Það er það að það er að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.í handleikina.Vaðurinn minn kominn í rúmiðhrestana við og huggaðiÞér þykir þá dáltil vandum mig eftir allt samanhafði hún þá sagt við hannhann sagði mér frá þessueftir stríðiðá efri árum varði húnum oft hugsaðum hana og örlög hennarog hann var alltaf að reyna að finnahverjir hefði átt sög á döiða hennar.Ég sá maður með síðastkveldið áður húnum dóeða minnstakosti einumeða tveimur dögum áður.Ég var þá sex ára.Hún kallaði mig inn í stofunasína og létt mig setjastá grúsískan taktasem hún hafði sérstakann mætur á.Engin sem einhver tímahefur átt heima í Kaukasusgetur verið á hún taktaog þar talaði hún lengi við migum það hvernig ég ætti að verðaog hvernig ég ætti að hegða mér.Þú mútt aldrei bragða áfengisem hún snertu aldrei í vín.Þessi orð voru bergmálaf stöðu um erjum hennarvið föður okkarsem að síðvenju Kaukasus búavilaði ekki fyrir sér að gefabörnum sínum vín.Ég hennar og ég umhlautslíkt að leiða til ofarnadurog víst hafðu hún okkur til síns máls.Ég öllfalli endaðivassil í bróður minnæfi sína sem ofdrykkjumadur.Ég satt lengiá þessugrúsíu bekkeða takta í þetta sinn.Ég sá líka móður mínað svo sjaldan að mér er þessisíðasti fundur okkarmjög minnistæður.Svo þegar þvíekki reyndar svolitið vendum migeftir allt samanhafðu hún sem sagt sagt við föður minnsem hún elskaði þrátt fyrir allt.Hún var eina af þeim konumsem elska aðeins einu sinniog hún unni honum að völdu hérta.Þegar hún hafi gefiðalltaf sitt var svo gef ekkiaftur tekinn.Ég hef vel þótt hugur hennar fylgd ekki.Þar að þau ekki varmóður mín sönn móðirog húsmóðir, eigin máðurheimil í börn.Þetta var henni öðru dýrmættaraþrátt fyrir allt.Og henni var andum skildur sínar.Þótt að gunni ofta að hafakvarlagaðinni held égþess vegna að hún hefði í rauninnialdrei getað skilin við föður minn.Hún var ofs dröngakvart,voruð sér og gati ekki lift sérað yfirgefa einmann sinnhvað svo sem aðrar konur gerðu.Bólki fannst hún alvarlegströng af svo ungrikonu að vera.Hún var ekki nema 31.En hún virtist líka eldrien hún var. Einmitt vegna þesshver raun sæ hún var. Hún hafðigott og valdi fyrir sér. Hún sleftisér aldrei.Fóstramín hefur sagt mér að heimsóknirömmu og önnu móðursisturhafi oft komið inn í uppnámaf því að þessar opinskáog hjartalíu manneskjurætluðist til hreinskilinni afhennarhálfu. Þeim var eðlilegtað tárast og kvartaefir hlutunum en húngatt ekki þólað slíkt.Sjálfstjórn hennar, hinnægilega inri spenna og sjálfsægiinnibild gremja ogónæja, þrýsti æg fastará og loks var hún orðineins og brestandi bógiog bresturinn vald mikillgegvanlegur.Þetta er það sem gerðistþað sem ólið því aðstrengurinn brast í ytratílefni var í sjálfu sérlítilfjörulegt. Svolítilfjörulegt að vel hefði mátt segjaað það hefði gerst að tílefnislausu.