópakspauk, sem alltaf er mjög spendur fyrir, og finnst mjög flott að takið nevið, og svo er hann alltaf að leika við alltaf, og hann verðist að vera miklu positífarið föður í myndhaldurinn kærtann, hann er uppteginað að vera prestur, hann er samt svona mjög fjarlægur heimulinnu, menn Sæmyndur er alltaf að koma í heimsoknan, og það hefur svona einhvern, kemur eitthvað svona karlallíu inn í líf kærtann, og það er stóra yngre bróðurinn sem að fæðist, og þarna var svo nákveginn sprengja, og þeim er stilt svona sem upp sem algjörum anstaðum. Fannst þér þetta óv yttar að þessu það er? Já, ljúfur yngre bróðurinn og sá eldrei. Að vissu leiði, en að trumplaðið með kannski ekki, en endilega, jú, en það eru mjög yttar, ætli er hann alltaf straks, maður fær straks á tilfinningun, að þarna sé eitthvað svona smá ribaldi á færð, en ljúfur er alveg frá því að hann fæðist, á einhvern englabart. Og nei, ég var allveg að köpa þetta, ljósar þetta liktlá fattlega englabart, sem sæði alltaf bara góður við alla, og eitthvað svona góðmennskan uppmáluð, og er líka ofgóður fyrir heiminn. Og miðanst hann eitthvað svona þjóna, það er þessi, eins og þú segir, það eru svona nokkur aðtriðið þarna alveg í frumbennsku á alla, sem að skipta mjög miklu máli. Það er hann sæmyndur í hjáleivunni, sem að byrna alltaf þarna á brestsíjörðinni. Nei, fyrst fæðist, fæðist þarna alltaf bróðirinn, og það er fyrst á sjokkið. Það verið realgífala afbríðisamir, og mamma elska mikið lengur á svo framvegis, og þá fyrir hann síðan í framhaldin að mynda tengstileg sæmynd í hjáleivunni, og svo deyr hann, og það er svona sjokknumur tve, og svo hérna er þessi aldar í skanga, þess að hann langar eitthvað negin að tengjast gvuði og kannski foreldrum sínum, með einhverjum svona heilæguleikanum. Þú hann verið ekki hliftað aldarinnu með fyllarna fólkinu, þann að hann stelst í skjóli háteis, og borðið að fylta áblótum og drekkur um ekki vinn, og það svona myndar kannski síðar, eitthvað niður brót bæði, að því að papans kemur aðvunum, og svo er hann að refsa með þessari mjög grafisku flengingu. Mammans hund sær hann í nákkara dagar, og svo kemur að flengingu nið, og hún eftir hist held í fyrsta hökkið, að þá hættir hún við og villið ekki, en kertan er eitthvað kominn bara í verkið, og hann er hlaða að geirðið almenlega, og hún eitthvað sér skeppnuna þá í kertan í fyrsta sinn, og allir er álið smánaður sniðri duftið, og það bara myndast allt í hann því líkt, því líkt gjá bara inn í alla fjölskylduna, það bara ferir og eftir þessa flengingu, og eftir hann að þá eitthvað erum við kominn á mjög áhöverinn stað, og það fer eitthvað eitthvað alltaf blandast, að vera búin að sjá þessi sjokk, og þetta brótt eftir að fólk fer að bróttna. Fjölskyldan bróttnar þarna, og það verður mjög ervet, og ég fann alveg mjög til með það atla, því að hann er þarna, maður fæði svona innsín inn í hvað hann er að hugsa, og hann svo vel eftir því, því að ég var fimmára, og mamma var nýpann að prjóna með peysu, og ég var að klepa blað, og svo horði ég að nýju peysu, og ég sagi, hvernig ég veit hvernig er að klepa blað, og ég veit hvernig er að klepa band, en hvernig er að klepa mörg bund sem er ófenn saman, og ég klefti gat á nýju peysuna, bara að myðja. Og svo er ég búin að því, og þá leiðist einhvern veginn að mér sá grunir að þetta hefði ekki verið god hugmynd. Og svo kom mamma, og var breálið, eðilega, og þetta var í fyrsta og eina skipti sem ég var flengt sem barn, og ég mann kom að mér fannst þetta óriállátt, og einhvern átt þá fatt að ég hefði gerð þarna rátt, en á sama tíma þá var þetta í nabnumvísindana. Ég bara mann svo vel hvað ég var að speguleira, og ég komst það néðurstu að ég að þetta var ekki gott, og svo er að klepa mörg bund. Og þetta hugsaðið ég um þegar ég las um all ætli, hann er allur að vilja gerður, og hann langar bara að skilja hvað þetta er að fara til aðstæris, og hann langar bara að skilja hvað þetta er að eiga lítin bróður, og þegar lambi deyr er mjög ógefelt sena af ær í skurriðið sem að deyr, og hann langar svo að skilja að eiga eitthvað samtál við fyllastná fólkið, en höriðin er eitthvað eitthvað alltaf skellt. Hann er upplæðið ég að það, hann var mjög svona, hann