Það er það að það er að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er uppið eða á að hafa verið uppið einhver tíma á þjóðvöldisöldinni, kannski þeirri tóltu.Hvort Þorbjörg Kolka var til í raun og veru, það veitum við ekki og um það verður ekki fjallað í þessum þætti.Hins vegar ætla ég að lesa í þættinum þátt af Þorbjörgu Kolku á Kolkunesi.En það var þáttur sem engin annar en Hjálmar Jónsson í Bólu, eða skaldið Bólu Hjálmar, setti saman á 19. völd.Hjálmar er kunnastur fyrir vísur sínar, nýðvísur, jafnvel, en hann skrifaði líka skemmtilega þætti og ýmislegt efni af öðru tægi.Og hann tók sér sem sagt fyrir hendur að varða veita þær sátt.Þáttur sem gangið höfu lengi um Þorbjörgu Kolku og komað þeim fyrir á einum stað í þessum þætti af enni.Og þátturinn hefst á þessa leið.Grímur hétt maður, það var Gunnarsson, Þorgrímssonar Veðursbár, Grímssonar Grenlænska og svo að yngi bjargar Þorgrímsdóttur frá Silvrastöðum.Grímur var búsýslumadur mikill.sem þeir frendur höfðu allir verið og hinn mesti yfirnaðarmadur.Hann var sjógarpur mikill og ablamadur og réri jafnan færan sjó.Þátti hann skreið mikla því þá var hinn besta útræði á skaga.En hann bjóð á bæði þeim sem hittir í höfnum á vestanverðum skaga.Það var eitt sumar öndverðilega að grímurbóndi gekk af rekjusinni snemma morguns til að sjá um auðræði sín.Veður var gott og lokn á sægin.Grímurgata líta hvar skip kom róandi vestan yfir húnaflóa og stemdi að hafnabúðum.Átti skipið enn langt til lands.Hann sá að skipið var stort og mjög hlaðið.En gekk þó all greitt og sóttist knálega.Grímur gekk til strandar og vildi vita hverjir farmen væri á skipinu.Skipið bar nú brátt að og deildi hann að ei var utan ein ár á borð og rýri einn maður tveim árum.Þengti búndi að sámundi hafa aflí klónum er svo knálega rýri einn hjapn stóru skipi hlaðnu.Skipið var allt steint niður að sjávarmáli.Sá sem undir árum satt rýri upp í lending.Grímur gekk í flæfi og kifti skipinu á þurrtað framann.Þá leiðt sá upp erundir róðri satt og meldi drengilega var á móti tekið og muni fáir betur gera.Þá sá Grímur að þetta var kona mikil vexti í sjómanaklæðum.Búndi hilsar henni blíðlega og spyrjaði nafni og hversu ferðum hennar við viki.Hún hvaðst Þorbjörg heita og verið af Hornströndum eða hvert er nafniitt góður drengur og hvar hefur mig að beigðum borrið.Hann hvaðst Grímur heita og verið að búandi hér á landu upp og hétti bær sinn í höfnum.Þorbjörg svarar þá. Mjög ber nú undarlega saman.Þar ég hefi komið frá bæðheim á Ströndum er heitir höfn og átti þar þann mann er Grímur hétt.Ég er ekki von að fljóttar hafi skriðið yfir flóan þar sem ég var laus úr hafnarvöra á náttmálum í gær en mun nú sæta miðjum morni.Grímur hvað þetta fyrirn mikil eða hvert viltu ferðast og hvers er endis.Þorbjörg hvaðast verið að leita sér bústaðar.Þar ég get ekki lengið.Engur fest indi á Ströndum og vil ég því vita hvers fulltingis þar er að venda sem þú ert.Mun ég ekki ef skipi bera farm.Fyrir en ég hefi bústaðfengið þann er mér líkar.Bóndi svarar þá.Allan þann greiða vil ég sína þér sem ég má og þú vilt vikja.En þó forvitnar mig að vita fyrst ljósar um hægið þína eða hverjar orsakir því hafi hingað dreyið.Þorbjörg hvað svo vera skildi.Byrjar hún þá að segja æfisögu sína þar til hér var komið.Hún segir.Ég er fætt á Ströndum á bæði þeim við Hafnarvóg er heitir Rekavík.Fadir minn het einar og var Þorgjörgsson en móðir Þórhildur Þorbrandstóttir úr Furufyrði.Voru hvore tvekja af góðu mættum.Og þóttu í heldri manna röð sakir auðs og atgerfis.Þau settu bú saman í höfnum í Hafnarvógi.Grættist þeim fljótt mikill fjö.