Það var aðeins smávægilegtsundurþykki í veistlu semhaldið var í tílefni 15ára afmælis óttúberbyltingarinnar.Fadur minn sagði þá baraÆ, þú þarna, fadur í glasog hún efti upphvernig vogar þér að talasvona til mínog í auksín allra veistlu gestanaspratt hún upp og hljóf frá borðinu.Skömmu fyrir andlátt sittsagði fóstraminn mér í fyrsta sinnfrá því hvernig þetta atveikaðisten þá viss hún að hún náttiskamt eftir ólífaðog hún óskaði ekki að taka þessa vittneskumeð sér í gröfina. Hún vildihrensa sál sína.Af öllum minningumlíkt og við skriftamálþáður hún skildi við.Við sátum í lillum skóarlundiekki langt þar fráþar sem ég segið nú og skrifa þettahennisagðist þannig fráRáðskonun heimaKarolina Tillvar alltaf öðan að vekja móður mín á mornanahún svaði eini herbergien fadur minn annaðkortí skriftstofu sinni eða lillu herbergimeð síma sem var við hliðiní borstofunni.Það er svafan þessa nótteftir að hann kom heim úr Veslunni.Móður mín var komin heim á undan honumog hefði færið inn í herbergi sitt.Herbergi í þjónustufólksinslág lengra fráog var gengið þangað eftir gangisem lág fram hjá herbergjumokkar sískinannaog frá borstofunni var gengið tilhægri einning nýður þennan gang.Herbergis glukkarmóður minnar vissu aðAleksandrovski gardinumog Trotskiðí hliðinu.Ef þú stendur úti hjá miðasölunnií þinghallinni nýjuog horfir yfir Aleksandrovski gardinþá blasir Potessni hallin við þérbyggði í gömlumrústneskum stíl.Hún er með reysbröttu þakkiog glukkarnir snú út að gardinum.Þetta voru glukkarmóður minnar.Mér líkar ekki að horfa á þá.Þennan dagvar Karolina Tilsnemaá fótum að vanda.Hún útbjóð morgunverðinog fór upp að vekja móður mína.Hún kom hlaupandin í barnaherbergiðnötrand af skjelvingu,gaf barnmóstrunni bendinguen fekk engu orði upp komið.Þær fóru báðar út úr herberginu.Móður mínláf fyrir fram hann rúmiði í blóði sínu.Hún hafði litla Valderskambissu í hendinnisem einhver hafði fært henni frá Berlin.Skolljóðiðað ekki verið svo hátt að það vektihitt heimilsfólkið.Líkaminn var þegar orðin kaldur,lámaður á ótta,engum þó ótta við að fadirminnkynni þá og þegar að byrtast,þá lögðu konurnar líkið í rúmiðog reyndu eftir megniað láta það lítja betur út.Ráþrótta greipuðar til símans.Það ringdu í þá semhátt settastir voru í þeirra augumyfir mann Kremlarvarðulegði sinns,Abel Jenukitseog Pólínu Mólotov.En búinnPólína Mólotov var trúnaðarvinkona móðurminnar.Þau þyrptust öll aðmeðan á þessu stóðsvað fadirminn í litla herberginusínu vilhiðin á dagstofunni.Mólotovog Vorosílov,tveir af nánustuaðstóðarmannum föðurmins, komaeinnig. Öll voruðau lömuðaf skjelvingu, enginnað trúa því sem orðið var.Lóksvaknaðifadirminn og kominní bólina.Það var stofuna.Jósef, saðu þau.Nadja, hún er ekki lengurá meðalokkar.Þannig saði því stfósturminnifrá. Ég treysti orðumhennar betur en nokkur sannars.Ég fyrsta lagi vegna þess aðfals, þátt hún ekki til.En ég öðru lagi vegna þessað hún saði mér þetta eins ogskriftamál, og enginnsann kristinn alþjóðu konamyndi fara með ósanindivið slíkt tækifæri.Þau kvessefurpólína Molotov líkasagt mér frá þessu, en hún varnáinn vinkona móðurminnar.Það var árið1955 um sveipaleiti og ég átti tal viðbarnfóstrun okkar.Pólína Molotov var þá nýkominheim úr fjögur áraútlegð í Kazakstan.