var svolít sált að lesa, og svo þegar kemur að eins og segir, það bróknas í það eitthvað í fjölskyldinni við þessa flengingu, og þar líka lokast eitthvað hjá alla. Þar hérna verði eitthvað eitthvað skil, og eftir það fyrir hann að fanta segir að einmilslegt eins og að verði að galdramaður, að hölldumaður, að meigelmenni. Stiga yfir þessa þjáningu sem man er að vera sífald viðni, en ég tók viðtal veðan Haldur Góðmínsson ritund og æfi sagna ritara Haldurs lagsnes, fyrir serjuna aldrei læsi lagsnes, og hann svona útskýriði fyrstu þrjár bækunnæra, eða svona kom neim í samhengi. Við skolum hlusta eins á hvaðan segir um undir helgen húk. Er þetta floppíðans? Já, það er það. Það er margt skemtilegnsum að getur húleitt og vel fyrir sér í kringum eða það. Þetta er hljóðmis, kannski fyrir utan Bardin átturinnar, sem er náttúrulega að púra, skrifa það að Bardin eina hannast, að þetta er, þessi bók hefur aldrei verið þít, hún hefur aldrei fyllt hann svövendu að verið í út fyrir landsdeinana eða nætt slíkt. Þarna er hins að er komið, það er komið meiri vikti frá sannalistina, það er náttúrulega að búa að gera strósalga mikið, hann fyrir til útlanda sveitinnar á er þar og svo fyrir hann um hérna Þískaland og Ústuríki, ég hef vétum 2021, og hann er að lesa þessar hárf, hefbrílskuðu næstum Geðveikisljóðu, Inferno eftir Strindberg og þetta sem kendur við aldamóttarismann, hann skrifar þannig handrit sem ennþá líkur upp á landsbókasabni og aldrei hefur við gíið út, og heitið Rauðakverið sem er skrifað í þessum anda, því að svona ungur maður á þessan tíma, Róslaf Horvidinn, hann er líka náyrátýskur, hann er haldinn ofsakvíða og það sést allt í þessari bók, og það bætis náttúrulega við, hann er kominn út í hinn stóra heim og hann sér ekkið annað ein aflegingar strýðs, og þú veist, adin hans jamnaldrar meirað að minna særðir, eða ef ekki döðir af því að berjas í strýðinu, og þessvona líka kemur svo sterk sko trúar þáttur inn í hann, að því hann er allt af að hugsa með þessir, er ekki einhversværi einhvers sandlegur, eitthvað sem er aðrað þessu sem við erum að sjá hérna, og það er þessvona sko sem undir helgan úkur skrifið í klustri, og þetta er eina, sérstaklega, seignulutinn kaðhólska, eða kristna bóðskapsbókinnans, en hann fer í klustur í lokkárst 2022, þá er hann búin að vera um sömar út á Bornholm, og hann á ekki krónu, og þetta er allt alveg glat að það er mjög senlegt að fá einhverja peninga, að heiman mamman sér ekki að hann geru það sem hann getur fyrir hann, en það er ute að takmark hann er að því. Hann er útum allt að slá lán og reyna að fá eitthvað, en svo er hann allt að líka að leiði þessu absolúta, hann er hvort sko fegurð, eða sandleika, eða einhverju sem er handað með allt, og hann skrifar frægum kaðhólskum dønskum höfnum til Jóhannis í Jörgensin, og spyrr, getur útvæði mér plás í klustri, og veist það hveri það er, það er því innferno eftir Strindberg, líkur á því að sögum baðin skrifar Jóhannis í Jörgensin, og spyrr, getur útvæði mér plás í klustri, og hann tilvist hinn er allt að hluta til bókmendir og hluta til veruleiki, og hann fer í klustrið í Klærvó, eða réttjó Klærvó í Lúksumbúrk, sem er sko tjúlu bygging og stendur upp á hæð, en tíar á góðmull, hún lýtur út eins og þessi mjöldakastelinn, þetta var bara fer eitthvað nýbytt klustri, og þetta ótt að frelsa norðlandamenn frá villu lúter svegaris, og þá serðu aftur í tvíraðiða, sem er alveg handi sem hafa trúaðar þessan tíma, og það mandaðið ekkið upp að það, ég held að hældi hann hef í röndurilega velgt fyrir sér, er gyrast munkur, og allavega hann tók fyrstu skrefin til þess, og fari jess út að skóla í Rom og allt þetta, en hann er líka að fá fæði, klæð og húsnaði, hann er líka að fá aðstöði til þess að skrifa, og skrifa og skrifa og skrifa og skrifa, og skrifa uppkasta þessari bókun til helga hann okk sem er 1300 bláðsýr, og svo hendir hann eitthvaði og hendir eitthvaði, og svo bara sendir hann til útgjáðanda Árnarsundar, sem er bókmyndar í Reykjavík, og hann segir sjálfur í bókinni, hann er ekki alveg kláruð hérna, að því það er fyrstu luti sem er meira sem er auðru ledri og allt, og fyrstu luti er dæmigjar og skandinamiskur síninatúralismi, það er