Þar hefði bæði voru hinnir mestu búsýslu menn.Fadir minn sótti mjög sjó og var hinn mestu eflamaður.Voru þau þannig saman í þrjú ár.Unns móður mín var þá létt að mér.Glöttust þau hjón ekki allítið.Því þau höfðu talið að sér myndi eigi barna auðið verða.Það var svo einn dag um sömar.Að fadir minn var róinn til fiskjar að vennju.Að móður mín tók léttasótt.Var þar ekki kostur góður að yfirsetu kvenna í víkinni.Varð hún því mjög uggandi um sinn hag.En jóðsóttin var hinn strángasta.Og þeirr minnstvarði gekk konan okkur innar að sæng húsfreyju.Konan var við aldur en þó röskleg og svipmikil.Hún hafði yfir sér bláa skikju með rauða skarlat skollhúfu á hafðiog bar lítinn sekundir hendi sér.Hún hilsar á húsfreyju og bauð henni liðsinni sitt í viðlíkjandi nöðsin.Húsfreyja tók því þakksamlega.Nótt hún þekkt ekki konuna.Þessi kona reyndist gunna velað gegna ljósmóðurskildunni og að áliðinum degi fætti húsfreyja meibarn mikið og fríttsvo ekki þóttist menn meira barn séð hafa áður.Ljósmóður tók meiguna og nefndi hana Þorbjörgu og er ég svo hins sama.Síðan reyldi hún mig fórkostulegum trefjum sem hún tók úr sex sínum,bjó síðan að hægindum húsfreyju og mælti síðan.Nú hefur þú löst, fengið og lukkuselt barn er af þér fætt.Því býð ég þér nú fórstur fyrir meina meðan hilsa þeinn styrkistog mun ég henni úr uppeldinu skila þá mér þykir hentast.En ekki mun ég greina þér ljósara í þetta sinn hver ég er og er ég þó landsetið hinn.Húsfreyja tók bóði hennar þakklátlega og skildu þær að svo mæltu.Hvarf svo aðkomna í brott með meiuna?Littlu síðar kom fadir minn heim af sjó. Varð hann mjög ókvæða við.Þegar hann sá og herði hver umbreyting orðinu var á heimilinu.En húsfreyja bað hann vera gladan við þetta mundi velgefast.Lett hann sér þá vel líka.Nú voruð að segja frá uppfóstri mínu að konathessi hún bjó í hól nokkur.Nú voruð að segja frá uppfóstri mínu að konathessi hún bjó í hól nokkur.Skamt frá höfnum því hún var huldukona, er menn svo að kalla.Hún var ekkið og ótt í dóttur, frumvaksta þá er úlfhyldur hétt.En sjálf hétt ekkið hann úlf Björg og ekkið var annað fólk þar.Í þessum hýbílum fættist ég upp þar til ég var 8 ára gömulog var ég vist ærið bráþróska.Af því ég þá fengið atgjörf og vöxt sem aðrar megar 16 vetra.Af því ég þá fengið atgjörf og vöxt sem aðrar megar 16 vetra.Og þar hafði ekki ofinnilegt afl með stórmannlegum fríðleika.Og þar hafði ekki ofinnilegt afl með stórmannlegum fríðleika.Kendu þær mæðgur mér ímsar kvenlegar listir og handiðinir,hverjar ég lærði að kalla sjálfkrafa, en þarfir utanþá lagði ég mig mjög eftir smíðalist og ímsum stórvirkjum Karlmanna.þá lagði ég mig mjög eftir smíðalist og ímsum stórvirkjum Karlmanna.Martmundi ég einnig í fornum vísendumog mátti svo aðkveða að mér væri allt í augum uppi,en það var þar kostur á menntun hvers konar.Leiðin og tíðin fyrir mér, með henni mestu framför,þar til ég var átt ára.Þá var það einn dag um sumarið, sem var og minn afmælist dagur,að Fóstra mín uppof málsitt og talaði til mín á þessa leið.Nú er svo komið Þorbjörg Fóstra að móðurþinni munnþykja málaði vita hvernig það var.Það var það sem þú varst frá henni borinn,en góð þykir mér hver svo stund sem þú ert hjá mér,en mun ég nú fylgja þeir í dag til móðurþinnar.Bjóð hún mig þá forkostulegum klæðum og skartiog skynkti mér marga fási eða greipiog bað mig vitja sín þá ég vildi.En örlaug mín myndu þaðan liggja.Það var það sem þú varst frá henni borinn.Þú, mín myndu þaðan liggja,ðótt síðar kemi fram.Síðan gengum við af bústæð hennar.Var það hóll fagur að sjá, að utan verðu,skamt frá túni fóreldra minna.