Það hefðikorki bjargaðinni undanreynsunum Stalinsað hafa veriðvinkona móðurminnarnýheldur að vera eiginkonanánasta aðstúðarmann hansViðslaf Molotovs.Vegna ástar á móðurminniþá hafði Pólína Molotovalltaf verið mér mjög góð.Föður mín umgeði eðast hins vegaraldrei að Pólínu,nýja vildi að ég umgengist hannaog ég sá hana því mjög sjaldan.Pólína hafði verið í veislunniná samt móðurminni ogfjölda annara.Allir veislugestirnirnýjað orðaskipt um fóröldra minnaog skindilegri brottfyrir móðurminnar.En engin tók þetta mjög alvanlega.Pólína Molotovyfirgaf veisluna á samt móðurminnisvo hún fær ekki einn.Þær fóru út og gengum okkurum sinnum kringum Kremlarhöllinauns móðurminni varðurorra.Hún sefaðistsaði Pólína mérog fór að tala um akademíunaog möguleika sína að hefja starf.En sá framtíðar,draumur, var henni mjög hugstæðurog þoknanlegur.En fæðirinn var hróttalegurvið hann og hún átti erfið að daga með honum.Allir vissi þetta.En þau áttu líka mörggóð ár saman. Þau áttufjölskyldu, börn, heimili.Allir elskuðu Natjú.Hvern hefði getið að gruna þá hún myndifá af sér að grýpa til þessa ráðs.Hjónuband þeirra varauðvitað ekki fullkomið.En hvaða hjónuband er það?Þegar hún virtistorðin alveg róleg,hjælt Pólína Molotov áfram,þá skildum við og hvór fór í sína átt.Ég var fullkomlegasannferðum að allt væri í lægiog að öldurnar hefði lægt.En svo morgunin eftirþá var ringt til að segjaokkur þessa skelvilegu fregn.Ég man að við sískininnvorum sendt út aðleika okkur þennan morgunog það á öðrum tíma en venja var.Einnig man ég aðNatálíja Konstantín Óvnavar sífælt að þerraaugun með vasaklút viðmorgunverðarborðið.Við Vassilílja kom okkur lengiúti af einhverju ástæðusvo var alveg óvænt fæðið með okkurút í sumarbústæðinn íSókólófka, dimmt og skuggalegt hús.Og þangaðfórum við allt af þetta hausten ekki til okkar ástkærasumarbústæðar í Súbalófó.Það var alltafsvo skjelving óhugnanlegtí Sókólófka. Stóri sallurinná neðrihæðinni var ekki bjarturog allstaðar í húsinnivoru einhver skúmaskot.Herbergin voru köld, óvistlegog framandi.Síðar þennan dagkom Vorosílof.Hann fór með okkur í gönguferðog reyndi að leika eitthvað við okkuren hann grét stöðugt.Ég man ekkihvernig mér var sagt á endanumfrá döða móður minnar, nýjatók því. Líkast tilglimti ég þessu vegna þess aðþá hafði ég enga hugmyndum hvaðadöðin var.Mér fórfyrst að skiljasthvað orðið var þegar farið varmeð mig til stórbyggingarinnarþar sem stórvæsluninnG.U.M. er núnaen var þá einn nýjóppinnber bygging.Þar stóðu líkist að móður minnaroppinn í stórum sallog þar var hveðju atöfnin að fara fram.Ég varskelvingu lostinn þegar sínaorðsjóni kýtse tók mig viðhöndsér, gekk með mérað kistunni fastað andlití móður minnar og sagði mér aðhveði hérna?Þá hef égvíst skinnjað návið stauðansþví ég hljóðaði upp yfir migog hrakk aftur á bakk.Engur fór strax meðmig inn í annað herbergi.Frændi minn, Abel, ég núkýtse, tók mig þar á kniesérhann reyndi að dreifahuga mínum, gað mér ávegstiog aftur glemdi ég döðanum.Ég var ekki láttinnvera við sjálfa útförunaþar mætti Vassil í einn.Eftir að ég varfullorðinn, þá var mér sagtað föður mínum hefði orðiðafskaplega ylla viðum þennan atbyrð.Hann var hreldur vegna þess að hann gæti ekki skiliðhvers vegna þannig fór.Hvað gæti valdið þessum?Hversugna hafiði hanneinmitt hann orðið fyrir slíkurreyðar slægi.Hann taldi, eins og semmér gera, að sjálfsvíkværi á ættið framinn í þeim tilgangiað refsa einhverjum.