Það er það að það er að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.Það er það að það er.og þeim kletti því það er skarra að sirkja sex menn úr áhöfndinnien sirkja það valla saman ef karyptis gleipir skip þitt.Svo mælti kyrka og þá svaraði ég og ég sagðiSegðu mínu eitt, giði henn mín góða og segðu satt.Er nokkur leið að komast undan hinn í banvæinu karyptisen verjast um leið skillu þegar hún reynir að torrt tíma félugu mínum?Er nokkur leið að drepa hana?Og hinn skínandi giði að svaraði skjóttÞú ert nú meiri bjánin, en við sama heikarshorniðþú hugsaði í slagsmálum og stríði.Ællar þú aldrei að gefa þig, ég vil ekki anspænis ódöðlegum guðivið þessi fórinja, svo skjelvilega óttaleg og grim?Hún er ódöðleg, þú mynd aldrei í sigrana með sverðsotti.Besta leiðin til að sigra skiluJá, svo eina er að flýjaEf þú eyðir tíma í vopnaglamur við kletta höfða skilluþá fær hún bara tóm til að ráðast á þig afturmeð öllum sínum sex höfðumog hrifsa til sín sex mennlína í viðbútSvo þið skulu bara róa af öllum kröftumog heita á móður skilluhinn að ógnarlegu kratta íssem ólana innmið til þess að herja á mannkinniðSvo sterkagiði að skiljaað kratta ísmun þá hafa heimil á dóttur sinni um stunden verið umfram allt snöggirog róið sem fastast að eigin í trína kíuen þar geymir sólguðinkindahjörður sínar og fjölmarka nautgrippi50 grippir eru í hverri hjörðen þær eru sjötalsinsÞessir grippir fjölga sér ekkerten þeir degja heldur ekkiÞeir eru ódöðlegir eins og guðurinnirÞeir eru gíðjur sér ekkisem gæta þeirra dýsir með glitrandi hárfetúsa og lampetíjaBáðartvær egnaðist sólarguðin Heliosmeð henni skínandi neríuSvo glæsilega að gíðjaólupp dætturnar tværen fórsum eða er langt burt frá heimilinsínuhefur lönd yfir höfá þessa eigu, trína síuþar sem þeim var sett fyrirað gæta bæði kindaföður sínsog hinn að horn brúðu nautaþví verðið aðláta þessa greipi eiga sigef þið viljið komast heimþá gætu þið allir að lokumnáð heim til íþökuþað verður erfitt ferðalagég dreg ekki dull á þaðen ef þið skadið þessa greipi á einhvern náttþá sé ég í hendi mérhvað geristskipið mun farastog allir menn þínir líkaþú sjálfur gæti lífað afgrunar migen það verður þá óglæsileg heimkomaallir skipverjar þínirdauðirog dröknæðirþannig veldi kyrkaog skindilega byrtist morgungiði hann í sínum gulluna sessiog þókaði sér upp eftir eiginnien ég fór beint neyrað skipinu afturog skipaði mannum mínumað koma sér um borð og leysa landfestarog þeir stegu snögt á skipog settust á þófturnarog rákus og árasínarkröftugleganir í sæfardjúpinsvo kvít frittiog aftan við skutinsreyða skipsfylgd okkur öflugur félagisem hinn fagur fléttaðaog fagur mælta kyrkasend okkur til fylgdarþað var hagstæður byrsem fylgdi segl okkarvið höfum þá seglum eftir vindiog stýrimaðurinn stýrði vandlegaeftir öldunumog þá sagði ég félagum mínummeð sorg í hjartakæru vinnirþað gengur ekki að bara tveir eða þrýrhér í okkar hópiþekki þá spádoma sem hún rakti fyrir mérhinn kraftmikla að geði að kyrkasvo nú segi ég ykkur öllumhvað hún sagðisvo við vitum allir að hverju stefnirhvort sem við eigum eftir að deyjaeða sleppa undan glötunog dauða enn nöymlega þófyrst munum við sigla framhjá hinn um undursamlegu sírennumog við verðum þá að reynaað halda okkur fjarr í blómaengi þeirraþaðan sem unaðslegarattir þeirra berastmér einum leifist aðheyra til þeirraþað sagði við kyrka skýrten fyrst verði þið að rýg binda miguppréttan við mastriðmeð þykkum reypumog ef ég fer að væla í ykkur að losa migeða skip ykkur ég að gera þaðþá