Þetta var öndverðan dag um háseumar í blíðu veðri.Við gengum að að læka einum litlum, er til bæjavissiog sat móður mín við lækin einsömul og gretti hársitt.Við hilsuðum á hana blíðlega,Þessuðu mána, blíðlega, en hún tók því með kurt eysi.Þá mælti fóstra mín, nú færi ég þér húsfriðja, dótturu þína.Og vænti ég að ekki myndi hún meiri þroska hafa tekið út hjá þér,ef hún alist upp þessa tíð.Er hún nú átt ára, sem þú veist, og myndu færi fulltíða megar hennar jafningar,en mikil myndu verða forlug hennar og merkileg.Ef hún þess ógnotið, að ég er landsetið hinn og bý hér skamt á brott,og svo hafa forfeður mínir búið langa efi, ef hún mér jafnan hugsaðst vel til ykkar hjóna.En þú mátt búast við því, að vel þurfi að mær þessari búa,því hún er skapmikil og óaflátsöðum.Móður mín satt lengi í þungum þungum yfir vexti og vænleikmínum og ætlaði hún nöymast að trúa að þetta væri ég,en hvaðst þá kena ættarsveipin, og móðurlegar tilfinningarsannfærðu sig að lokum.Síðan bauðun fóstruminni að þykja af sér hver þau laun sem hún mætti veitafyrir uppeldið, en hún hvaðst engin laun vilja,en góð þykir mér vinátt að þín og velunnan.Síðan hvaðti hún okkur maður með vináttu og sorgarsveipog hvarf síðan á brott.Fór ég heim með móður minni og síndi hún mig föður mínum,var þann mjög gladur við og undraðist vænleik minn.Síðan settist ég heima í heim mesta yfirleiti,skorti mig ekkert að þeir aukamætti fram að minn,en skap mitt var stort og mikilhæft.Var ég því að augnirni kölluð kolka því ég þótti kelkin og óaflátsömog var vist ekki með.Þallu við allþýðu skap.Liður nú fram tímar þar til ég var átján ára gömmul.Þá misti ég föður minn og móður mína litlu síðar.Létu þau mér eftir þar sem ég var einbyrni allmikið góðs,engum í lausafea.Nú voruðu margir ungir menn til að byggja mín,en ég var ærið mannvönd.Þó ólst þar upp í byggðarlögum ungur maður,sá er grímur hétt þótti hann afbræð annara mannafyrir flestra hluta sakir.Þessum manni játæðist ég.Og gengum við að eigast og settum álitlegt bú samanað höfni í hafnarvogi.Þauðum við ekki lengi verið saman áður okkur grættist sónur,var hann skýrður Sigurvarður.Sigurvarður var öll merkið þess að verða myndi afbræð mannaef hann lifiði.Bóndi minn grímur,reyri gefnum til fiskjar á sæ út,var hann aflamadur mikill og formaður.Svo bar til eitt sumar að áliðinuað grímurbóndi reyri til fiskjar að vennjuog sætti langræði miklu,gekk upp mikill breym og íldsæfi um daginnog barmenn loks af miðunum þá nótt var komin.Steinn okkur sem ekki sást um flæfi,hann stóð gagvart lendingu.Og á þessum steinni steittu þeir.Mistu þar skipferjar allir lífsitt.Utan einn unglingsmaður komst á land með lífiog var þann því til frásagnar um dauða einmannsmins.Nú má nærri geta hvað mitt stóra skaplindihafi haft að bera að missa svo vofeiflegahinn besta og ástkerasta mann í blómstrandi esku.Var nú mín eina hugun,sónur okkar, þryggjára gama hlá,en hér fór sem mælt varer einbára rýs, er önnur vís.Svo að þremur vikum þaðan í frádók sónur minn sótt og andadist.Þá ég hafði nú afstæðihinn grimmustu áhrif, sorgar og saknaðar,þá réði ég það nú af að sundra búnað minnog selja ýmsa regnin mínarog yfirgefa síðan það pláss,þar sem ég hafði hinnar mestu skapraunirþurft að þóla.Hugbóð mitt tjáði mér aðfórlögum mín myndu ráðastþessu meginn flóans,þangað sem ég er nú kominn.Svo þegar vetraði,þá lagði ég smíði á stofnog tegldi bátennan á hverjumég er hingað flottinn yfir húnaflóaog bara á hann í gærlausa fyrir það og áhöldsem ég mátti síst án vera.Hef ég svo síntir bóndihinn að mestu atbyrðiæfiminnar hingað tileftir sem tíð leifir í þettaog forvittnar mig nú að heyrahvers fulltingis þarravenda sem þú ertþykir mér sem þú munirlíðmenni veraog farar hillirhafi mig hingað leitt.Grímurbóndi hafi lít á sögunameð henni mestu aðteglihann mælti nú.Svo líst mérað það erskaflindi þittsem þú munir vilja vera sjálfráðog þinn eigin herraog mun ég leitast við að gjörasvo til þín að þér mættibetur líka.Fyrir því gefi ég viðnesþað sem hér likur.