svona tveir kallar að taka stá um lífskoðanir, og seinni luti er svona ákvinn helgisap, Prestin og Sónhans og Stúrkunnan að náttúrulega sem mætir aðttu til eiks og það altsamann, en hún er líka ófylgjarað, og ég veit stundum ekki alveg af hverja vildi gefa þetta út, en kannski er það líka fattlegt, að hann hugstað ekki um fyrill í þeimskilningi, hann bara skrifaði og skrifaði og skrifaði, og svo var þetta búið fyrir hónum, sko, hann bara senni þetta frá sír. Þetta var Haldór Guimundsson rett undur að lýsa hérna Sona umhverjuðnum í kringum Helga Núk og síðan útgavnir eins og hún lagiðist á sínum tíma, við setum hér Thomas og Rán Flyring og ræðum þessa bók eftir lestur, mér líður eins og Haldór sé þarna að segja á mér penanhátt, að Haldór lagst neist hafi fengið leið að þessa bók, og bara senda hann að frá sír. Mér heirið af þessu með höfunda, en á sammanskapi er þetta mjög skemtileg heimild til að eiga og leisa, og ég var búin að heira í aðtranda lestursins, að þetta fyrri hlutinn með litla leidrinnu það hefði oft að vera sín ein bók, svo hann lagd hann til að leida að skrifa Helga Núk sveta söguna, og hún svona fór að vera sín ein bók, og svo gav hann að útbarðlífið hlið, að þér eru tvö handrit eitthvað ein set upp sem sama skaldverkið. En á saman tíma undir byggir fyrri bókin, er svolítið vel komið Snjólfs afturinn í síðrar bókinum og dotur hans, en svo leismæri gegn og það eru vankantar og allskunnar sem hægtir að eitthvað ein hníta í, en á saman tíma er eitthvað stórsag að hann, og í logbókin að fer maður frá hann, og viðandir það að þetta er svolítið bara sluti eitt af stærri skaldsjöðu. Og ég fór að velta fyrir mér hefði lagsnis ekki gefið þetta út á sínum tíma, hef hann hefði bara sett þetta hún í skofu, dreyja síðan upp tíu, 15 árum síðar, og kannski haldi áfram með, hefði þetta geta orðið þið eina hans stóru bókum? Hverið þín tilfinning rón orðið þetta? Já, goð spurtning. Ég er fyrst til að í fylgjandi fyrir að hefði átt að skilarsjálnast. Þetta var svona. Ég er ekki viss um það. Ég held að... Ég held... Ég fikk mjög sterklega á tilfinningun að þetta væri bók sem að... Ég er ekki viss um að hann hafi fengileið á nið. Ég... Ég... Mín kenning að sú að þetta hefur verið mjög mikið maður að heiman að hugsa heim. Já. Og ég held að... Hefur þannig tekið hann að uppseitna, þá hefur þetta orðið eða eitthvað allt annað. Vissulega, það er eftir söguthráðið sem væri að hafa þetta gera mjög mikið með og hefur þið sjálfsagt græt á því að vera skrifað á lýfsreintar í manni. Og hefur þið skilaðið ögla persónum sem væri að aðeins frífiðari. En ég held að það sem að... Ég fikk mjög sterklega á tilfíningunni var þetta Európa, Ísland hugsa í eitthvað svona baðstofu, kultúr, smá svona hérna hvað allt er eitthvað ervitt og kallt. En samt söknum við þess að það er svo fattilegt að líka svona ervitt og svo eitthvað þetta hvernig það mætir síðan ariónum og óperunum og ítaliðum og listónum og menningunum og svona. Þannig að ég held að það hefur ekkert endilega skrif. Ég held að hafðið að koma því frá sír verðandi þarna í klöstrinu og hugsa heim og þá hugsa þú veist hugsa allt ungt fólk hverir ég og ég er nú svona verðar manneskja og hérna hérna vera hér í klöstrinu og læra hérna, já, vera svona menningar líta en samt er eitthvað sem tógar í eitthvað svona eitthvað svona eitthvað volæði heim á Íslanding. Ég held að það sé sterkarekenninginn mín sannalei. En við varum að velda fyrir okkur hérna brótinu í fjölskyldinu eftir flenginguna stuttusíðar í sjöðuðræðinum og þá fersd bróðurinn Ljófur. Það er haldinn þarna töðu, gjald að vissla. Presturinn stingurinn upp á því. Kanskji aðeins til að rúa fjölskyldin aftur saman eitthvað einhvern einn? Og glæðja Jónis, hún er að verið en djúft þúngleint þarna eitthvað svona ansi flöt. Já, komið nóa hérna svona í billi og það hefnast frekka vel þetta partí. Verka fólki fær þarna að drakka sukuleði og Jónis byrja að spila píjano og það sunkið og svo kemur eitthvað veraldasöngværi þann og tegur eitthvað svaka lag. Þau sinkið að öll fyrir hann og svo sinkur hann fyrir þau og þarna kemur heimrunn bara mætir hann inn í stófi. Mjög flotlíð sinkur. Svo eitthvað söngværin og Jónis er oftaðslega