Það er það að það er það.Á getu hlustendur.Fyrir fáinu missirum las ég hér í frjálsum höndum í nokkurum þáttum upp úr stryðsmynningum Breska dátans Norman Lewis.Hann tók þátt í einra á Spandamanna á Ítalið höstið 1943 og var í upplýsingadild Breska settulið sinns í Napoli næsta árið.Þarna var stryðsgæfan að snúast frá þjóðverjum og bandamannum þeirra í tölum.Og ég haf bandamanna, bretta, bandaríkjumanna og sovjetmanna.Í þessum þætti ætla ég að glöka aftur í endurmynningar Lewis.Nú er komið langt fram á árið 1944 og þótt innráðsin árið áður hafið lukkað stafgjörlega.Ítalir hafið fljótlega gefist upp og hættað berjast.Þá vörðust þjóðverjar enn á norður Ítalið.Þeir höfðu meðal annars munstraði hersinn.Allmikinn fjölda stryðsfanga úr sovjeska rauðahörnum og neitt á til að berjast fyrir sig meðal annars og Ítalið.Sumil dátana voru alveg til í það að þeir voru á mót í stjórnöldum í sovjetríkinumen flesta þurftu nú samt að neyða til þess með einu meða öðrum hætti.Sovjetmenn lögðu fyrirna mikla áherslu á að þeirri vildu endurhingta þessa dáttaog bandamennuðiðra, brettar og bandaríkjumenngengust að mestu inn á það.Þótt einhverjum blandaðist hugurum að herstjórn rauðahersinsvildi ekki fá stryðsfangana til að hlúa að þeim eftir ítla visti í höndum þjóðurjaheldur átti persínilega að refsa þeim og það hardulegafyrir að hafa ekki barist fram í rauðan döiðan og rúmlega þaðen svo var skilirðis lauskrafa Stalins leðtóka sovjetríkjanatil hvers einasta dátta rauðahersins.Og nú tekur Norman Lewis við.Það var á tæru höstkvöldi annan oktober 1944að ég fekk þær slæmu fréttir að ég ætti að fara næsta morguntil Taranto á söður Ítalju að fylgja 3000 sovjaskum stryðsfangumáleiðist til sovjetríkjana.Flestir þeirra voru ekki rússar heldur af ímsu þjóðurinnfrá Midasíu.Lestarferðin söður til Taranto var ánlægulegþað var kuldalegt bjartviðri sem hjöfnum ríkir yfir söður hluta Ítaljuþennan fegursta mánuð ársinsþegar höstlægðir hafa skólað loftið og kælt.Í móttöku hjá flutningadeildinni beð mín mæjór í leinithjónustinni.Þú tekur við þessum 3000 drulludelum, saði mæjórinog ef einhverjir þeirra reynir að flýja, þá skýtur þann.Þannig eru mínar skipanir, skilur það.En ég er að skilja það.En ég er að skilja það.Það var að engu, því ég taldi líklegt að maðurinn veri í gengin af göblunum.Nokkrum vikum áður hafði Dátim með aðsetur í Tarantokomði í heimsugn til okkar í Napoliog sagði okkur þá frá fangabúðum fyrir sovjesska stríðsfangarrétt utan við bæin.Við verðum hissa, því við höfum ekki haft hugmyndumað það væri verið að sapna saman sovjetmönnum og Ítalju.En nú þegar ég kom til Tarantohafðu fangarnir verið fluttir um borðiherflutningaskipið Reyna del Pacíficoog þar kúldröðustir á þröngum og myrkum göngumundir þiljum og í lestinniog var ekki eitt af fótgöngulíða sveitsem áttu svo að fylgja þeim á siglingunnitil Koram Shahar í Íran.Þar áttu að setja það upp í lest heim til sovjetríkjana.Ég fórum borð og skoðaði aðstæður.Þar lágur örþreytir vonda yfir menn út um öllhólf og gólfi krumpuðum þýskum einkennispúningumhvergi var auður blettur.Her sem hefur beðið ósigur og fallið í hendur ofinninumverður umsveifalust skugginn af sjálfum séreins og maður sem veikist skindilega.Reyningarnar verða þunglamalegarog menn hverfa eins og inni í sjálfa sig.Einkennispúningarnir eru allt í einu allt og stórir.Við þennan drunga hafðu þessi hópursvo bætt sínum eigin bömmurþví margir dátana virtust sífelt verða að sönglasama þunglindislega harmljóðið.Ungur gýðingur sem herrin hafði útvegað til að vera tólkursaði okkur brettunum að þetta væri järðarfararlagfrá mið Asíu líðveldum Svítrikjana.Tólkurinn sem heit Benjamínsaði mig líka að russunum svokalluðuhefði ekki verið sagt að þeir eru sendir aftur til Svítrikjanafyrir en herfóringjar úr rauðahernumhefðu mætt til að skoða þá.Skoðuninn fór fram eins og verið væri að velja nöyt í sláturhús.Þá hafði greipið um sig örvæntning meðal þeirraog nokkrir égfylgjart tilröðin til að svifta sig lífi.Þeir heldu því start og stöðut framað þeir hefðu verið nittir í þjónustu þýska hersins á Ítaliðen flúið strax við fyrsta tækifæri til Ítalskra skærulíðaog síðan verið teknir tilfanga af brettum.