Þetta taldi hann sig skiljaen hann gæti ekki skilið ástæðunafyrir hvað átti að refsahonum.Hann spurði alla sem hann umgexthvort það væri rétt að hannhefði verið þinni ónærgætin.Hafði hann ekki elskaðan ogvirt sem eiginkonu og einning semmannlega veru. Var þaðþá svona mikilvægt að hann hafiðekki gett að fara með henni í leikhúsið?Skipti það svona miklu máli?Fyrstudagann og eftir var hann, segirmér fólk, gerðsamlegayfirbugaður. Hann sagðist ekki viljaað lifa lengur. Þetta sagðikona Pavels frænta mér. En þaðer anna móðursýstir vik ekkifrá okkur nótt nýja dag fyrsteftir atbyrðin.Aðurminn var í því ástandi að þaðþorði ekki að skilja hann eftir einan.Við og við greip hann ofsalegbræði. Orsökinn varsvo að móður mínhafið skilið eftir bref til hans.Ögljóst var að brefiðhafði hún skrifað nóttina sem hún dó.Ég þarf alltaf takað fram að ég sáaldrei hesta bref.Það líkindum hefur það verið eiginlagttregar í stað. Enfólk sem sá það með eiginaugum hefur sagt mér frá því.Það var vist skjelvilegtbref, fullt afásökunnum, bregslunum.Það var endarekki einverðungu persónlegt brefheldur öðram þræðipólitíst.Eftir lestur þess nóttiföður mínum virðast svo sem móður mínhefði aðeins á yfirborðinustaðið með honum ápólitíska sviðinu.En í hjarta sínu hefði húnfyllt heim sem voru í uppreistgegn honum.Hann varð reyðurog lost hinn ofbóði.Við hinn á ofnbyrju kveðiðaðtöfn staðanæmtist hann eitt andartaghjá kistunni, allt í hennu var eins og hannítt enni frá sér.Svo snýrist hann á hælu og fór.Hann var jáfnvel ekki viðstattur sjálfa útförurna.Vínir og eittinngerfylgdu móður minni til grafarAbel Frendi, Guðfadirmömmu, gekk einnnæst á eittir kistunni.Það leið svo á launguuns fadir minn komst aftur í Japægi.Aldrei veit ég að því hanngrafar móður minnar í kirkugardinum.Ekki eitt einasta skipti.Hann gaf það ekki.Húnum fannst móður mínhafa yfirgefið sig sempersonlegur fjandmaðurog ég hefði líka politískur.Það varfyrst á öfri árum sínum,ekki laungu fyrir andláttið,að hann allt í einu myndist á þetta við mig.Og þá lág við að égerið í hugstóla.Ég fann hvernig hann í örvendingu leitaðástæðu.Leitaði en fann ekki neitt.Svo tók hann allt í einu til við aðbannsingja óféttis bókinasem móður mínhafi lesið skömmu aður hún dó.Það var græni hatturinneftir Michael Arlensem þá var mjög umtöluð.Þar næstálassaði hannPaulínu Molotov, önnu móðursýsturminni og Pavel Frænda.Pavel hefði fært inní þessa skambissu, sað hann.Sem litið hefði út eins og hverthann hafið leikfang.Nú var hann að reyna að uppgöttaeinaferðin ennhver hinn sé ekki var.Hver hefði komið henni tilað gera þetta.Ef til vil hugðan að með því mótitækist sér að afhjúpa einhvernmeiriháttar fjandmann eðaandstæðing.En væri hann ekki færum að skilja hann að þá?Hversu fyrirmunavar hann að þá eftir 20 árþegar hann hafið þar að ekki glimtþví hvernig hún í rauninni var?Það eina góðasem af þessu liti, þessusamtali okkar, var það að hann fórloksins að tala lílega um hanna20 árum eftirfráfall hennar.