Þar máttu bústaðinnsetja upp og fáöll þau föng sem ég má veitaog er hér fyrstaviðarrekin sem hér finnstnægur.Skal þér alltheimilt vera semþú þarnast.Mun ég ráða að þér verka hjónog framleggja nægar vistirað svo stöttu.Þorbjörgþakkaða hann um drengskapsinnsíðan riðja þau skipennarog riðu því til hlunns.Fannst bonda mikiðtil um fegurð og vannleikskip sinns. Var það tíæringurmikill og skröllegur.En ekki þóttibonda minni fyrir þvívera hversu mikil gæfiðþú og auður allskonarlág í farminum semkonan hafði komið með.En núrið þorbjörg sér verka hjónog tók svo til bæjarsmýðisgegn smýðin fljótt.Reisti þorbjörgbæ ekki stóran ensterklegan og skrölleganog kallaði á kolkunesi.Grímurpondiskoðaði smýðin að þá henni varlokið og dáðist mjög aðfegurð og hagleikenhann förðaði sig þó áað þorbjörg hefði valið hinnófimlegustu svola og ljótustudrumba af rekkafiðinumtil smýðinarþar sem hún átti þó betrikosta völ.En hún svaraðiÞessi óþyrmilegri trévaldi ég undir hagleikminntil bæjar þessaþví ég veit aðhann muni eigi lengi standanýja byggður verða aftureftir myndagen fagurðvildi ég láta smýðið veraog tröstsvo aðrir getur séð mittskaplindien þau hinn góðu trégetur þú bondi sjálfur brúkaðtil þinna þarfaog selgt öðrum sem við þurfameð fullu verðiBondi hvað hann að viðturlega mælatók nú þorbjörg til búnaðarog örðu bráttnæg feng hjá hennivar þar hinnnabnfrægasta veiðistaða og útræðifyrir Norðurlandaog helst aði lengi síðantók nú þorbjörg uppsjóróðraog reri hún einn skipisínu hinn stórahún smýðaði tré mannum ræði hvert með svo miklumaðleik að aktauðarlágur þeim öllum í einaaðaltauð hverju hún stjórnaðisjálf þar sem hún sataá bytta aftur og hamlaðiaf skutthafðu tré mann þessir allirárar úti mjög ramgerðiog reri hinn snarpastaupp í sjó og veðuren skip var gottog þóldi hvaðeinaog hafi hlustendur ekki áttaðsig fyllilega á þvíhverju Hjálmar Jónsson í bóluvar hér að lýsaþá áþór björg sem sagtað hafa setttré mann viðhverja ár í tíæringnum hennaren reypilaá millegiraog hún satt svo aftastog reri í raun og verutíu árumsíðan heldur Hjálmar áframÞórbjörg reri jafnan á hinndýfstu mið í hafútvar hún hinn veðurglöggvastaog höfðu allir í þeirriveiði stöðaregluað þá reri engin nefkolkasa til landivar hún og fiskisætlien allir aðrir mennþað er í frásögur færtað hún hafi fyrst mannafundið grunn þaðeður gröndasem liggur kringum Íslandog hún nefndi sporðagrunner á sumum stöðum12 faðma dýpiog þar brást henni sjaldaneða aldrei fiskursem á svo grunnudreyin erog innbyrttur lifandifiskurinn gerir í sporðakvæstí skipinusóttu menn úr sveitumofanhöstvertíðar róðra að hafafjöfnarbúðumí námunda við Þorbjörgu kolkuog helstað síðanlengi í aldir framvar þar fiskur stærriog feittar en annar staðarfyrir Norðurlandiog heilagfiski var hild bestakolka hlóð saman ógrunní skreiðar og nýtti allt þaðaf ablasínum sem þjónaðgatt til fæfismönnumog skeppnumhún leti verka hjón sínum að hyrða um ablafönginensjálfsóttu hún sjáinnlítinn hafði hún landbúnaðþað var eitt höstiðað byrjuð var vertíðþá var afli mikill og geftir góðarog sóttu menn almennt sjóog einn morgun mjög árlavar lokn og sjóveður hefð bestaþá rýru öll skipúr hafna vörumog ætluðu menn að kolkamundiþegar vera róinngrímurbóndir rýri íbrotti vilkingar og vildihver verða fyrstur á miðinen þennan morgunhafði kolka sofiðlengur