flott samtál um hvaða er að vera listamaður eða húsmóður. Það er um eitthvað svoka afgarðir hólm sem mun koma í brekkukots annars síðar. Þessi veraldar íslendíkur sem kemur og sinkur þjóðina alveg stúm. En atlíð og ljúfur þeir eru látni sitti verð hestunum á meðan þetta ferald fram og þeim leiðist. Kefmærin minnum við gafu þeim lúður og munhörpu og þeir eru eitthvað búinu að vera að blása í þetta en klefra sér hann upp í hestvagn, koma sér stæðilega fyrir í leðursætonum og byrja að blása og hestanir fælast og hlöyba aðstæð. Alveg breflaðir út um þúfur og vagninn reistast og hann ær eitthvað að kasta sér fyrir borri lenni beint á andlitinu og allir í blóði og ljúfur að reyna að reyna að leika þetta eftir en þá fyrir vagninn yfir þúfu hann á midlehestan að vagnin yfir hann. Og þetta er mjög brúttal ogislega lísing. Allur ræðilega lísing. Þetta er allgjörðuna raur freinskílin. Ljótur heimur kemur í ljós. Við þetta leitla fattlega englabard sem aldrei gæri þið flugum einn. Ég er alveg ræðilegt. Rétt eftir að lambinu var fórtnað. Einmitt. Þetta er náttúl að bróti sem að byrja að myndast í fjölskyddunni. Þetta er eitthvað einn sluna klífurona í rauninni. Presturinn hann jæfna sér furðufljóð, hann þarf sinn tíma, það dikir fram, eftir eitthvað mauninn er hann að byrja að halda áfram í lífsitt og sinna sinni sókn. En Jóhanna gidur þetta ekki. Hún var búin að vera að lækka nýr í þunkandal, hræssist að næða eins og kemur þetta sjokk, og hún fer bara alla leði nýður. Eitthvað að hálgeina katatóniskan bátnum, hún bara hreifas ekki úr rúmenu og festist bara inni í mirgrinu. Er eitthvað ekki stuttu síðar sem að Saimundur fer? Saimundur, hann lest þetta svolítið á undan. Hann lest á undan að svolítið. Já, hann druknar í vatninu, og hann skilur eftir sig börn og konu, og hann mánga sem að sýðan verður godi vinnur alla. En já, þetta gerist að þess að undan töðugeltaveislinni. Mángi er tekinni fóstur á prestsetrið. Og hann verður stóðinn sem allir hefur eftir bróður missin. Þannig hann hefur eitthvað eitthvað að hægja, eins og hann kertan að fá í snjólvi hann að í byrjumbókar. Hann fær mánga, og mángi er svolítið flott týpa fyrir margar tilfiningar. Má við veit ekki mikið um hann, en hann er stendur vel í lappetnar. Og átti þennan goda föður og líka móður og þetta er mjög væntumann greinilega. Og svo þegar þetta hjálegubú, þetta er svona tvær mjög eftirmennilega lýsingar af því þegar þeir fara í hemsáknarna í hjáleguna, eftir að sæmyndur deir að það leisist það upp. Og hún verður þarna, verður bara vinnukona eitthvað staðar, eitthvað satt. Og á einhverjum tímabúntið að þarna eftir að ljúfur deir og mamman leikur bara í þunglindi og sambanda alla. Og kertanspabans er mjög, er ekki gott. Og ætli á mangir að traða þess að saman svo faraðið er að ná heimsækja Mömmi Manga, sem hann ekki búin að sjá í mörg ár. Það er rósælega flott. Mjög erfið sena. En maður eitthvað satt flott. Hún er mjög eftirmennileg og sterk. Sú sena satt mikið í mér eftirlæsturinn. Ég fannst að vera einhvern fannst að vera lagsin þess að sína inn í þess að runsa í íslensku sveitamenningu. Þetta er ríkalegt í sammála. Þetta er rósælega sterk og hún býr þarna við ræðilega aðstæður. Og svo mikla fáttægt og greinilega að búin að vinna mirkran á midli. Og svo bóðið þetta upp á eitthvað græðhesta skýr sem í flettinn ó eitthvað er kekkjókt skýr og það verið blandað ösku... nei hvaður að... Það er útgl, útgl. Og það er eitthvað svona lísingar sem finnur líkamlega bræðið og líktinn að þarna ásam stæð. Hán er leiðvist að hitta manga á gamlóstað. Já, þeir er á gamlóstað. Þeir komið heims og... Þeir er allí. Þeir er svona að mangi á allí og hán sé að allí fær að vera viðni að þessu hafandi alustu við svona all snæktinnar og presstsetturinnu. En svo gista þeir líka á bænum og heiðra í henni þessu að gráta alla nótina. Og þetta er bara alveg nýstir. Og þessur eitthvað er eitthvað ein demt ámann rétt eftir að ljúfjur degir og maður er svona að drein eftir fóriðinni sem lesandi þannar sko. Og mér finnst haldur eitthvað ein sannar síðu svolíti að hann beirið að fara nýður í eitthvað dal og svo diffkar hann bara eitthvað ein brjálæðisleg og maður þessu lesandi bara... Hvernig