Þá hafði þeim verið lofað af brettumað þeir eruðu flokkaðir með bandamönnumog íþví ífælist meðal annars að þeir fengju breska herbúningaog þeir vildu greinilega allt til vinna að minga líkur á aðlitiðir þið á þá sem liðlöypa og samverka með nazistaþegar til Svavítrikjana kemi.Ungur rúsneskur liðsfóringi Ívan Gólik frá Moskuhafði tekið að sér stjórn flokksins.Gólik var sá eini sem var evrópskrar ættarhinnan valda miðasíumennina,ótrúlega sprækurmaður og ósnortinmiðað við allan bömmurinn sem umlútt í hópin.En það sem Gólik sagði var nú ekki skemmtilegt.Hann sagði að menn hans hefði verið reknir um borði í skipiðmeð miklu offórsi og allmarkir hefði meðist við aðfæriðnar.Ef ekki er þið staðið við að þeir fengjastöðubandamanna, þá mætti búast við að fjölmarkirþeirra sviftu sig lífi.Ég kom þessum bóðum áleiðist til yfirmannsvarðdeildarinnar sem lofaði að hafa sambandvið aðalbækistöðvarnar og byggjum frekkarí fyrirmæli.Síðan sagði ég Gólik að ég var í sannfærður um aðstaðið yrði við öll lofórð sem þessum stríðsfengumhefði verið gefin, en þar er skipið værialveg að leggja frá Taranto, þá væri ekkihægt að gera neitt í svipin til að frelsa þáundan hinnum fyrirlitlegu þýsku enkjennispúningumsem voru einu föttin þeirra.En því er þið áraðanlega kiftið í liðin þegar viðkemjum til Port Said í Egiptalandi.Þetta virtist róa mennina og þeir hættaðminnst að kosta að syngja jarðarfararlögin sín.En okkur brettunum fannst samt ráðlegt að leitaí fórum þeirra, hvort þeir lumuðu á einhverjumeldfeymum efnum sem þeir getur notaðtil að kveikja í skipinu.Og sömulegðis ákváðum við að leipaðum ekki upp á þiljurfyrir en við værum komin til Egiptalands.Það fylgdi sögunni að sömurfangarnahefðu framið ótilgreynda glæpimeðan þeir þjónuðu í þýska hernum.En þegar við fórum að skoða málið kom við ljósaðþað var vinnar floknara en við höfum ætlað.Nánast allir asiubúarnir í hópnumhöfðu verið í 168.þannari fótgöngu deild Turgmennistan.En hún var skipið úsbeikum, kirkísum,kasökum og öðrum muslimskum þjóðarbrótumog þeir höfðu barist á norður Ítalíuundir stjórn þjóðverja.Það eitt að þeir höfðu þjónaði í þessariTurgmennsku deild, það skipti máliþví það þýtti að þeir væru sjálfbóðalegðarí þýska hernum í eiginlegum skilningien ekki einungis fræfileggeen svo kölluðu þjóðverjar stríðsfangaeða íbúa hernumdrasvæða sem munstreðurvoru nauðugir í vinnuflokka handan viljínunar.Turgmennska deildin hefðu orðið tilárið 1942 í hinnu hernumda Pólandiog var undir stjórn þýska sérvitringsinsog hersauðingjans von Niedermayerssem taldi sig verið að þýska útgáfaaf Arabíu Laurens,breska herfóringjanum sem hafði tekið upplífsáttu Araba á sínum tíma.Niedermayer talaði tyrkneskumeð að segja heimahjásir,tók upp síði og trú Íslamsog klætti sig eins og tyrki.Árið 1943 hafði Turgmennska deildinhjónaði í Úkrænuen eftir ósigur Þýskalands við Stalingradvar hún kölluð til Þýskalandsog svo send til Norður Ítalju.Þar barðist hún af hörguundir stjórn Þýskarafóringjaen þegar hún var svo í júni 1944send til Orðustu kegn bandarískumskreitregasveitumþá fór allt í handaskólum.Hún beð mikinn ósigurnálagt Orbe Tello Grossettoog þá fengu margir asiúmennirnýrfæri að ágerast liðlöypar.Þeir sögðust að veri döðrættirvið að falla í hendur bandaríkjamannaþegar þeir trúðu þvíað bandaríkjaman myndustimpla þá sem japanst varaliðundir Þýskari stjórnen sagan sagði aðbandarísku dátatnir tækjast líkafanga af lífi með því að keirayfir þá á skreitregum.Af þessum sögum lögður alltkappa á að gefast aðeins uppfyrir ítvölskum skerruliðumog gerðu það þann 13. septemberþegar sveit þeirra hafði veriðallt fram á varnarlínuþjóðurja nálagt Rímín í.Það sem hafði knúið ásínum tíma til aðfanga í Þýskaheirin voruhungur og róttafinginmeðferð, en það áttu þeirdauðan vísan í Þýsku fangabúðunum.Þeir sögðufrá reynslu sinni á förðukæruleysislegan hátt og þaðþótt margt af því sem þeir lístuværi vægast sagt hryllilegt.Og mér varði fljóðlegalíðst að fyrir hvern svoég er mann sem komst til lífandiúr eldraun Þýsku fangabúðanahafðu hundraðdáiðar á ömurlegan hátt.Þetta var eldraunaf því tægi sem íbúa Rústlandsog ómiðiða síulandanahöfðu aldrei þurft að þóla áður.Við þjóðverja lítu svo á aðþarna væri svo mikið af alls konarumfram hiski að réttastværi að uppræta það baraá eins skilvirkan og ódýranhátt og hægt væri.Hver einasti fangihafði sína eigin hryllingsöguá reyðum höndum.En eina dæmigerðasögusagði mér ungur Tatsikifjárhyrðir sem hafðivalla nokkur tíman séð rússaog aldrei hyrt minnst á Þýskalanden hann hafði veriðnúminn á brott af heimilisínuá steppunni miklu ímiðasíu af hersveitarporingjum Rauðahersinsþegar stríðið bröst út.Hann var færður í enkjænisbúningog settur upp í játbrötarlestí fyrsta sinna á efiniþegar illabúin og óþjálfaðurherabli var rækinn í vesturáttog átti þar að mætaskriðtrekkum násista fótgangandi.