yfir byrtu framen vandi hennar varsvo vaknar hún loksklæðist skjótt og gekk útlítast hún um og sérað vestan þóku leggurá spákonefellsborgog uppgangsveður er í loftien öll skip róinnþá verðurÞorbjörgu kolku hvert viðog hún meldifærist frek aldaflóanbreiðanskjálfaskiskautafjöllinmun það verðaminnistætt í öldef mörg verður ekkiá skagastrand í kvöldhún bjóð sér síðan sjóklæðumog ratt fram skipið sínusetti hún þá tremen sína í lagog tók snertiróður mikinnnorður í djúphitti hún þá sem síðastöfðuróið á grunnmiðumog skipaðan öllumíðumað halda til landsog hlýttuður hennivar þá veður að ganga uppfrá söðu vestrihjátt hún færðsinn í áframþá gott hún hitti grím bonda í djúpunumþá hafði hann róiðlangt fram úr öllum öðrum skipumog út á hinn dýfstu miðsátum enn hans þáundir mótróðrimjög þreyttirog þótti meira reka en gangagorkar ég er í skipið sínuá hliðvið áog meldi til gríms bondaog af snemma rériðuen og af seintmyndur landtakaeða hvernig gengur mótræðiðgrímur hvað það vera erfittog erum við þegar örþrótalangtir þó til landshvað kolkaog láttu einn þinna mannafara á barkan framog kasta til mín sterkufæriég bindað síðan fastvið minn bátog síðan skulum enn þínirsetja undir róðriekki þó frekaran þeim endistþreg tilen þú sjálfur stýrireftir bestu getuvar nú gert eins og kolkasaði fyrirog bætt hún skip grímsvið skip sitt all ramlegasíðan kvatti húntremen sína til róðursþrjöru þeir svo grimmilegaupp í sjó og veðurað rykti í hverju treen sjálf stýrði hún og jósog með þessum hættiflutti hún bóndaða lokumheim í Hafnarfurvoru þá sögum skipaða landi kominþau sem grinst hafðu veriðen skipin sem vantaðileitaði kolka öll uppiog létt ekki fyrir húnhætti öllum komið til landsog bjargaða á þessu kvöldiþökkuðu allir hennilífgjöf sína og forsjáog buðu henni laun fyriren hún neitaði öllum launumlitlu síðar hittigrímurbóndi hann aða máliog spurði hver launhenni myndu þykja bestfyrir lífgjöfunaen Þorbjörg mæltilítill að launa er þetta verðten þó vanhagar migreyndar um efni íróðrarveklingaef þér væri hægt um þaðbóndi hvaðst myndu til frestalitlu síðarsenda henni þri á tíuálunir vaðmólshún tók við þvíen þakkaði hann um ekkiþar eftir fundust auog spurði grímurhversu henni hefði líka sendinginhún svararlítill manlega var til tekiðvar það því efniannar veklingurinnog vantaði þó báðað þumlanabóndi hvað þess vera vonaðstórlind kona sem húnmyndi þurfa stóra veklingaog síðan bættan viðvaðmáli þangað til hún vardánægð og þakkaði fyrirog var hún bóndajafnan bjargvættur í kvívetnaþess er getiðað hallæri hefði komið á skagaá þessum árumog minguðu mjög fiskveðaren harðveidri og hórmissirvekti landbúnaðinnmörðu menn mjög bjargþrótagrímur í höfnumvar hafðingi þeirraum skagan ogmeðlaði vistum meðan til náðien svo komaða lókumaðhann fór sjálfanað skorta vistirKolka hjálpaði vönnumum forða allmikinnþví hann að þröyta ekkertþað var eitt sinn að grímur komaðmáli við hann og meldinú hef ég miðlegað svo mörgumbjargræði aðmig er sjálfan farð að skortaeða hvert ráðsér þú til að létta undirharðræði þetta og verjamenn vandræðumKolka sagði þáLítil sé ég ef ráðef þú sér þenginnþar sem þú ert kallaður höfvingihér á skagaen fyrir því áttu fáttað þú nýtir ekki smáttog hyrðir ekki svo vel fengðinnsem vera mætti á góðu tímunumen hjá mér skaldu hafa skreiðsvo mikla sem þú þarnastfyrir búþitt og hvað annaðsem ég má til látaGrímur þakka þennien hvað sér helst hugleikiðef kvalur getir ekkiðþví hann mætti verða mörgum mannitil lífsbjörgarKolka svarar þáekki kann ég ráð til þess aðláta reyka kvalog mig og ykkir að það myndi ekki enda svo velsem þú helduren ef þú vilt þessu einuframfaraþá