kemst ég kemni þetta? En svo skróar hann aftur aðeins upp gleðina, kinnir Snjólf aftur hinn í svöguna og dóttur hans. Og þá hefst kannski svona loka hlut í bókarinnar eftir svona upptætturinn. Endur koma Snjólfs og dóttur hans áslög þegar koma hann að með skipun eftir að sæst að hann er hún ekki maður að hann mista þrjú börn í Ameriku og á hver að snúa aftur heim. Hvernig slóði þetta þegar því þess að verður búin að lesa þess að þetta smáaleitur í byrjun kominig inn með þessa uppvæstasög og svo kemur Snjólfur aftur? Fannst þetta vel undirbygt svona tvumísminundi handrið en samt eitthvað hinn? Já, mér fannst þetta bara ganga vel upp. Mér fannst þetta alveg mixens þegar hann mætir þarna og það verður svona spennar því þarna nú kemur Amerika helga hnúk og með þess að stelpu hann áslögi og hann verður svolítið fórveitinn um. Hún kind svo skellilega til svo því hún kan ekki íslensku? Nei, það er nefnabla... Hún er með eitthvað svona töf klipingu sem einhver séð og strumpuvu og stendur þarna og maður strax fórveitinn hverir þarna maitt. Og svo skellilega sér á hefstbak að leðinni úrferginni og á bægin og hann er eitthvað svona pín að sína segi allir og er eitthvað svona sér á hefst og heldur bara henni í faksið og er eitthvað svona töf hann er eitthvað fjallið mínu og er ekki flott og miklu betirn í Amerikó og hún er bara verið næs. Fyrir skellilegt. Það glæsilega við bara við íslensku náttúri. Næs. En hún er meitt sko... Hún óttast Jóhannu svolítið fyrstu dagarna. Jóhanna er náttúra bara orðinn þarna eins og lýðilík. Já, hún er bara draugur á ein heimíli og öðvitað verður hún hérna áslög þá tíi og tólvarra bara listigjála á þessu konu, en... Sko eins og hvað á ein heimíli en líka með eitthvað svona þrúandir að nærveru það er með að líka tilfinni hún. Hún er þarna eitthvað neginu og það er maður finnur fyrir enni í húsinnu. En henni er tekst samt, nærtökum á málinu og henni er tekst að skilja að sásaka Jóhannu. Jóhannu segirinn frá séðinni sínum. Áslög hefur mist séðinni sín. Þannig að það er ná saman þannig gegnum þessa sorg og hún fyrir á orkeninn og hún kemur meir og meir en ég er herpegennar og það er verða svona... Það mynda svona móður doktið sambat svona smá eins og bara Jóhannu er fær um í sínu ástandi. En á meðan eru eitthvað einn ætljó mangi þeir eru svona sínsla um hér og þar og svona stríða áslögu og man fær svona emið já á ætli hann er rannalögmaður og hann er svona svolítið mikiðlega. En áslög emið hún svona eins og kannski lesandi sér svolítið allt að góða í alla. Hún sér að hann er svona rúmur eitthvað. Hann er rúmur en pínum einskilinn og á þessum saman tíma þá er hann líka pínu svona að geta segít allt veið hultu fólkið. Jó. Og þar er einhver svona aðeins svona meira þar sínir allt eitthvað svona tilfinningar og það er eitthvað svona næmt við hann líka. Er þegar ekki? Já. Hann gengur inn í hultu heimann og það bara. Ég þar var ég bara hvað ert að gera við reyntaföntinn. Hvað hérna keftið þú þetta? Nei, eða þú veit þetta er mjög merkilegt að þegar eins og sér það er hún lýst sem er rúmur í balta og hann er þarna eitthvað Þú veist hún er með eitthvað dúkkur sem heita þarna Daisy Lacey og Stacy eitthvað og er eitthvað dúlla við þær og þeir búða til eitthvað hei, sekja, kalla og far eitthvað að kasta ein til og frá til að sýta. Þú veist, þetta er allt svolítið groft og svo er þessar sénir það sem hann gengur og er í eitthvað samtæli við álfanna og fer sér hann í heimsökn til þeir á það. Nei, þetta er mjög skriðið. Þetta er mjög svona Þetta er mjög stóðið út í tungsljósi álva blætið saga, fekk ég að tilfinninguna en hann er náttúrulega samt að segja eitthvað með þessu. Já, hann kemur svoðnunni vel frá það er svo svo ríku álvar og þau sikla á skipi og þau koma inn í helli en inn í þessum helli og þá er húnum bóðið þessi eins og samnikur við dyrhavillin það er bara steint máttarins fyrir hjartaðið fyrir hjartaðið og hann gengur að þessi, þessum dýl og rangar við þessi eftir að það verið transi þau finnan að hann gengur fram hér á þeim svarar ekki til kallavann áslug og manki klivrar upp ekkert í þess að hafa hann glett og áttu nýður og rangar sýðan við þessir mann, ekki þessi því og ermet hennar