verði þið bara að binda migennþá fastarþannig sagði égþeim alla söguna félögum mínummeðan okkar grannaskipsmaug sjóinknúið áfram að finnum hagstæðabýrog nálgæðist eigu sírennannaen svo kvarfbyrjinn skindilegaog sjórin varða látaðureinhver guðanna stilti öldurnarog ræðaratnir stukku þá fætturtóku niður seglið og komið í fyrirí mjóum skroknumsvo settust þeir á þófturnarog ráku árar sínarog renni slettri fyrir niður í sjóinog tóku hraustlega ásvo enn freytti kringum skipiðþá tók ég beittan bronsnýfog brá honum á stóran klumpa vaksisem ég skar niður í byrjinnog ég noðaði þáog vaksiði létundan mínumkraftmiklu höndumog heitum geyslum sólarguðsinsog þessu vaksi tróði ég svo uppí eyru fjallega minnaog þeir bundu mig á höndumog fótum þarna á skipinuog komið mér fyrir við mastriðog bundu mig fastan við þaðsvo settust þeir hver við sína árog þeittu uppí árngráum sjónumer við vorum konirí kallfæri viðog sýrinnarnatóku þeir erlega ásvo skipið skust áframen sýrinnurnartóku eiga síður eftirhraðskreiðu skipinuog hófu nú uppsinn hljómfagra söngog ótt í seifurkontur nú nærþú mestur allra að gríkjakastaði nú aðkjörum hér við strandinasvo þú getur hlýtt á loftsöngu okkarþví engin hefur nokkuru sinniróið fram hjá okkurá sínu svarta skipiðnema stöðvaðum stundog hlýtt á hunangsæta rattir okkarog þegar hann leggur svo upp afturer hann svo miklu fróðariþví við kunnum allarsögurnarumþrautir þær sem bæðigríkjir og trójumennmáttu þóla á völlunumviðáttu miklu við trójuborgað bóði hinn að duttlungaföllu guðaog gott beturþví allt það sem gerist á henni frjósumí örð aðvitum viðhengjum umsvo sunguð sírennurnarrattir þeirra voru unaðsfullarog hjarta mitt hamaðist af lunguntil að heyra meiraog ég gaði félagum mínum merkimeð svipriðum um að leysa migen þeir lögðust þá fastar á áratnarog skipið brunaði áfram á öldunumég létt mig þó ekkiog þá stóðu þeir perimetisog evri lokkos uppog bundu mig enþá fastarog hertun hútanaen þegar við höfum loksu róiðalveg fram hjá sírennurnarumog ekki heyrðist lengursvo mikið sem ómur af röttum þeirraþá kynkaði ég að kollitil hérna trúfastu félaga minnaog þeir tók vaksið úr eirum sérog leistuða mér reypinen við vorum vart komlið framhjá þessar eiguþegar við sáum mikla öldur ísaog vast rók stíga uppog við heyrðum þrömu gnímenn mínir fylltust ótaþeim fjallust hendurvið mjóara áratnarog þær knúðastog það stóð okkur ekki lengur áframgegnum sjóinskipið stóð kýrtég gekk eftir tilfærinuog naðum staðar hjá hverju manna minnaog reyndið að hýrka þáog messaði yfir þeim öllumsvo hljóðandikæru vinirháski í hafi er engin nýlunda fyrir okkurog sá að háski sem nú er framöndaner engu voðaleguren þegar einegi rísinlæst okkur af sínu ofur aflihinn í sínum kveldahellien það hans lupumvið þakks ég hugur ekki mínuráðsnild og vitisvo háska þrautsem við stöndum nú framifyrirnú verður líka einhver tímanbara eitthvað sem við rivjum uppí góðu tómijá ég þá, fylgið skipunum mínumog vinnum allirsem einn maðurþið við þófturnarstingið árunum á kafi öldurnartreystið því að seifur kom okkureinhvern veginn levandií gegnum þessi ósköpþú, stýrimaðurhér eru þínarskipanirbrendu þær í hugirstýris á sinn á okkarveldandi skipir í þínum höndumhaldu skipinu frájæmt gufustróknumsem olgandi bárunumstemdu á kléttanaeðla kemur forinnjan þér á ávartog ef þú svegir í áttina þungaðþá steipir þokkur öllum í glötunog kariptismun svelgjókkurÞannighrópaði ég til þeir áog þeir hlýttu hverri skipunég myndist ekki á skiluþá martruðsem ég vissi þá að beði í kléttasundinuog