Ég vel virtist eins og hann hefði samúðmeð henni og álasaði hennekki lengur fyrir það sem hún hafið gert.Sjálfsvíkvoru raunar mjög tíð á þessumtíma. StefnaTrotskís hafiði beigðiðósigur innan kommunistaflokksinsog Stefnaföður mínns unnið.Samirkjur reyfinginn var íuppsýklingu. Innankommunistaflokksins ríkti sundrungog tókstreita, valdamiklir meðlimir flokksins,fremdu sjálfsmórð hvereftir annan. SkaldiðMajakofski hafið þá nýlega stitt séraldur, menn gáttuhvorki skílið þann atbörðen ég heldur glimt honum.Ég hyggað allt þettavið hlótið að hafa áhrif á móður mínastsem var mjög viðkvæmog næm fyrir áhrifumallt hennar fólk var að næmgeðjaákavlind, tilfinningasamt.Öll hafðu þau lindiseinhvern listamannsins, ekki stjórnmálumannsinsog eins ogpúskin komst að orðiengin beitirhesti og tétrandi hindfyrir sama vagn.Merkurinn málsinsvar sá að líf móður minnar, stjórnmálumannog stjórna list af lögmáli tilfinningana.Hún hugsaði með hjartanueins og ljóðskáltinnbara skömmu fyrir dauðasinnþá hafði Majakovský sagtég mun ekki varpa mérút af hústæki, ekki súpaá eitri og ég get ekkiíþrýst bissurlaupinuað þunnvangann, en síðan gerðahenn einmitt það.Enginn ráðgerirþess konar hluti laungu fyrirfram.Móður mín varmjög gáfið kona, aður mín virtahann var mikil tröstilinnarog hafði ætið talið hannað sin besta og tryggasta finnen þrátt fyrir sjálfstjórn sínaog hljetrækni var hún mikiltilfinningamanniskiog ég apfel um of.Á þeim dögumvar fólki líka heiðarlegraog viðkvæmara.Ef því líkað ekki lífið eins og það varþví þá ekki aðhverfa úr lífinuen hverjir hafa sér þannig núhver hefur lengur slíkar áhegiraf lífinu, skoðan ágreiningieigin sannfæring og anstaðinganaeða hvort einlega sé betrií framkvæmt enn önnur.Núna er Andievagirlninnar ríkjandievagirlni og skeitingarleysisem hinn innri verðmættiMér er sama, ég bjarga mérÞetta er viðhorf nútímannsEn þá höfðum ennönnur lífsviðhorfMóður mín var barn síns tímaHefði hún ekki verið svona ungmyndi þetta ekki hafa skeiðmeð hérna rólegu yfirvegarnavar þá ekki í runninu fyrir henniréttrúmlega þrítugriÉg hef oft veltið fyrir mérhvert hludskipti hennar hefðiorðið hefði hún lifað lengurfyrir að síðarhefði hún skipað sér meðalmótstöðumanna föður mínsÞað er með öllu óhugsanlegtað hún hefði hort upp á þaðþegjandi sem gerðistí lok fjórða áratugurinsþegar öllumhennar bestu og rótgrónustuvinum væri tortýmtbúkarinn, jenukitseréttens og svanitsehjónunum meir að segjahún hefði aldrei getað afborið þaðhver veitþínum að örlögin hafi verið henniliggnsömm á vissan háttforðað henni frá enn sterru ókæfu sembeðinnar. Hinn týttrandihinn, það var húnog aldrei hefði hún getað afstýrtallir þeirri ókæfu hvað þá bundiðendi á hana þegar hún varinn yfir.Nú hef ég sagt þér, vinnur minnfrá því sem varþungbærast af ölluheldur SvetlanaAllílujefa svo áframen í frásögnsjálfsæfisögunnarþá er hún sífelt að ávarpaóþekktan vinn sinnoghún segir svoÞað hefur alltaf verið mér kvölað hugsa um þettahvað þá skrifum þaðÞað er það sem ég verðþeim mun sárar að erða þaðEn mitt í fyrardagþá var ég svo heppin að góðvinnir mínirtók mig með sér út aðIstra