röðið að stein þessi. Þá heltið að við varum að fara að sjá mjög mikla breytingu að alla. Já, þú hugsað er það. Já, ég heltið að myndið bara snúast, hann er búin að gera samnikin. Já, ég myndið bara vundur eða þarna eitthvað neginn. Já, það er ekki alveg þannig, hann er ekki alveg. Hann er ekki alveg, hann er ekki alveg. En þessi þessi tókstrétta meitli trúarínar og trúleisissins heldur svolítið áfram er það ekki eftir þetta. En við vitum af þessum samnikin sem við að gerðir. Þannig að undir liggandi þá er þessi tilfining fyrir því að átlið sé Rungumeyin innan Geisalapa. Ég er það rétt eftir því hvað mannum finnstum um mjöldi fólk. Já, þessi sænnað skrifur kannski frá svona katholsku sjónrónnið þannig. Samkann tövendir er hann Rungumeyin. En svo lýður tímin og þessi ótrúleis skrifnasein að þessi Jóhana rísur ekki. Ég er þetta að bæta. Man veit að Haldur trú og hún er góð. En ég væri að segi, ég er eitthvað neigin hann hanski er hann betur sagtir að hund hultu fólk megin því trúin er Geisalapa unna að breðast húnum. Hún rétti hann um ekki þegar hann ekkert laltariðs og hún rétti hann um ekki þegar bróðurann stó. Hún er eitthvað neigin aftur aftur spú inna svíken að ræta eitthvað neigin að byða með um bænir. Það er aðað einsleidast í svalli sem hann pappans síðan. Líka kvarvinni í Kaukvunni öfn, fórum þegar. En já, svo er það áfram Jóhana. Jóhana eittiskyldið sinn egin þátt. Floppið ekki í þessi bók, en Jóhana er alveg rósalið. Rósalið saga. Á þessum tímaponti þá er hún bara hel sjúk í rúminu. Man veit ekki hvað hún er búin að leggja lengi. Og svo eitt dæin þá rísin úr rekki. Og sér, að nú er jáðinn kát. Og svo spilar hún eitt alveg fræðilegt lag á pianoið. Og svo bara fyrir hún aftur hún í rúm og hengi sig. Það var svo skrítins eina. Og við langaði þessant svo að trúa því hún var kát. Allt í tekstarnum. Strítið á mótiði. Þetta er fræðilega lag. Brósið sem var eitthvað einhvern ogíslegt. Þetta var eins og að horfa að Döðan mann hlæja. Þetta er alveg ríkælei lísing. Man finnur hvað eitthvað eitthvað... Þetta er svo óðhrósalega og óþæilagt. Nú er jáðinn kát. Gyrir eitthvað leiðgrit sem að trúa þér ekki á. Það er eitthvað eitthvað eitthvað að trúa þessari gleyði. En það er eitthvað eitthvað í manni sem langar svo að trúa. Það nær sér tóxtrættu. Og þessi mjög óþæilegi frási sem hún segir. Þetta er minn síðasta skilding til örlögin. Og það er mér eitthvað búin. Og svo endar það náttúrulega mjög ílla. Og það er náttúrulega í ífræðanum talaðum að fólk sem fyrirferir sigur að síðurstu dagan að síðursta dæin fyrir verknæðin að þá fyllist að gleyði. Það lösnin er kominn eitthvað inn. Þannig að það passar þarna alveg inn. Þetta er eitthvað síðasti naglin í þessari prófræn guðs á alla. Þetta er svona jobbsbókarstemming. At allir bara fær hvert sjokkið að eftir öðru mjög ervætt líf. Það er þessi trú allt í kring. Og það er þessi tilfæning að guðið sé prúfa trúhans. Og hann bara stendur ekki yndir í. Hann neist bara beint til efnisins eftir þetta. Eftir þetta verður hann ótrúlandi. En já, það var svo ótrúlaisárt fyrirleisand að kveðja Jóhunni í hefna. Já, hún er svona hérna... Hún er náttúrulega listamæður. Man finnir að það svona glögt hún er svona næm eitthvað nein á heimin og hún er svona tónlistakona og hún er elstup í Kaukmanahöfn. Og það er líka eitthvað svona við hennar hlutskifti upp í sveit og hérna á hérna hann mann sem er þessi lélige presst úr eitthvað neginn. Eitthvað fyrir tilfunninguna að það er svo mikið sem fjækk ekki að blómstra og það er svo saft. Og maður færir það aldrei bingt en maður heirir aldrei í hennar hugsunum eða... Og það er aðeins þarna í samtæli við heimin svöngvaran og heimin sem hann kemur með. Að heira bara allt sem að hún hefur hún vorkenið sér óverlega og hún hefur misti svo neirinu, það er svo margt anna sem er fjækk ekki að vera það. Það er það sem dæra þarna með henni. Það er vera það eitthvað fyrir þessari ramíslensku vosbúð. Það er valdaðið vera þetta. Það er valdaðið vir Himsborgar blómið þannig. Og við erum líka að lesa þessu bóki þeprú að mars. Lýðurum svo að þetta sé mániðunni til að lesa um þetta. Erum samaskapið ekki, en þetta er eitthvað svona væp. Já, þetta er eitthvað svona