skal ég kenna þig ráðun okkurHuldum aður sábýri í Ketubjörgumá veistanverðum skagasem heitir Grímúlfurhann er maður góðgjarn og heilráðurskaldu fara og finna hanní handlið veistluog láta hverju minnar við getiðhér er sprotisem þú skalta ljósta og bergiðog mun það þá uppljúkastbróður hann setir bergúlfurverðar hjá honumog mun hann gott til leggjaen getur þess að lofa því einusem þú getur síðan staðið viðGrímur baðan að hafa það kverirsíðan fór hann að finna þá bræðurog fagnuðu þeir honumGrímur bæða þaðog bæða þá bræðurum hjálp við að aflétta hallarinnþeir spurðu hverlið veistlahúnum þætti hafa kvæmustí þvíhann hvaðast ekki sjá annaðlífænlegra til almenning spjarkaren að kvalur rækiþá mælti bergúlfurvíst má reyna að koma því til leiðaren hos varirað þú munir eis og með farasem best hendarog víst skal ekki sá kvalurá þínum rekum strandaen þar sem þú ertað hefði ekki hér um skaganþá myndu mestu um ráðaGrímur hvaðastsvo faraskildumeð kvalreika sem þeir vilduGrímúlfur mælti þávarastuað gleima þeim fátækuþví þeim er engumgefin kvalurinn ef hann fæstsíðan ganga þeir til sjávarGrímur mælti þá til bergúlfsláttur eka reyðurráðstór vopna meiðurbyndundan björgunum ytribergúlfur í myrkindagur var þá mjög áliðinnBergúlfurgengur út í flæðiðog merkir sviðiðhann hvaðrenni reyður á landirétt á kétu sandiheljarböndin bandiað berga líð þurrvandiBergúlfur mælti svo til Grímshingað skaltu komaðmiðjum morni og sjá hvað því geristog munum við er hér skiljaGrímur þakkaði þeimfylgið sitt og hurfuð þeirbræður til byggðasinnaað morni kom bóndi átiltekinn staðsá hann þá hvar steipir reyðurá því á land hlaupiðmeð tvítugan kálfí burðarliðisöpnuðust með aðtugum samanað festa kvalinnsvo að gengið til skurðarkvalsagan fór sem örflýi östur og vestur til byggðannaGrímur bóndi stóð fyrir kvalnumog seldi hann umvörpumhúnvetningum og skakfyrðingumengum þeim sem ríkastir voruen skeitti lítumsveitunga sínafengu þeir margir lítið og sem rekkjertKolkalskar sérbyrðir miklar á kvalnumog hún meðlaði margum fátækumen Grímur fekk af ofyrðinguKolka mælti þá til Grímsnú fór sem við grunnaðiog mun bráðum koma hemdfyrir ágerðni þínu og ódrengskapog ættmenn þínir munu þurfaað gelda fyrir þaðþess mun ekki auðið að gengi síðanog gefi þína meðan þú vart uppien það er mæða mikilþegar saklausir straffastmeð göldum hinn að sekuen Grímurhvaðst ekki mega sakast um orðin hlutþað var svo á skömmum tíma eftirhennan kvalrekka þau tíðindiog bæ þeimer heitir á Kaldrannanessien þar bjósa á maðurer Þorvaldur hérþað var bróðir Grímsbónda í höfnumog var all kert með þeim breðrumÞorvaldur var góðurauðmaður, það var skilvísmaðurog gegn og mannhillamaður mikilþað nátti tvo sónu, nokkuð vakstaog hinn þriðiungur maður var með honum á fóstrisem hétt KáriGríms í höfnumhann var afbrað annaraungra manna fyrir flestra hlutasækirsvo bara til eitt kvöldá Kaldranna þegar fólkallt var komið í sæti og sattþar að kvöldverði að hvertmannsbarn sem í bænum varvarð skindilega bráðdött hverþar sem hann var kominkunni enginn frá þessum atbyrðumað segja og fór enginnfregna þessu á nóttþessir getiðapresturinn okkur bjóð þá íketu á skagahann var klerkur góður og mikil trúmaðurþessa sömu nótt varð honumsvefnfátt í rekri sinniog bara mart fyrir hanner honum þóttu fyrir hinn veraog undir dögun var komið á gluggyfir sengpressins og kveðiðmeð mikil fenglegri röddMál er að ganamanni fár vanalikur lífs andvanalíðurinná KaldrannaHáarfön hétt Krúnasú sem prestarrökkuð á enni sér til fornaog var það auðkenni þeirrayfir aðra mennMál er að ganamanni háarfanaþýðir því óskup einfallegaað prestisé ekki lengur til setunar