myndi verða nokkur um okkar að banaen ég vildi umframallt ekkiað þeir fylltust skelvingusleftu árunumog nýpröðu sig samaní vonum að geta falið sigfyrir siluen nú hreinsaði ég huganaf skipunum kirkusem þrengdu að mérog hvöttu migað það vopnast alls ekkilíkt og hún hafi fyrir skipaðég íklættist nú mínum glæstu herrklæðumgreip löng spjótí báðarhendurog gekk út á þilfarið yfir kvalbaknumþví ég vonaði að þaðan næði égað sjá vargin skiluáður en hún stifti sér nýðurá kléttunum til að drepa menn mínaen hverki kom ég auða á skiluog mér verkjaði í augunvið að skýma yfir þennanþókuslungna kléttafegog afanfrá og nýðurog nú rérum viðveinandi af óktainn í kléttasundiðskilla var á stjórnbordahinn ræðilega karyptis á bakbordahinn ræðilegi yðursveimursem sveldi í sig sjóinen spýtt honum svo jafnóðum upp úr sér aftureins og söðupotturyfir ofsafengnum eldiþá sögðu og olgaðuog byllaði í djúpum yðrum karyptisarog úðin sem gauðs uppskvettist á tinda begja klétta í sennen svo þegar karyptissvolgraði allt nýður í sitt gapandi gínþá blasti við allt hildýpiðog kléttanir í kringumannadrunduræðilega og yfirþyrmandiog bergrunnurinn á hafsbótnisást djúft nýðrisjóðandi svartur af sandiog öskugrá skjelving greip menn mínaen núnaþar sem við stóðumsér afturskjelvingu losnirog fyldust með karyptísiþá hrifsaði skillasex menn úr okkar hóla skipien mitt á hörðustuog sterkustu úr áhafninniog þótt auðu mín kvilduá hinnu raðskreða skipiog fyrir neyti mínuþá sá ég samt út undan mérþegar mönnum mínum var snöglegakift upp í loftiðsvo hendur og fæturyðuðu í loftinuþeir æftu hástöfumog rópuðu nafn mittí síðasta sinní ángist sinnieins og þegar fiskimaðurmeð langast öngstendur og útstæðum klettiog kastar niður önglimeð beituþar sem lítið er að fiskieftir að hafa látiðhortnað feitum uksasíga niður í djúpiðog slengir síðan upp í loftiðog alla leið upp á landgapandi bráðinni á kroknumþannig var mönnum mínumkift til loftsgapandi og másandikift í áttaðu klettunumþar við inganginn aðhelli sínum glifti skillað áþeir teguðu hendur sínarí áttilokkar hinnaog grönjuðu af örvæntingu og ræðsluen hún gliftið á ráaþetta var skjelvilegastað sjón sem ég hef nokkun tíma séðá öllum mínum ferðarlögumum stígu hafsinsaldrei var hjertamittsvo kramið sem þáen að lokum vorum viðlöysir úr greipumbæði skillu og karibdísarog þegar klettaðurfjarnir voru langt að bakiþá bar okkur upp að hennifagru eigju þar semsólarguðin Máttugi Heliosgeymir sína fagru ogstáttnu nöytgrippi og miklarhérðir af hreinræktuðu söðfjemeðan ég var ennútt á opnuhafiá mínu svarta skipiþá hefði ég hyrt bölnöytanna sem reikin voruheima á bása sínaog ég hyrði jarmið í söðfjenuminnugur þessen bæði hinn blindi týri síasspámaður og hinn braugðóttað kyrka hafðu bringt fyrir mérað við skildum sneiða hjáþessari eigju sólarinnarsvo fögur sem hún þá erþá kallaði ég til manna minnaog sagðifjallagar leggja nú vandlega við eigrunég veit hvað þið hafið þurft að þólaen bæði týri sías og kyrkabönnuð okkur stránglegaað lenda á hennieigi fagru eigju sólarinnarþau sögðu að þar lægieigilega hætta í leinumog við skulum því róa skipja okkarfram hjá eigjunni og ekkilenda hérþeir fjallagar mínir greipuandan á lofti við þessi orðog hinn rausti evri lokkusmælti til mín reyðilegahann sagðiengan svona bönn er út í sefurþú ert kannski óða vel á því komin en þáog þinn kroppur og þreytturmeð ölluþað er líka bara eins og þú sért gerður úr jörnien á þú skulumekki geta und okkur fjölugunumþess okkur sem erumagnvana, þreyttu og svefnleysiað