væp. Þetta er allgjörðmars væp þessu bóki. Þetta var síðasta þólruinninn og eftir þetta þá fyrir allir hann er orðinn hvað er hann 15, 13, 14, 15 eitthvað svo leys. Og þá fyrir hann að læra til þessu að underbúja segir nám í Reykjavík og verður svona mikil vinnur að lýta mjög upp til Snjólfs sem að kennur hann um mennsku og og dunnsku og ímest tungumál og allt sem hann veit. Og hann verður svona allgjörðmars vissar og finnst hann alltaf miklu klárari og betri heldrum allir aðriðr. Trúluðsi, súta og intelektuál. Og maður hefðu hefðu henni okkur að þannig. Kanskja hef ég verið það hann í ásaka. Veim að fara á hvernig myndir upp í höfan og hann er alveg það. Og svo er áslögða þarna og hún er allt að sama blómið og hann er hann alveg skotin í henni emið en hérna er eins og verður ofta getur hann alveg megar ekki að sína það sem að skeilur alveg í þessu og allir eitthvað svona stríðað þeim tveg og sama aldri og ofta hanga saman. Það er svona óþólandi að sína sé fyrir henni og allgjör svona unglingur á röngunni. Og tilfíningarna virður það stá að vera áslögða mén líka. Hún verið skotin í húnum, hún alveg sér alltaf einhvernig ljósvíði í húnum líka. Og þetta er rosa mikir svona tókstreiðan. Þetta verður það viner og svo fer samfélagið í kringum þegar stríðað þeim að þau verið í hjón og þá verið þau einhvernig óvinir og dragast í sundur og þetta er Þetta er löngganga fyrir lésanda. Þetta er löngganga og mis áhuga verð svona. Ég hef einhverji leyti, en samt ganski ákett lýsing á svona ungu manni sem er að reyna að finna útúr sér með mjög takmörku verkfæri til þess. Og það er emið kannski síni sér rússala velji þessu brevi sem er stór örlegafældur þannig að hér lóginna að kemur konabæin, stúlgabæin sem hér anna, hún er að sjöma á því fermingaföt og hann einhvernig enn fyrst finnst því svo mjög ljót og astanleg og svo kvöldinn verið verið svona æstur ég verið einhvernig eitthvað og mjög vandraðilegt úlengja hormonaflakk. Og svo skrifa hann þenni bref í einhverju brefleði og það sem hann byður hann að koma upp í herbygisitt daginn eftir að sé eins og hrættu við skumminnæ og hann segi nei að hann hóta henni með vegip draug og hérna bölveni eitthvað svona allt sitt líf og bæla sér hann að seti einhversu til hennar. En skamansinn, svo mikið fyrir bref að hann setur henni bók, svolíti svona innsilstemming. Þetta er mjög finti bref, eitthvað kontra þið hætti mig og hérna að því þú ert þú sæt og flott brefsten, eða þú kemur ekkið þá breflestegjum en senda draugu eftir og þú munt dæplaði lífa það. Hvað ég? Sjást. Og auðvitað finnur áslugið þetta bref og erfitt með að fergja þetta. Hún síðan í fermingunni þeirra, það kemur að því þá fyrir hún að dansa við þann að læknast hóninn og hann verið róslega afbryðið samur og það kemur saman í séna það sem að þau hérna afhjúpa þessa afbríði og koma þá kannski svolíti upp um tilfiningar til hos annars. Einmitt. Bókin endur svolítið þar að þau sitja saman í túnsljósi og eiga svona að nokku einlagt samtál um tilfiningar sínar og alla miskyldningarna sem að hafa færið á mitt leira. Þeir er svona, já, það gerur svoltið upp þessu svona fjarlægð en hann líka segir enni eitthuninn hérta sitt. Hann segir hann hafi selt hérta sitt til alva og trú ekki okkur við og ebnið er allt og allt þetta, en hún ítrekka sitt og svo tekur hún steininans hérta steininans, hérta steininans, hérta steininans, hérta steininans, hérta steininans hérta steininans, hérta steininans, hérta steininans steinmáttareins og skrifar með krossin sem hún hefur um hálsin, namnist... Ristrian, ja, Jesus. Hann er ekki mjög saftur við það. Nei, hann er ekki saftur við það og reynir síðan að losna við Jesus á steininum og meiður sig og hérna kallar á hana og hún kemur og svo endur allt af að þau hérna, hvað gera þeir? Þeir síngja saman? Ólafur Lillí Rós. Ólafur Lillí Rós. Hérna við allarum mann sem að fórðast álafum eða því að trúa á Guð, eða Krist. Ég held að hann lagst neist að við emitt líka valið sérstaklega erindi með sko Santi Marju sem ger þetta sérstaklega katholstkan endi. Og þetta er mjög skrítinlegt til að skilja við bók. Þetta er skrítinlegt til að skilja við bók. Eftir það hefur þið komið að unnir bóks annar bindi