Þegar lestinn stöðvaðistvar herrmönunum ítt útröðniog þeir látnir þramma í áttinað fallbissu sko tríð í fjerska.Fáum klukkustundum síðarfenguður svo allt í einu skipunumað snúa við.Þeir helduð þá áfram í sögum áttog þeir hefðu komiðen þeir voru stöðvaður af herrmönumí ókunnum enkjænisbúningumsem afopnuðu þá, settuð á upp í vörubílaog fluttuð á skamman spöliní gatavirskirðinguað var viðáttu mikla.Það var ekki fyrir þásem þeir gerði sér grein fyrirað þeir voru ornir fangar þjóðurja.Þar sáttuður í þrjá dagaánum aðtal og drikjarþar til þýskir herrmönbyrtust á svont manni semávarpaði það voru rústneskugegnum gellarhótt.Tatsíkin saði þetta hafi veriðlávaxinn mann með gleröguog mjög blíkt yfirbrað.Þeir eruð miklu flerien við byggumst viðútskýrðið í þjóðurinn.Við höfum hér mat fyrir eitt húsund mannsem hér eru tíu þúsundþið verði sjálfur að dragaaf því ykkar áleiktanir.Næst kom skipunum aðliðsporingjar, kommunistar og gýðingarskildu stíga fram úrfylkingu fanganaen vita skuldur ótaði sér engin.Þjóðurinn með glerögunbauð þá öllum fangumsem vilduað segja tilþeirra samferja sinnasem tilheyruðu þessum þremur hópum.Hann lofaði þeim sem það gerðusérstökum forrjættundum og fríðendumþar á meðal fengiður átagmarkaðað égta.Eftir nokkur kvattningar rópog enn fleiri lovorð og lokshótanirþá stegu nokkur mennút úr rauðinniog sveikinn upphófust.Þeir liðsporingjar, kommunistarog gýðingar sem þjóður ernáðu þannig í skottið ávoru leittir inn í sérstaktog þá ávarpaðiglerungna glámurinn hópin afturog sagði að nú væri komið upp nýtt vandamálsem væri skortur og skotfærum.Einmittþeir menn sem höfðu sveikiðfélaga sína, þeir fengu núhjáttkalla í hendur og varfyrirskipað að drepa hérna útrópuðuog sveiknu félaga.Ef þeir streyttust á mótiþá veriðu þeir sjálfur drefnir.Þjóðuretnirlöguðu sig almennt mikið framum að láta fangana sjálfadrepa aðra fanga.Ekki voru nægilega margar SSsérdeildir til staðarog reynslan síndi aðvenjulegir herr menn í venjulegumþýskum hersveitum voru heldurtreyir til að taka þátt í fjöldamorðum.Enþað var líka rétt aðhörgull var orðin á skotfærumí þau verkefni þýska hersinssem tilherðu ekki beinlínisfremstu výlínu.Ef maður var skotinnþannig að bissulhaupiðsnerti ekki beinlínis lífsinnauðsinnlegan líkamslutaheilan eða hjartað fyrst og fremstþá þurfti að meðaltaliþrjárbissukúlur til að verðamannið að bana.Og óreindar hersveitir með sjálverkarbissur sem skutu að fjóratil fimm metra færiþær þurftu oft helmingifleiri skot til að kála hverju manni.Á þeim tímavoru óteljandi þúsundirsem áttað útrýma.Í ringulreið fyrstu daganaþurfið er sóttu inn íSovjetrikinn í júni 1941þá var geðingumbara smalað saman á engaróvísindarlegan og fljóðfærdnisleganhátt. Strax fór mennhöfðu verið teknir til fangaþá var þeim skipað að leysa niður um sigog þeir sem reyndustu að vera umskortnirvoru bara skotnir á staðnum.En þar sem muslimar í hinnummið-asísku herdeildum rauðahersinsvoru einnig umskortnirþá voru þeir líka drefnir í hrönnum.Þeim síður áttuðufjóður er sig og því að flestirmið-asísku hermanana höttuðurúsa eins og pestina og því mættibrúka þá í fískaherrinog þá fóru þeir að vanda sigaðeins betur við að velja hverjaþetta að drepa.Yfir þrjármiljónir hermanaletu lífið í þessum búðumflestir úr sultien fyrir þá sem höfðuí orðun vilja til að lifa afhvað sem ádindiþá var mesta hindrunninað sigurast áviðbjóðu sínum á mannáttiog ég var fullveiðsumað allir mennir nýra á þessuskipi hefðun eitt mannakjötstil að lifa af í fangabúðunum.Meirinlutin játtaðurendar heiklaustofta næstum áfergjulegaeins og játningin veitti þeim eins konarsálræna syndaaflaust.Hýmandinyfir í fúlu rökkrinuundir þiljum þá lístiðurþví sem gerðistlíkt og þeir væri að segjafornar asískar hryllingsögur.Þeir lístust lagsmálummeð kæfti og klómsem gætnan brutust útog fangatnir börðusteins og hungraður hundarumað fá að rýfa í sig líkiðáður en þjóður er náðu að draga það burt.Það var alls í þaðað menn sem voru orðni svomáttu hana af hungri að þeir gátt ekkivarðið sig, væru gappaður inní eitthvert afvikið skott,landir þar í rótten jætnir.Einn asísku rúsanna sem ég yfirherðisíndi mér djúpa löytaftan á kálfahansþar sem einhver hafði hafist handaðumað naga af hann um kálfanmeðan hann lái í döðadái.Sankvært lýsingumhafði þessi hryllingur fariðnákvæmlega eftir óformlegrigoggunaröðog eins og þegar ljón setjast að bráðþá hafðu hinnir sterkustulagst fyrstir á náinen síðan þegar þeirhafðu fengið næju sínaþá fengu þeir minnimáttar afganginlíkt og híjennetnar komast aðþegar ljónin er orðin satt.Ritlilegastar allra fangabúðanavirtust hafa verið íSalsk í Rostofjeraðivið jöttbröytina millirStalingrad og Krasnótar.