bóðiðog eftir þennan atbyrðuklættist prestur skjóttog hétt á heimaminn sínatil brautar gengis með sérheldu þeir ferði nýþángatil þeir komu að Kaldrannaþá var orðið ljóst af degiþeir sá á engan mannog gengu til sængurhúsþá lág hver einn maðurnýjinn dauðurí seti sínuprestur leti getur aðhvað myndi hafa valdiðbráðdauða svo á margra mannanokkrir gátu tilað þetta hefði orsakkast afbanvæns sílungsátiþví merkis ást til aðsílungs hefði verði neittprestur fann smugun okkur aðgata niður í gegnum svepstofugólfiðsem engin vissi dýft ávar það gátaprestað þar myndi vondurandi hafa komið uppsendur til óheillanú var sendað höfnum tilGrímsbondaþótti honum tíðindi þessi óurlegog harmaðiði að vonum mjöghann sapnar þómannumog letið veita líkum öllumumbúnað og gerðsetjabar fjeg allt undir hannsem bróður hann saði áttskiptað því öllu meðal fáttækraeins og kolkariðunum tilog hvað hún hafð eina ráð fyrir hanntil að friðþæja sig viðdrottinn sem svo margarandvarfannir hefði hyrt þeirraþurfamanna sem þú léstsinniandi frá þér faraaf kvalafjörunni fyrrumeins hún sagði, nú er það komið framsem hugur minn sagði um þaðGrímur lítiráðum hennar sem bestmáttiog var honum síðan hugen þó náði hann aldreigleli sinni eða fullutil döð og dagsNokkrum missurum eftir þessa atbyrðitók Kolka sótt þungahún let á kalla Grím bondaðmáli við sig og meldinú er svo komið bondi að ég hef tekiðbanasótt, er ég nú rétt50 ára að aldrisem fóstra mín spáði méren nú mun ég segja þérhverja skipun ég vil hafaað mér döðrihef ég nú þegar laun að verkahjónum mínum langa og trúaþjónustu svo sem verðugt erog þau eru full sæmta afsíðan hef égskipt í tvo jafnapartagósi mínu og skal annarhlutin gefast fátækum ekkjumog föðurlausum börnumen hinhelmingur fjárinsskal falla til helgidómsþví skömmu eftirdauða minn þámyndu byggja sönghús á bæðínumog skal þaðfje til þess notaðog þar vil ég síðanað ég verð í grafinen ekki skalþú láta þér koma ofartþótt nokkrir atburðir verðivið dauða minn hér um skaganég hef lífað hér rólegaöll þessi árog hefur þér bóndiallt sæmilega til mín fariðmáttu svo hafanokkrar menjar til heila þérogmæl ég til dæmis svo umað heimili þittog stöðvar þessarreynist öllum gæfurlegaog hitt annað að útræðihéðan frá hafnabúðumsé héðan í frá undir orpiðsvo fæstum slísumsvo lengi sem bænhús það varirsem þú myndláta reysa hérog láta geima bæn mínBóndi líti á orðhennarmeð aðtykli og lofaðimeð eiði að gera allt semhefði fyrir mæltsíðan laður nonum ennnokkur hulinn hilræðiog kvöttust þau svomeð þakklætilitlu síðar andaðist kolkaen þá sömu nótter hún dógekkað jörðskjáltisvo mikill að fádæmum sættiog víða hrundu hússnerist jörðum á sömum stöðumsvo víðaðurður lón og veiturþar sem áður var þurrtmalarkömpum kastaðivíða frá sjó á landu uppþá hrundi og bærin ákolkunesisér þessa merki enn víðaum skagagengu víða upp sker úr sjóog grinningarí þessum jörðskjálta er mælt aðsokið hafi staðurinn gullbrekkaí nesjumþar er nú fen mikill sem áðurvar bærin var þarsönghús þeirra nesjamannaen síðangrímur í höfnum reysa bænhúsá bæsínum eins og kolkahafi fyrirlagtog lagðu þar til fjöðþað sem áskiluð varer kolkaí hús í grafinog þykir hún ættíðhafa verið hinn mesta konaog Bóli Hjálmarskrifar síðanæfisaga Þorbjarkar Kolkuvar sögð á mannasamkomuí höfnumí biskupi á hólumárið 1126en hann lét ritaá bókvellog leggja í hið fornareyttsapn hólakirkjudruslað þessari frásögnkomst í hendurmagisters Haldurs Einarssonarhún var þá aðvarslitinnog líkt læsilegen hann sagði frá þessueinum fríðum vini sínumhvaðan við höfum síðanfengið ágreip þausem hér hafa verið uppreituðen sýra Eyjólfur sáluí á völlum nefnir íeinu sínu litla