þú skulum ekki getaund okkur þess að hafastundarkorn fast land undir fótumsvo við getum eldað okkurgóðan málsverð á þessari eigjusem umgringdir hafinunei, þú uppáleggur okkurað sigla beint fram hjá eigjunniog inn í vaksandi rökkurmyrkrið út hjá hinnu vota hafien á nótunniæsast upp rók og vindarskeinu hættir hverju skipiog engin leið að komast hjá döðanumef kemur fellibillurúr vestri eða norðrislík forviðri sem tætastundur hvert skiphvað svo sem guðurnir húsbændur vindannaætlast fyrirnei, leið okkur frekar að leggjalandi, við lofum því að fara ekkilangt frá skipinuvið eldum okkur bara málsverðog förum svo snemma á staði í feramáliðog siglum þá aftur út á hittbreiða hafþetta saði Efri Lokkosog allir menn mínir klöppuðu saman höndunumtil að sína að þeir voru ánum samþykirég sá nú í kvílíkagildru einhverju guðannahafi leitt okkur og ég svaraðiánum því strax og reynda að verasvo mælskur sem ég gættEfri Lokkoség má ekki við margnumþví ég er bara einnen hlýðið góðir drengirþið verðið að sverja mér þann eithþann háttíðlega eithað Efri Rekumstánunauðgripa hjörð af eiginnieða sapnaf lagðprúðu söðfjeþá venni enginn ykkar láta undanlokkandi freystingunniog slátra svo mikið sem einni kvígueða gymburvið verðum að sína þolkjæðiog láta okkur næja það nestisem kyrka send okkur meðþetta vorum í norðog þeir samþyktu eins og skotog sóru eiginog þegar því var lókiðþá rendum við okkar velbyggða skipiinn í skjólríka víknálagt uppsprettuog félagarum í nýrstdukku frá borði og hófustþegar handaðum matartilbúningen þegar við höfum sattsárasta hungrið og svalað þorstanumþá fór þeir allrað grátaog myndust félagarnasem skilla hafði hrifsað til sínfrá hinn og hóla skip okkarog glyft þá í sigog þeir voru enn grátandiþegar svefnin sigrað á að lokumen á þvíþriðju vaktinni þá nóttinaþá sá seifur skíasafnarí ástæðu til að kokkafellibíl með oknarlegumvindum og stormskíjumsem huldu bæði land og sjóog ofan af himnumheldist nóttinþegar dögunin byrtistá risul og rósfingruðþá dróðum við skipið okkar inn í rumkóðanhelli og skorðuðum það þarþar höfðueigjardísirnarsín fagruðdansgólfog þar heldu þær samkomur sínarog þá kallaði égeinsamman félaga mínaog ávarpaði þáég sagðivinnir mínir í hraðskreiðu skipi okkarer bæði matur og drikkurhöldum okkur því frá nöytgripunumsvo við lendum ekki í ógangumþví þessar kýr og patarlegu kynnturtilheyra hinn um ógurlegagvuði heljósisem bæði sér og heyrir alltsvo mættiég og stólt hjörtu þeirraléttu samfærasten eftir þaðblés sunnanvindurinn stanslaustí heilan mánuðog ekki gaf neitthagstæðan byrog stundum blés og ofsa veðureinni úr austri og söðrisvo lengi sem menn mínirhafðu enn matog það rauða vín sem kyrkahafði nestað okkur meðþá heldu þeir sig frá nöytgripunumþví þeir vildu lífi haldaen þegar allar byrðir í skipinuvoru uppurnarog neyðin rák þá til að leita sérað villibráðfyski eða fugglihvað sem hendi var mestþeir vittum með boga dregnum önglumþegar hungriði nýsti yður þeirraog þá fór ég upp á eiginutil að byðja til guðanaeinhverð þeirra getieftir vil sínt mér leiðinasem ég ætti að fara hérnaþegar ég hafði yfirgefiðfyrlega mína og rakistnokkuð um eigunaþá fann ég loks skjól fyrir vindinumég þvoði hendur mínarog baði til allra guðanasem búi á Olympos fjallien það sem þeir gerðuvar að fella sættans vefnyfir önglok mínen á meðan gafEvrilokkos fjallugum mínumslæm ráðþóttið síðu þjáðirfjallagur mínirsagðan, takið vel eftir orðum mínumvissulega erhvers konar döðdægivið sælum döðlegum mönnumandstíkileguren að degja úr