Þar voru fangat nilláttnir sveltaí sjö heila daga til undirbúningsfyrir það sem beðera.Þegar loksinsbarst svolítiða bröyðivar þeim gert að skrýða á höndumog hnjám til að ná þvíog sættu á meðanskotrið fiskrahermana semþarna voru mættir í skotfeymi þjálfun.Gýðingarvoru grafnir lífandi afsamfengum sínum sem ekki voru gýðingarog mjög algengt var aðþeim verið drekt og nýjum kamrunum.Naktir fangarvoru fingaðir til að berjast hverfiðannan upp á líf og dauðameð berum höndummeðan fangaverðirnir stóðu hjákvöttuð og áframog tókuljósmyndir með sínumágættu læka myndavílum.Sakleisislegur úsbekivalla skriðin yfirtvítugt lísti fyrir mérþessum bardugum.Sá sem Siguradi hangataflað sér nokkurar hilli og sapnað séreins konar fylgismönnummeðal þjóðverjanaog vænlegast var að þróa sínaeigin morðaðferð.Einn stund að því að drepaanstæðingsinn með því að býta hann á barkanannar fældi mennmeð því að snú upp á eistu þeirraáður hann hálsbröyt þámeð spörkum.Úsbekinn saðist að var ráðið nýðurlögumeinskeppinautar sem var í uppóhaldihjá fangaverðunummeð því að kljúfa höfuð hans meðlerleg sem hann hafði rífið úrtilfallandi líki ogfalið þar til rétta augnablikiðrann upp.Fyrir þetta hlautan mikið lof þjóðverjanafekk bröðskorpu til aðnaga að launum ogtækifæri til að ganga í eina afmuslimsku varaliðsveitunumsem þá var færða að mynda.Sundrung og tortrykniog fjandskapur voruábyrrandi millir fanganaog skildi engan undra eftirþjáningar þeirra í búðunumþar sem hver maður hlautað hugsa aðinsum sjálfan sig.Fljóðlegakomst ég að þeirri nýðurstöðuað einungis Ívan Gólekgæti haldið fangunum í skefjumog kæftað á einn ná aðhalda friðinn á siglingunniog við værumþví algjörlega háðirGólek.Tveimur dögum eftir brottförunafrá Taranto þaðitólkurinn Benja mínmér að Gólek hefði óskað eftir því aðheita mig einslega og ég létsækja nýklefa mín.Samtal okkar fór síðan frammeð nokkrum erfiðismunumá eins konar blöndu afrústnesku og þískuen Gólek gatt þó komiðgilningu um að uppbreystværi undirbúningi.Undir fórustu múla einssem asiubúarnir bárutakmarkalösa lotningu fyrir.Í fangaskránihétt sá maður Sultanoven meðal fangana var hannþektur sem Hatch el-Hakkeða Pílagrímursannleikans.Þóttan hefði verið skráður bara semóbreyttur dátti írauðahernum þá væri hanní raun og veru aflegu slekti emiranna í Búkaraen þeir höfðu lengi veriðþyrnir í augum Kremlverja.Þar til rússar lögðuloks borgina undir sig snemmaá þriði áratugnumog köstuðu þá morðóðum afabróður múlansniður úr turðni hallarsinnar.Múlinsem hattar allarúsaog var af þeim svo að koma ákavlegahliðhóllur þjóðurumhann hafði fengið flestamúslimanna í hersveitinni til aðtrúa því að Adolf Hitlerværi leynilegur fylgismadurþeirra og hefði færði íPílagrimsför til Mekka.Góllik útskýrðiað Valdabaráta hefði núblossað upp melli hansog múlans um korumþeirra hópurinn skildi fylgjaá seglingunni.Ég er staðræðu nýja að komaþessum mannum lifandi heimsagði Góllik. Ég erverndarengill þeirra, má segja.Hach el haqtrúir hins vegar á Paradísog honum er alveg sama þótt viðdegjum allir.Góllik taldi víst að múlaner því skotinn um leiðu hansdíi fæti sínum á rúsneska jörðog hann hefði því engu að tapameð því að koma á stað uppreist.Það mati Gólliksætlaði múlan strax þá hann hefðifengið nægilega marga til í svið sigað skipamannumsínum að ráðast á breskuvarðmennina og brjótastupp á þilfar og þarfremja sjálfsmorð með því að kastasér í sjóin.Góllik hvaðst trú að því aðáhrifum múlans er þvíaðeins hrundið með því aðhonum sjálfum tækist að endurvekjaeitthvað sem lyktist herragajá þessum nýðurbrotnahópi gera úr þeimeinhvers konar hersveit á ný.Og mér skildistað í huga Gólliksgengdu breskir enginnispúningarhöfuð máli.Ef fangarnir fengju þáeins og þeim hafið raunar verið lofaðþá væri allur vandi úr sögunni.Við efdátatnir værið allir í breskumenginnispúningum við komuna tilsovjetrikjanaþá myndi það sína sovjetmönnumfram á að þessir menn hefur veriðbandamenn breyta í stríðinuen ekki underlægjur þjóðurja.Þessir búningarsér í lægi þegar á þáhefur verið söymuð hersveitarog tegnarmerki rauðahersinsmyndu umbreytaeinndarlegum liðlöypumí upplýtt stjarfa herrmenn á nýog hrekja burt örvendinguog hugarvíl.Góðleikvildi geta látið menn sína standaheiðursvörð, marseraherrmannlega fram og aftur á þilfærinuog hann vildi fá aðrefsa fyrir agabrótog píska menn sína áframvið æfingar á afturteikinu.En ekkertaf þessu væri mögulegt að nefnanýju enginnispúningar nýr bærust.Ef þeir kemur ekkiþá hefði múlan hundið sígurí togstreitu þeirra tvekjaog menninnir myndu fylgja sérá bakvið hann.