eftir þannig að leistur hefur þið resa í hann? Ehm, nei. Nýmá að þið beða með um að komið framhaldsvítar. Ég verður að segja, mér finnst það ekki skilja við allakertan svona á þannhátt að mann langi sérstaklega að vita hvaðan fór að gera neist. Og kannski, en svo hann kannski, lokum sko varðandi þannig endi. Það var að búin að dreima þannig að dröim. Það sem að skrattinn kemur og er að breyta fólk í steina. Og hann er þannig í röðni að vera breyttur í stein. Og oktaðst hann að örlýsinn. Hann heirir í bróði sínum, sem er að varan við. Þú verður að koma að rundan eitthvað svo, svo að hennar álva, kongurinn eða skrattinn, breytið þeir ekkert í stein eins og hann gerði við. Það fanns mér líka að mjög sterkur kaplið sem satt í mér. Það var eitthvað eitthvað eitthvað koma til þessu örlög saman. Og mér fannst að setja þennan endi af stað, með að þau ég návát tala um sín mál, að þegar hann er byrja að fá eitthvað eitthvað eitthvað svona fræði af andanum að það þeirra að berga sálsinn. Þetta er endar mjög fattig og dröimur og lýsing og sérstaklega þegar ljúfur bróðir hans kemur. Það er solgt eitthvað klárar einhvern kaplega eða setur á staðin sem þú segir. Það maður trúið því að ætli muni kannski einhver tíman ná að... já, hvað? Hvað vonum við fyrir alltaf? Komist reittum meginu við kjölinn? Já. Þetta er svona ljós sem við sjáum alltaf mistært inni. Já. Já. Já. Enmitt. Það var það eina sem er eftir í þessum þætti. Já, nei, hvarðinn? Rán, Fleyring, Undir helgar núk? Næ. Ég hefðu að fá að segi nei líka. Takk hérlega fyrir spilið. Ólaf reið með björgum frann. Villir hann, stiklir hann. Hittan fyrir sér álva rann. Það reilur login brann. Blíðan laði berinn undan björgunum. Blíðan laði berinn undan björgunum frann. Það kom út eina álva mær. Villir hann, stiklir hann. Sú var ekki Kristi kjær. Það reilur login brann. Blíðan laði berinn undan björgunum. Blíðan laði berinn undan björgunum frann. Það kom út eina önur hinn þriðja. Og loksinn fjórða. Villir hann, stiklir hann. Hún tók svá til orða. Það reilur login brann. Blíðan laði berinn undan björgunum. Blíðan laði berinn undan björgunum frann. Velkomin Ólafur Liljur ós. Villir hann, stiklir hann. Gakk í björg og bú með ós. Það reilur login brann. Ekkir vil ég með Álfum búa. Villir hann, stiklir hann. Heldur vil ég á Kristmin trúa. Það reilur login brann. Blíðan laði berinn undan björgunum. Blíðan laði berinn undan björgunum frann. Saksinu hún stakk í síðu. Villir hann, stiklir hann. Ólafur nokku svíðu. Það reilur login brann. Eileið nema lítil stund. Villir hann, stiklir hann. Ólafur umgikað upp önd. Það reilur login brann. Blíðan laði berinn undan björgunum. Blíðan laði berinn undan björgunum frann. Vend ég mínu hvaði í kros. Villir hann, stiklir hann. Sántí Marías ég með þós. Það reilur login brann. Blíðan laði berinn undan björgunum. Blíðan laði berinn undan björgunum frann.
Undir Helgahnúk kom út árið 1924. Verkið skrifaði Halldór Laxness í Benediktínaklaustrinu í Clervaux veturinn 1922, þá tvítugur - og hafði kaþólsk trú sterk áhrif á verkið. Skáldsagan er uppvaxtarsaga
Samantekt
1. Umfjöllun um "Undir Helgarnúk":
Þátturinn fjallar um Haldór Lagsnes og skáldverk hans „Undir Helgarnúk,“ skrifað árið 1924. Bókin er dýrmæt vegna trúa og mannfræðilegra spurninga sem hún vekur, sem má rekja til persónulegra reynslu höfundarins sem tvítugs manns.
2. Persónur og atburðir:
Sögupersónur, þau Kjartan og Jóhanna, upplifa bæði gleði og erfiðleika í lífi sínu. Kjartan ýtir við sínum lífsgildum og glímir við trúarlegar spurningar eftir að hafa misst fjölskyldumeðlimi, á meðan Jóhanna berst við þunglindi og þróast í gegnum sínar persónulegu hindranir.
3. Stílfræðilegar athuganir:
Stíll Haldórs í þessari bók er settu upp sem djúpstæðari en í fyrri verkum, og orðaforðinn hefur aukist. Ekki hefur bókin þó vakið eins mikla athygli á sínum tíma og önnur verk eftir Haldór, og því var lítið skrifað um hana.
4. Samfélagsleg og trúarleg pæling:
Þátturinn leggur áherslu á mikilvægi trúar og samfélagslegu kerfi í verkinu. Skoðað er hvernig persónur bónarinnar glíma við sinn trúarlega og efnahagslega veruleika, en einnig hvernig fjölskyldutengslin verða tilfinningalegur áverki fyrir þeim.