stíplunniÉg á kunningja sem búa þar skampt fráVið förum stundum saman á skýðiá vettunaí nógrinn í SúbalofoVinn í mína grunnað ekki hversu fegin ég varað þeir skildu taka mig með sérVið ókum fram hjá Istraog sveigðu minna á Búharsófavegin, allt umhverfið sem égvar náttúrun sjálfvriðsæl, eilif, óra víðeins og heiminngeimurinnhafinn yfir áhyggjursmámunni og hverstagsleikvið líkt ásemthversu ljúf, kirláttog óviðjæfnanleg fegurðHafið er að vísu stórfenglegtsöðrið, þrungið, gróskufjöll eru teiknarlegog áhuga mikilen gráu kovarnir sem ég hérnahér hafa staðið í öllu þessi árengin, akrarnirskóurinn í fjarska og heimininnstundum blár, stundum grárí hverju eru töfrarþessa umhverfis fólknireðageitblöðinn meðfram veginummeð sitt gula og hvita blómsgrúðef við kremjum eittblómið í greipinnigennum við hunangseilmhvað er ángan suðrætnarosa jafnast á við þann ilmog Ístrafleikhverjóttið sjálft með sittströymlíkna dimgræna vatnen bakkatnirvaksnir krakklótumbirkisskóiþann er ekki hægt að syndaen við getum horta á þessa fegurð alltafhort um skvergarnar herpastsaman og okkur likur við gráttiþað er eins og aðfyrirrýtt allt í einu langþráðanvinn, leggja höfuðiðá augslónumog skeila af gleðisjálfurstíplan og umhverfi hennarOldu og storfingleg.Yfirborð vassinsk litrar og dansar þegar sólinn stafarða geyslum sínum.Bakkarnir eru vaksnir þéttum byrki og fyrurskógi.Á einum stað er lítil sandstrand og gjálvarandi smábárur út í fyrir.Og allstaðir eru tjöld, bílar, unga andlit, naktir, sólbrendir, líkamar, marglit, baðfött, ungt fólk, hvert sem lítið er.Sumir eru á hjólhestum, aðrir fótgangandi með bakpoka en aðrir aka í bílum með bátinn saman vafin á bílþakinu.Allstaðir í heiminum þráir fólk eitt og hinsama, gott og hilsusamlegt líf.Við ókum gegnum aljeknófu og að húsi í útjæðri þorpsins.Bakkvið það er káleikra.Húsinn í þorpinu eru snotur og hreinleg.Og egrur þorpsbúa eru fyrðulega velhyrtar að sjá.Ég er alltið betri rægt en í Krasnogorsk, ég er aðinu við Moskvu, þar sem ég á heima.Það kemur líka á daginn að vísindalega lærður gardirkjumadur, Smit, aðnafni, hefur um nokkur ára skeið veitt samirkjubúinu í aljeknófu og forstöðu.Hann kom langað frá Moskvu þegar farið var að senda sérflæðinga í stórum stíl út um sveitirnar.Margirðið eru að döguðu illa, en sumir kunnu sitt fag.Fólk heldur að Smit sé giðingur, en í rauninni er hann af rúsnesku og þýsku bergi brotin.Hann gerði heilmikið fyrir samirkjubúið, og nú eru þarna allstæðar blómagarðar og grönnmittis og korniakrur.Afgóma fólksins er all góð.Hér vandar ekki svo íkemikið á, aðeins ofur lítið meiri í skerpu og skipulagsskáfu,ögn meira framtak og menntar.Það var bjart lengi eftir að við komum þarna um kvöldtið.Þorpið eru umkringt aukrum á alla vegu, en stíplan er ekki langt frá.Yfir kvöld vist heiður kvöld heiminn.Langastund er allt um leikið byrtu, fyrst róserauðum bjarma kvöldsólarinnar,þarnaist fjólulítum bjarma hunn stimblátt kvöldtúm grúði yfir sléttunni og vasfletinum.Djúb kýrð var yfir öllu, loftið þrungið sættri áfengri grasaungan,silfraður máni hóf sig upp yfir krónu skovarins, loftið var það í höfugra af ilmi,stjörnurnar kviknuðu ein af annar yfir höfðum okkar, svo óramarkar og svo nálægar,að manni var ekki hugsað um neitt annað en þær.