Ég baðum að fá að sjá múlanog við góðleik fórum saman yfirí lestina.Þrátt fyrir að hustið væri gengið í garðvar enn sjóð heitt.Loftrastingin hefði bilað fyrir lunguog fangarnir láa eins og síldí tunnu í lestinniklættir einungis en merfötumlíkt og afriskir þrælarforðumog gljáandi af svita.Þannig var súr, þyk, lyktíblant við oknar þykkan líkamsfennig.Lítið var eftir að vatnivið allir múslimarvoru skildu yfir til að þvó séreftir kunstaruna reglumsexinum á dag.Á einum stað hefði verið búið til plásþar sem menngáttu setið í ringog hlýtt á sögumannog góðleik bendi mér á múlansem sat þar á hjánumlítil maður með skínandiskalla ogandlít lísandi aftortrygni og ílsku.Það var múlan sem stjórnaðiháværum undrunnarog aðdáunar ópumþegar sögumadurinn náðihámarki í frásöfnsinni.Þegar einhverjur nálkaðistmúlan þá kistu menn sjálfkrafaog einhvers konar talnabandií höndum hans.Menn sem lág á bæn gættu þessvandlega að neia sigsvo að múlan sægi vel til.Það eitt væri slemt táknbætti góli hviðþví ofinberar bænir væri ekki liðnarí rauðahernum.Ef enkennispúningarnirkemur ekki í Egiptalandiþá erðu þér allir lagsturá bæn áður en siglingunni líki.Berðin frá Taranto var hægog leiðinleg og stöðugtað láfið óeirðum neyri í lestinni.Heitur vindur frá Afríkublés á skipið nótt sem dagmongúlskir búrjaðarkyrjuðu endalust umdöiðan og endanlega paradísarvist og vatniðdraup æhægar úrrauðunum.Góli kvann hvernig vald hansfjaraði smám saman út.Vundirfóringarnirtveir, Pasæjef ogGengis Kahn gerðu núekki lengur neinar tilröynir til aðhlýða skipunum hans á meðanmúlan helt mönnunum í heljargreipum með sinni döiðadaglegislu þar sem hann spáðiðmeð möllum ógæfu og glötunen himnaríkisvistfyrir handan.En 2008.óttúber náðum við tilPortsa í Ítí Egiptalandiþar sem okkur var tjáð að tafi rýrðuí nokkra daga þánga tilhópurunir þið fluttur yfir íbeitiskipið Devonshær.Þar bættust í hópintveir nýjir tólkarherrmaðurinn Sjór frá Aleppoog búlgarskur gýðingurlitjálfin Menachem.Þegar ég kom umborðií Devonshær, aukvitaði égað presku enginnispúningarnirhafðu loksinn spórist.Og eins og vennjulega þegar herrmaðarvélinnvar loks komin á skriðþá leti hún ekkert stöða sig.Og byrðadeldinhafði nú beinleginnisallt yfir skipið ótrúlegusapni byrða. Þar á meðalekki aðeins hinnum langþráðuenginnispúningum helduröllu því skrani sem jæfnanfylgdi herrmanum, loftvarnargrímum, skoblum, félunettumöllar og nærböksum, rakvélumrakburstum ogfleiru sem enginnaf vestlingsföngunum hafðiminnstu þar ferir.En fangarnir þyrptustsaman eins og bíflugursuðandi af spennu yfir haugumaf allskonar tækjum sem hafðinánast verið kolt óðan á þá.Skindilega varþoka, dóða og örvæntingarguðuð upp.Gólig í sínumilla sniðinu herrklæðumen gagn tekin afbaráttu anda var núorðin heti að dagsins.Baráttu viljin var í blóma ogefil hetin og fneykurinn ílestunum virtist minga.Menn reyndu nú að hreyfasig rösklegar í öllum þrengslunumog rétta svo litið úr bakinu.Múlan dróðsí nú í hlje við kamarhólurnar til að býða þareftir mikilli sínog þar satanþað sem eftir var dagsins.Innan faragljókstundahöfðu allir rússatnir veriðdubbaður upp sem breskir herrmennog skrattaratnir í hópnumfenguðu skæri í hendurog hófaða laga flíkursem sniðinar höfðu veriðverið stórvaksna og vel aldavestræna menn að smerrilíkumum að síðu búanaafkomanda margra kynnslóðaaf hrossahyldingum.Með þessari stöðhættumekkun áttu fangarnir núrétt á betra fæði um borðií beiti skipinuen þótt þessir mennhefðu lagt sér mannakjött til munnsþá neituðu þeir núaf trúar ástæðumað þykja lambalýfursem þó var eiginlega eina kjöttiðsem stóð til bóða.Þessir nýju bandamenn okkarsem þeir voru nú ornirí allan máta, þeir hlýfusthins vegar af ymsum byrðanasem þeim hafi borist svo ofengt í hendurog tóku nú að umbreytaþeim með ótrúlegri hugkvæmniog lagni.Þeir tóku sundur hluti eins ogsyngvasbrúsa, nestist allaog ekki síst tannbursta,naklaþjálir og greiður.