hungriþað eru auðmustu örlauginkomiði núvið skulum heldur reka saman bestunöytgripi heljósarog færa þá að fórn þeim ódöðleguguðum sem ríkja yfir hinn umvíðóma himniog ef við munum svo einhver tímakomast til íþöku, föðurlandsokkarþá skulum við þegar í staðreysa heljósisólarguði, veglegan helgidómog fylla hann afgnægð vandadra fórnargjafaog ef sólarguðinreyðist okkur vegna nöytgripa sinnaog vil tortíma skipja okkarog hinnir guðurnir erusamála, þá vil égfyrir ekkar súpa sjóog drukna þannig í einu vetfangien að vestlast hérhægt upp úr hungriá þessari eigi eigusvo mæltiyfir í lokkusfélagar mínir fjallust á þaðþegar í staður ákvöðirburt helstu nöytgripi heljósarsem voru þarna í nágrinninuskemmt frá skipi okkarmeð sínum blámálaðastafniþar höfðu gengiðumfagrar, ennisbreyðar, kýrheljósar og bitið grasmennirnir stóðu nú í ringog báðu til guðanaeftir að hafa tínt umtölaugaf greinum eikartrjánasem yfir þá gnefðuþeir höfðu ekkert kvítt bygglingurum borði skipin okkartil að nota við fornaratafnirþegar þeir höfðubeðist fyrir og skoriðfornardýrin á háls og fláðauþá skáruður lerleikina útog huldu leikina feitisem þeir bruttu samaní tvö lögog lögðu síðan ráabitaþar ofan áþeir áttu nú ekki lingur víntil að hella yfir logandi fornirnarog því ferðu þeir drikjarfornirum leiður stiktu öll inniblinnen þegar þeir höfðubrenta lerleikinaog braðað á yðrunumþá skáruður afgangin niðurog stungu bitum á teinaá því augnablikihvarf unnadslegur svefninaf augnlokum mínumog ég gekk niður að raðskreyðu skipi mínuþar við sjáarstrandinaen þegar ég nálgaði skipiðmeð bókadreiknumstafni sínum og skuttþá var stilmurinn af reikmettritil allt í kringum migég stundi af örvendinguog rópaði til hinn ótaðlegu hvudafadur seifurog allir þeir blessuðu hvudirsem lifið að eilifusannarlega var það til aðtortrýma mérsem þið svæðuðu migmeð miskunarlausum svefniá meðan félagar mínir urðu eftirog skipilöguðu þetta voða verksendibóði kom þá tilsólarhvudusins í skyndiþað var dísinn lampetíjaí sínum síðaköppliog hún sað honum frá þvíað við höfum slátraðu nautgripum hansog jafnskjóttávarpaði sólarhvudinhinn á ótaðlegu hvudiofsa reyður í hjartafadur seifurog því allir blessuðu hvudirsem lifið að eilifurefsið fyrrnöytum ótisefssvonar laertessarþví þeir hafa fíldyrfskuslátraðu nautgripunumsem ávalt veitu mér svo mikla gleðier ég steg upp á stjörnubjartanhiminninn og svo afturþegar ég sneri tilbakaog fóra af himnum nýður á jörðnema þessir menn greiði mérviðegandi bæturfyrir nautgripi mínabætur sem felast í lífi þeirra sjálraþá mun ég fara sjálfur nýðurí hús hattessarog skína þar meðal hinn að döðuseifur sem sapnar skíunumsvarað honum þáHeljós, þú verður að halda áframað skína hér meðal hinn aðódöðlegu guða og einnigyfir döðlegu mannumdæmdum til að deyja á jörðinnisem gefur af sér hinn lífgandi kornog ég mun því sjálfurslöngva logandi eldingunýður í hinn hraðskreiðaskip manna ódisefsog splundraði í tæklurá miðju hinnuvínleita hafiallt þettaheyrði ég skal ég segjaokkur frá henniFagur Lokkuðu Kalípsóog hún sagði mér að hún hefðihyrt þetta sjálf fráHermessi Sendiguðien þá gekkiðniður að skipinuþar við sjávarstrandinaog stóði yfir hverjum manni á fætur öðrumog átaldi þá allaen það var engin undankomulegðút úr vanda okkarþar sem nautgripinnir voru þegar döðirog á fyrir augnablikisíndu guðurinniráðarlegan fyrirbóðahúðir nautgripanna skrýðuá jörðinni og kjötiðá teinunum baulaðibæði ráubittarnir og þeir stiktuog þeir grönjuðueins og þeir nautgripumer slátraðen ekkert var hægt að geraog