Ég laði stil svefns í eins konar ferðarúm,undir berumhímni á flötinni framann við litla Þorpsbílið,stjörnurnar blíkuðu og mér lág við að gráta að fögnuði yfir því að mega lífa,fá að teika að mér grasaunganina og horfa á tindrandi stjörnurnar á festingu híminsins.Öllum næsta degi verðum við til ganguferða,syndum einnig í uppistöðunni sem myndi á stöðuvat og virtum þetta mannvirki fyrir okkur með aðdán,frá stað sem bar hátt yfir að baki okkar lág gullin full roska kveitiakuren gríðar stórir skíbólstrar hrönnöðust upp hátt yfir vasletinum.Þáttíðinu kom stærðar skíflóki í ljós.Hann grettist sundur en þjettist aftur og sortnaði fyrir augum okkar.Hímininn varði skindilega hulinn skímökkva en hinn gullinni Bjármi kvildi þó enni yfir kveitiakri.Þrumur hljóð hvað við og skindilega skall yfir steipiragn er breyktist í hagl hriðju.Meðan áttíð stóð fjarlægðust þrumurnar æmeir og vonbráðar sá svo aftur í heiðan hímin.Gullinir geyslaþræðir smugu gegnum regnskíjaþyknið, rufuðað, sundruðuði í einu vetvangi,sólin skein aftur af háum hímni, regndrópartnir þortnuðu alltaf hérna.Fersk, nýþvegin, jörðinn var svo unaðslega að mér lág við andvarpi af fagnuði. Ég var klökk þar sem eftir var dagsins.En eftir á var eins og korki hefði sést þrumurski í, nýja nokkur regndrópi fallið.Áðurinn klukkustund var liðinn, var allt skrauf, þurrt og heitt.Skemti ferðar fólkið lág og bakkaði sig í sandinum að nýjaog smá bátar voru á flotti hér okkar á vatninu.Um kvöldið heldum við heimleiðis, kvíld og endur nærð eftir daginn.Ég horfið í kringum mig glöð og rygg í senn og velti fyrir mér hvers vegna ég bæri slíka ásti brjósti til Rúslands.Því að við rússar erum ósýðuð þjóð í þeim skilningi sem nú mun einstæður í veröldinni.Georgíumenn, úsbyggar og úkrænumenn varðveita hvern einasta gamlan múrog brenda leirflýs frá fornöldinni sinni eins og gersemi og helgandóm.En eins og púskinn, saði forðum, við rússar erum löðt og miður fróðulegs fús.Á hæðeitni, skamt frá Aljegn Óvó, stendur dásamlegu gömul kirkja með fallegum stöppli,sem á einstakri mildi fór sjónarinnar slapp óskemd úr loftarásunum í síðari heimstriöld,gömul lindi þriastanda vörðumanna og samtileg þetta óskup óprótið Guðshús,teningslagað með dálitlum kúpli og nú mjög tekið að hörna.Á það kynnu vex illirunnur, nú er kirkjan nótuð sem kartöflgeimsla og heilaða.Engin þjóð á jarð ríki.Engin þjóð á jarð ríki.Sóar og tortýmir sínum menningararfi, sínum dýrmætu gömlu mennjum í þeim mæli sem við rússar.Og það er blátt áfram af leti og viljaleysi.Engin bylding hefur nokkuru sinni eigðilagt í að mikila verðmætum fyrir fólki eins og rústneska byldingina á sínum tíma.Og þótt við séum í setjum tíð sítalandi um vorar rústnesku erfða vennjur.Þátt við séum í setjum tíð sítalandi um vorar rústnesku erfða vennjur.Þá eru það bara innan tómorð.Þótt móður mín væri af Blönduðu Blóði sem kallað var.Þá var hún eigið síður sannur rússi sem hvernig eðli sínu uppeldi.Fadur mín unni rústlandi heitt alla æfi.