Þeir gerðu gödd,spentu saman, beigðu og sveigðuog smíðuðu úr þessuallskonar smá hljóðfæri.Undarlega fyllumeð forniskjulegu yfirbræðilútu, flauturog margvíslegamið-asísk strengjálhjóðfærisem ég kann ekki að nefna.Skömmu síðartítræði lest skip sinsaf vildum tónum austurlenskrahljóma.Við lögðum svo úr höfnfrá Portsa ít annan novemberog þá olgaðivonin um skipiðen svo rafströymur.Gólig var í Bjartsínis kastiog hafi nú enn eina óskfram að færa.Með vistunumsem hverjum rúsaverði að finntarþá fylgdi stoffenglegtkanadíst teppiog við voru mjúkri gráriull og nú baði góligumlefi til að láta snýðaúr tveimur slíkum teppumfrakka í stíl yfirmannarauðahersins og hann vildifá að vera komin með frakkaná hátíðartónleikum semfangarnir eða fyrfinandifangarnir, nú verðulegirbreskir bandamenn.Tónleika sem þeir hugðusttalda kvöldið eftir.Það myndi verða eins ogpunkturun yfir íð um aðhann réði floknum.Það verði erfitt að neytagóligum nokkuð, engum þar semhagsmunur okkar fjellu í raun saman.Öllu skipti að tækistað ljúka ferðin í vandraða löst.Frakkin var svofullgerður á einum degi.Hann náði frá þraungu hálsmáliog nýðrað tám.Gólig stegi út á þilfartil að sína sig í frakkanum.Hann stóð við handrið skipsinsí glóandi byrtu sjávarinsog fyrir aftan blasti viðbrennheit strandlengja arabíuog tveir úrbreska fylgdaliðinusem sátu í sólbaði skamt frárísu híkandi á fæturlíkt og þeir vissi ekkihvort þeir ætti að smetla sér í réttstöðu.Þegar við fórumsvo niður í lestina,hilsuðu flestir fangana góligað hermana síð, það hafi aldreigerst áður.Tónleikarnir semaðsigjubúarnir heldu voruólíkir öllu sem ég hef nokkun tímaupplifað og hefi aldrei upplifaðsíðan.Þetta var skemmtun til þessætluð að fylla higð miklatómarúm greisjunnarog tóm tímansfluttingað í allri sinni dýrðinn í þær döflegu aðstæðurþar sem við kúldröðumst.List hýrðingjanahafi þróast á nokkura leikmunabyggðist á látbráðsleikog grímabúningum, aukslataaf göldrum.Hún lifti huganum upp úróásættanlegum raunveruleikayfir í glóandi nýja heimaí myndunaraflsins.Búningarnir hafi verið gerðirmeð því að útfæra átöfrandi hátt hvað sem varfélulita nettóg sárapindiekki síst.Þessi ótrúlega leiksýningumbreytti manni sem hafiðigetið mannakjött íblíða prinsessu sem reifkrónublöð af liljuog meðan byðillennarsöng týtrandi ástarsöng.Við heyrðumnekk hestana og hófatiinn mongólsgrar hersveitará leiðsynni aðræna borg og bí.Hvað svo sem þessir mennhafðu mátt þóla ífangabúðum þá hafiði ekkertmegnað að taka listina frá þeim.Það varhins vegar ljósta þessi síningsem prinsar hefðu kunnaðað metta í miðasíu.Hafðu þaði líktið ekki tilbresku varðsveitarinnar um borðþví ekki einn maðurúr þeim mætti.Erfið er að vera að skiljahvað evrópskum rúsa eins og gólliklitist en gólliksopnaði nánast samstundiskof sveitur í frakka sínumog raud hressilegaundir ljúfum leikljómpipanna.Næsta dag var hins vegarfylgt áallunum gólliks.Föngunum var lift að komabótt ekk.Í smá hópum og lítið svæðivar tekið frá fyrir gólliktil að skoða herrvörðinaðtoga hárgreðslut áttaog halda fyrirlestur fyrir undirfóringisína um bardagaðferðir.Yfirmaðurvarðilegðsinssem fórum vistarverur rúsannaneyri í lestinnitók eftir því að þær höfðu loksinsverið skrúpaðar svo að honum líkaðiog góllik fekkrós í napakattiðog slakað var á þeim hömlumsem fangarnir sættu ennþá.Múlan hafi veriðneittur í breskan Hermanabúningog í byli hefðist lítiðfrá honum.Við fórum að anda léttar.En freyðurinn var brátt úti.Túlgarnir okkar þrýróttu allir rættur tilmiðasturlanda og það kom ekki sístí ljós í afstöðu þeirratil gulls.Þeir virtusti lítið á gullsem töfraefni alvegóháð því verðgildisem gullið hafðivegna kaupmáttarsins.Lýþjálfin Menachembar til dæmis innsiklís ringsem gerður hafði verið úr gullisem hafði verið rifið úr kjálkalátins ítala á vývöldinum.Fyrir honumvar þessi ringur orðinn aðeins konar afrískum töfragreiphlutsem hafði öðlast sinneigin anda. Hann vildi ekki látasnerta ringin og kvartaðivið vægum höfðverki hvertsem hann tók hann af fingri sértil að þvóa sér um hendurnar.Sjór var frá Aleppoog þegar hann var setturí fyrsta sinni í bað semunga barn, þá hafðihundrað gullpenningum verið styrtaðí baðið og foreldrar hanssem heldu um handleggi hans og fæturléttu hann reyfa sigeins og hann værið að syndasvo hann myndi synda í gulliþað sem eftir væri ævinnarsagðan okkuren það hafði reyndar ekki ræst.Benjamin hafðialist upp í trúarsamfélagiþar sem aðeins að rabínin máttisnerta peningaog það var ólán fyrir okkur allaað þessi ungi maður sem hafði aldreikomist nær gulli en í þjóðsögumskildi vera sá semfyrst fann lyktin aftilvist gulls um borði í skipinu.Benjamin var sannkallað ljúfmenniá sveip og vindsamlegur í framganguog fangarnir treystu honumbetur en okkur bretunum.