í sex daga samfleyttheldu félagar mínirmínir tröstu, diggu félagarþeir heldu vistluog átu bestu nautgripisólarkvöðsinseftir að hafa smalaðið um samanen þegar seifursvonur krónosarleti yfir okkur sjönda daginþá lægði skindilega vindinsem hafði blásið svo lengivið fórum í flítium borði skipokkarog rérum út á heið opna hafþar settum við mastriðá sinn staðog dróum hinn kvítuseglu upp á nýþegar við vorum komnirfrá eiginni var kverkilandað sjáaðeins heimin og hafog þá hnóðaði seifurí dimbláa blíku í loftinuyfir skipin okkarog sjórin dögnaðium stund blið skóður byrskipinu áframen svo skalla á vestan ofsa veðurþað stiftist eins og fellibilsfoss yfir skipiðsvo bæði framstögin slitnuðog mastrið kuppaðist söndurog allur reyðin frundin yfirí kjálsóiðen aftur í skutnum varð stýrimaðurinn okkarfyrir fallandi mastrinusem mólaði höfugúpuð hansog brauðt hvert bein í líkama hanssvo hann þeittist eins ogbeinalauðs himbrimiaf dekkinu nýður í sjóog andinn þauði afnrattúr líkama hansog á því andartækikom seifur sjálfur til skjálanahann þrumaði af öllusínu afli í skíunumog slungvaði eldingarspjóti sínuað skipinusvo skipið okkar ringsnéristog fyltist brennisteini frá eldingunnifélagar mínir fjallu hver af aðurumfrá borði og eins og skarvarveldust þeir á öldunum kringumheið svart byrta skipog það var ljóst að hinn mikluguð ætlaði að ræna þáheimkominni til íþökuég barðist umeftir brotnuð tilfærinuhann sinnið miklu brótsjóðurrífu byrðingaskipsins frá kílinumöldurnar kerðu áframleifar skroksinseinn útur en enn sópaðimastrinu af kílinumstagur og uksahúð frá siglutopnumað rifrildi úr borðstoknumhjælt en þáog ég náði að binda með því leifarkjölsinsog mastrið samanog sítjandi svo klófvegaá mastrinu þeittist ég umeftir duttlungum hinsbánvæna stormsen svo stiltist allt í einu vestanvindurinnsem hafði æst upp fellibílinog norðanvindurinn notostók við, hvergin er íeins ofsafinginen þó óksnú ennóttinn í hérta mérég áttaði mig á að hann myndi bera migaftur í áttinn að bráldrephann til fórinjunnikarriptísog vissulega feittist ég allan óttinnatil bakka og í morgunsáriðvar ég komin að ræðilegum klettumskilu og ringiðukarriptísar sem svolgraðií sig saltan sjóinog við mérblöstu greinar fíkjutresinsá klettinum yfirkarriptís, ég stökkugreipum drjábólinneins og leðurblakaen náði ekki þangað með fótunumog gatti ekkert klifraðrætturnar voru of langt fyrir neðan migog langar greinarnarog of hátt uppisvo þarna hekki ég baraog þóttist vita að karriptísmyndi á endanum æla uppum mastrinu mínu og kjölnumog viti menn að gerðuna lokumum það leið til sólaringsþegar maður snýr heimaþingi eftir að hafa setiðdægin og skorið úr deilumillir hraustra ungra mannaþá byrtust þessir viðir afturúr gynni karriptísarog þá slefti ég takkinuog létt mig fallabeintofan í sjóinrétt handan við hinn að stóru viðiég krablaði mig upp á þáog reri svo af öllum kröftummeð höndunum beina leiðgegnum sundiðog seifur, fadir Guða og mannafaldi mig sjónu með skyllusvo hann sá mig ekkien það hefðum þá dreppið migá stundinniengin leið hefðu verið að sleppa lifandimér ragnúðum hafið í nýju dagaþað kvöldi þess tíundablésu Guðrinir mér upp ístrendur og ekki íeigju Kalipsóarþeirra ískikileguindisfögru og ótaðleguekki þjóog Kalipsó tók mig upp á sína armahún elskaði migog nöyt mínþví skildi ég endur taka þaðallt saman afturkæri konungur, feyjakaog mæta drotningég sagði ykkur þetta allt samanhér í salnumþað var bara í gærég sagði ykkur allt sem á eftir fyldiekki nenni ég að segja þá sögualltaf aftur