Þótt hann væri Georgíumadur.Ég þekkir reynar engan Georgíumann sem elskaði alltaf rústnest á þann hátt sem hann gerði.Ég bel í Síberíu vistinni á yngri árum þá var ást hans til rústlands hinsama til náttúrulandsins þjóðar og tungu.Útleguðar árin örðu honum aðeins minningum veiðar í skóum og vötnum um ferðarlug og göngur um óra víðar skóarauðinir Síberíu.Þess ást varðveitti hann til æfi loka.Og hvað á ég að segja um sjálfa mig?Ég skil raunar vel þá sem flýður rústland og settu stað í fraklandi eftir byltinguna þar sem lífið reyndist þeim raunar ekki auðvelt heldur svo þeir hurfið síðan heim aftur.Og ég skil einning þá sem ekki settu stað hjá ættingum erlendis erðir koma úr útleguði eða fangelsi fengu ekki af sér að yfirgifa föðurlandið.En þetta þar ég var alltaf að segja þeir.Hversu grymt og miskunarlaust sem land okkar kann að vera, hversu oft sem fóttur okkar steytir þar við steini og þrátt fyrir rangsleitni sem við megum þólað og ósegju,þá getur enginn sem ann rústlandi af heilum hug nokkun tíma sviki þetta landni í yfirgefið ekki flúið aðan í leitað fánýtum og veraldlegum gæðum, fegur þess, kyrlátt og djúbúðug skín við okkur,líkt og myllt en dapurlegt í ljós af föðlum himni, hún er ævarandi og stennst allt.Eftir grymdarfullan missi ástvinna, eftir öll vonbriði og töp, eftir þrjáttíu og síur og líf fullt af himsku tvískinn og ekki stefnuleysi og vonleysi, þá sé ég þig samt skína við mér, mitt ástkæðra, margvísa, óreyðufulla og harðbrjósta land.Þú ert mér.Þú ert mér hugun og leiðarljós, ekkert það er varpað skugga á þig í mínum augum.Og hefði ekki sannlegs ljós þitt líst mér á leið, þá myndi ég löngu hafa gefist upp.Þú ert illurinn birtan.Vegna þín finnst mér lífið í þessum fagra, frjóðsama stað sem er mér svo kær en búa yfir fyrirheitum.En svo, heyra má, þá skrifaði Svetlanna æfisögur sína að minnst og kosti að messa.Það hefði það stu leyti meðan hún var enn í Sovjetríkinum, þótt hún færið þá lind með hvað hún værið að gera.Og æfisagann kom svo ekki út fyrir enn nokkrum árum eftir að hún flúði í Sovjetríkin.En þá skrifaði hún neðanmálskrein við ofangrendafrásögn um ásthennar á Rúslandi.Þar segir.Þegar ég skrifaði þetta fyrir fjórum árum,kom mér sístaföllu í huga að ég myndi yfirgefa Rúsland.Þá lifðu mér enn í voninu um breyta og bætta tíma um raunverulegt líðræði eftir daga föður míns.Það er svo af föður mínum að segja að næstu tíu árin eftir fráfall móður minnar var faður mín mér góður og umhyggjusamur.Þótt heimilislífið væri í mólum þá var faður mín mér allt og vilji hans mér óskráðu lögeða frá því ég var 6 ára og fram til 16 ára aldurs.En síðar, eða 1942-3, þá urðu viss atvig, þar á meðal útskrift úr skóla,til að orsaka breytingu á þessu.Samband okkar föður míns breytti steinig við fjarlægðumst hvort annaðog það fór bara verstnandi þegar framliðu stundir.Og þráttir í tilraunir föður míns til að vera okkurumhyggjusamur, þá vel ég að segja að áhyggjulegs,bernsku tilvera okkar Vasilís full af gleðileikum og neittsömmum tómstundumhún hrundi í rústir þegar máður mín dó.Þakka fyrir því við erum við.