Það var auðljóslega þaðsérstakartraust sem var til þessað eitt er að sínd honum gullpeningsem hann áttiog Benjamin fekk peningin lánaðanog kom til mín logandi af spennutil að fá úrskurðumhvort peningurinn var í ósveikinog það var enginnvafa á því.Myndin var nýðthungur gullpeningurfrá aldatíði átvarðar konungssjönda í upphafi aldarinnar.Það var ráðgátahvernig hún hafði lendi í fórumhans í Þíska hernum á Ítaljuog þegar égbað Benjamin að komast að þvíþá uppgötuði hann að alltaf50 manns í hópnumhöfðist líka peninga undur höndum.Þegar við reyndum að komast að þvíhvernig á þessu stæðiþá mætti okkur holdað þokkamótsakna kjentara frásaknasem líti leið var að átt að sjá.Róks kominstiðað þeirri niðurstöðu að gulliðhliti að hafi verið tekiðaf breskum njóstnarasem hefði verið varpað í fallífyfir norður Ítaljuog síðan að öllum líkindumhorfið sporlaustaf einhverjum ástæðum.Við vissum að slíkir útsendararhöfðu jæfnan gullpeningaí fórum sínum til að greiða sér leiðþví gull var náttúrulegaallstaðar gjaldgengt.Benjamin hóst nú handaðmeð að finna leið til að teljafengunum trúum að láta að hendiþennan fjórsjóð.Skipið hafið síni einn búðsem var opinn í klukkustund á dagog þar var í bóðitakkmarkað úrval afsukulaði, síkaretum, rítföngumog heldurdapurlegum minniagripumsem Briti Skipsins hafiðkeift í Port Said.Þrátt fyrir nýja stöðusína sem banda með nokkarþá fengunir ekki að komaí búðina, líklega bara þvígert var ráð fyrir að þeir ætlingapeninga til að leiða.En Benjamin komst yfirverðskrána, hann keftisíni sotna af hverju einustu vörursem þar var og fór síðanað leita þá uppi sem lumiðá gulli.Þegar hann fann eitt slíkan gulli eigandaþrýst hann sukulaði bitaí munn hans, let hann haldaá kamildýra dótieða handleika kveikjaraí læginu eins og svings.Og svo böðist hann til aðútvega þeim vörur úrbúðinni fyrir sem næmieinu pundi fyrir hverja gullmynd.Þetta vartómt svikabratljáunumþví allir aðrir en fórnarlöfumsvikan að vissu að svona myndirgengu kaupum og sölumá basurum í hvaða miðaustralenskri borg sem vará fimm pund og fimm skildinga stikkið.Margir fanganafundu líka á sér að tilbóðuvar ekki gott og voru treyirtil að fallast á viðskiptinen þegar eitt þeirra maldaðimóin beitti Benjaminsérlega rættnu sölutreksi.Við fréttum það reyndar ekkifyrir henn setna en hann sagðivið fangana þið verði fariniraf þessu skipi innan örfára dagaeftir það hvaða gagnhafiði af peningum þið vitiðvel hvað mögum gerast.Stundum gekk hann svo langtog þessari stundu að leggja vísifingurað gagnauða fangansog mynda kvell með vörunum.Það lókum tókst Benjamin aðsannfæri að flesta fanganum að varpavoninni fyrir róðaen njóta í staðin ánæjuhugnabliksins og þeir réttánum gullið sitt og flýttu sérsíðan í burtu með kattburí súkkulaði í munnieða eitthvað kjánalegt leikfangí hendinni.Með þessum hætti var fræjum vonleisissáð á nýjum borðog brátt fórða að held taka hvern fanganaf öðrum eins og farsótt.Stormurinn brast áþegar við syldum gegnumHormúsund og Korram Sjaharbeigð framundaneins og myrkurá ásýnd örlögana.Það eins tveir dagarvoru þá eftir.Föngunum hafi verið hliftu bóð þilfarog eftir að pendúl valdsinstók að sveiblast í áttað góllikþá hafi múlaneinangrast æmeira.Hver af aðrum höfðu fylgismennhans undirgengist hannhérraga sem góllikvar svo vissum að væri þeirraeina von.En pílagrímur sannleikans varnú hættur að ganga í sínumbreska einkennismúningiog klættist nú kvítri skikkumeð víðum ermum og miklumturban á höfðien kortvekja hafi verið sögmaðúr nærfötum breska hersins.En nöytmúlan slepjuleguraraðdáðunar hörðustu fylgismannaen flestir þeirra munuða sögnhafa haft einhverja sérstakaá stæðu til að óttast heimtsovjetmanna.Múlan hafi frá uppafiðí skiljarúsneskusvo þegar kom til loka uppkjörsinsog góligskipaðunum að fara niðurog klæðast einkennismúningi sínumþá hafi múlan sér við hliðungan liðsforingja semauðvitað hétt Gengis Kahnog hann fegst nú að lokumtil að endur taka skipuninaúr spesku svo múlanskildi hann ábyggilega.En gólig var svo við öllu búinmúlan reyndistfyrðu fymur, hann skusteftir til fylgismanna sinnaað fylgja sér smöggegnum hring bresku varðmannanaog stökk í sjáinn.Gólig hafið engar vöbluráheldur stökk á eftirónum.Nokkrir manna múlansráðinir í að svifta sig lífivoru þegarfarnir að klifrayfir borstokkinn en skiptuumsvefa löstum skoðunþegar heyrðust háværrópum akula akulahákarl.Og vissulega sáum við nú gráleitaað smjúa rétt undir yfirborðinukringum skipið.Turban múlans flöytá sjónum, hann breytti úthandleikina, makt vana eins og hannverið að reynað fljúaauðun voru lokuðog hafið skólaði burtreyðinni af andliti hans.Gólig náði til hans ákröftugu hundasundi og heldhonum á flotti á meðanskipið staðvæðist og báturvar settur á flott.En þegar múlansvar dröslað um borð, kom í ljósað fyrir hann voru þetta endalókin.