viðburðasapnifrá forntíðstaðinn gullbrekku í Nesjumsem sokkið hafium það beil sem ÞorbjörgKolka dó á Kolkunesiog vísar hannsýra Eyjólfur til hins fornaRáeyrar Annaulser æði miðurmun með ölluver horfinlandi voru sem Marta hannhafði fróðulegt og ljúkum viðsvo þessu litla ágreipi af Þorbjörgu Kolkuá Kolkunesimeð þessu niðurlæginóttinn stríkur hörvar húnhulda gangur um svegiundan fjallabrölltir brúnBjármi af vonar degiMart er að grafa greina spjallglemsku djúft úrstryndiupp í minnis hingja hjallí sagnarvindireytað aðnyrðri ökrum1860 feigurFallandasonen svo kallaði bóluhjálmarsígstöndumhann byrtir auk þessí þætti sínum umÞorbjörgu Kolkutvö kvæði sem lögðirí mun henniannað þeirra er svonaog með þessum formálaþessir getið að grímurbundi komeitt sinnað máli við Kolkuog mæltiþað forveitnar mjög mjöghvað á því veldi hversuablasæl þú ert langt yfiraðra menn hér á skagaég hef þótt verið ablamadur í betra lægiog ræði jafnan á sömumiðun þú enabla þá hvergi nærijafnvel og þú gerirÞorbjörg svaraðió nýtan hefur þúungul á færiviltu velsmýðavelduð repnituggið járn og tróðiðtemprað við líkistunaglafanga járn og höttu járnfáðu til samansmengað við rauðbrótaen magnist stál í ottivið lárnið og árniðláttuðan sorfinhertan að ligtum íhafursblóðibóhorni skalt beitaog flyðrugörnumá miðjum bugen mús á ottialdrei sól skýniá ungul þinn berangeim hann í vasa griftansvinsháritaumur hann skal slunginnsvo togn í síðurúr hausleðri risturaf hesti grámfeigur maður myndu ef fiskar ekkiogég líti að geta þessað það er ekki mikið víðarí íslenskum heimildumgetum þaðað fiskimenn hafi beitt mannakjötien svo gefið þér í skinnað Þorbjörg Kolkahafi gert í þessu kvæðiformálin aðhinu kvæðinu sem Bólu Hjálmarbyrtirog kennir Kolkuþóttu að nafn annars mannssé líka stundum haft viðþað kvæðisvo formálin er svonaÞorbjörg var konatil vexti en þómjög fagurvaksinnhún var hærð hvenna bestsvipurinn höfðinglegur og mikillen bar þá hvenlegu hýruþá hún var í góðu skapien við geðsræringarvakti hún óttahún var skrautkvendi mikillátti kjörgrippi marga og hvennskarthún var þykju mikillen afar trúfastog hinn heilráðasta öllum sem við þurftuog hennar leituðuvar hún á allar íþróttirsvo vel karla sem hvennahún var skilrík mjögog löynaði stórmannlega í öllum viðskiptumhún var stór gjöfulog hjálpar mikill í nöðsinmjög var hún síðanvöndað framferðiog hinn framsínastahún var forvitri að allri fyrirhyggjuskemmtilega gladværog gagnorðmælti hún oft fram í hendingumog skáldmáliengum öll heilræðamálsem þar fátt til tínten svo er ísögum sagt aðþá hún varð ungað árumekki á ströndumog hafði mist mannsinn í sjóinnþá hafi hún orðteftir fylgjandi stökkurog hveði þær á hverjum morgnimeðan hún kletti sigfer mér aðfugglsins dæmisem fjadralau skúrirlígur hann skjótt að skjóliskundar veðrum undantýnir hann söng og sundisína gleðina fellirsvo hveður margurþá mornarmættur í raunum sínumskil ég um ég er skipsinstæmi sem skorðurlaustkvolvir eitt viðægin kaldahingan stað fær góðanrís við brattar bárurbreymið á því þrömmirsvo hveður margurþá mornarmættur í raunum sínumæfir mér hörpunardæmier kvolvir á vekkistöðlalaus og strengjastillarin er frá fallinfeldur í sorg og sútirsinnir engum mannisvo hveður margurþá mornarmættur í raunum sínumheld ég við húsins dæmiég hallir í brekkustendurbúið er brátt munni fallabresta þil og lestastsvikna súlur fornaren salviðir bóknasvo hveður margurþá mornarmættur í raunum sínumhúsins dæmihöfrustar í vekkjársolir innoljitaverður en beirkickaÞakk fyrir að hluta.Hluta fyrir að hlutaHluta fyrir að hlutaHluta fyrir að hlutaHluta fyrir að hlutaHluta fyrir að hlutaHluta fyrir að hluta