Úsbeggarnirlöpu út að borstoknumtil að sjá síðasta lífsnestan í augum hans, áður hannhirfi gladurinn íalsælu himnaríkis,en þeir sáu bara mann Vesalingsem barðist eða draga andanhnipraði sig saman ogældi hins og druknandi kvættur.Honum hafði ekki veriðlift að deyja og svo staðrindþegar hann lífði henn var ægiðeða nýðurlæging.Þeir horfu á eða lífi varblásið í múlan á þilfærinu,þeir sáu útlými hans kippast viðog augun opnastog þá snýrist þeir á hæli og genguburt. Síðastidagurunum borð fór allur í undirbúningfyrir komu aðtöfnina,bresku varðmennitnir föndruðurlinnulust við búnað sinn og æfðugældar hergöngur reyfingarí vonum að ganga í augun á kollegumsínum frá sovjetríkunum.Ég heiti Gólikþegar hann bjóð sig undir örlaga stöndina.Hvernig líður þérnúna, spurði ég. Ég er Bjart sínsvo lengi sem þið standiðimeð okkur. Í Vestafalli fæ égtíu ári í vinnubúðum. Ég er25 ára núna. Ég á þvínó eftir.Við smugum um ÓsaSjattel Arab fljótsins oglögumstað Bryggju í Korram Sjaharí kvöldu úrfelli.Í þessari hrörleguborg voru rússarog vesturlandamenn í daglegumsamskiptum en þau engjendustaf algjöru vantrösti.Borgin var eins og auglýsingaskildifyrir menn sem voru bara bandamennað nafninu til enföldu gagnkvæma andúðá bakfið stífa kurtdeysiog afar yfirborðskendvinnahótt.Við hórðum nýður yfirdrungalegt Bryggjusvæðið íhægláttri regningunni. Allt vargrátt eins og við átti.Þá byrtist undarlega stað lestsem hugsa skatt, endalóiðsér röð dvergtrukkalíkt og þeir sem notaður er á vesturlöndumtil að flytja nautgrippien bara einn fjórði af stærðira.Hún var dreginaf þrem reym reyðum og svofremstakafra á sér dabraog hálslega tóna þegar húnnáði nýður á Bryggju.Þar nám lestinstadar og grárherflokkur sovjaskra Hermannabyrtist radaði sér uppmyndaði röð á milli okkarog lestarinnar.Varði líðið okkar og fangarnirsem voruð að snúa heim stígunumfrá borði. Svo var marseraðrifflum skellt í örðstappaði nýður fótumyfir maður varðsveitanaog sovjæski herfóringin spíksborðuð þá korum á töðrumhilsuð að Hermanna síðtókust í hendur, skiptust á papirumog þá var þessu lokið.Einn af tólkunumlitjálfin Menachemhafið þó haft tóm til að smegjasér milli hinn að sovjaskusem stóður reyfingarlöysireins og tindáttarog hann hafið litið á litlujótbröðurvagnana sem núótt að flytja sovjasku hermininaheimleiðis og þegarhann snýri tilbaka upplýstanumað af lyktin eða dæmaef þessir vagnar síðast velinotaðir til að flytja svín.Bretarnirmarseruðu strax afturum borði í skip sittog frá borðstoknum fylgdumst viðmeð sovjaska fóringjanumganga gæsagangað fremsturöður ússana sem nú voru afturornir fangar, ekki lengurbandamenn.Hann staðnæmtist fyrir fram hann góligsem stóð fremstur í flokkisvo óendanlega glæsilegurí sínum endanlegaósigri.Sovjaskifóringin gekk hægthringin í kringumann í algjerri þögnbáðir vorðir jafnháirog líkamsbyggingin svipuðog frakarnir sem þeir glætustvoru alveg eins í sniðinuen frakki góligsvar áberandi betur úrgardi gerður.Fóringin snýri sér þá til mínog gaði mér bendinguog ég gekk nýður landkángintil hans. Hann talaði ágætaensku og var afar blíður í máli.Samherrisagðan, gerði mér greiðaég kýsað forðast að talavið þessi svín. Ég byggðiað gefa þeim skipunum að stíga upp ílestina. Égneitaði því en sagðan maðurtólkan okkar, kynniði verðunum aðliði ogá endanum var það Benjaminsem tók það að sér.Það var bar við höfninasteinsnaðar frá byrkjunni og égsettist þar inn og lustaði á hljóðiní lestinni, skellinaþegar vagnar rákust saman,skruðningin þegar svínavagnarnirmjög kvudust yfir teinaskeftinog flöytiðþegar lestin sílaðist af stað.Tólkarnir þrýrgóminn úr ríkningunni.Nókkur vandræði, spurði ég.Ekki múk í neinum,ekki einu sinni frá múlanum,sagði Benjamin.Þeir verða skotnir,lestir þeir allavega.Hvernig veist þú það?Ég átti orðastad við sovjæska majorun.Hann rindist býstna sérstakur karakter,algjör brandarakall.Hann fjell alveg fyrir frakkanumhans góliðks.Hvaðsvo sem verður,sagðan, þá mun ég sjá til þess aðþeir passu upp á þennan frakka.Rúsar hafa undarlega kýmningáfu.Þetta gæti hafa verið brandari,en ég held samt ekki.Hvaðsvo sem verður,það er að það er að það er að það er að það er að það er að það er að það er að það er að það er að það er að það er að það er að það er að það er að það er að það er að það er að það er að það er að það er að það er að það er að það er að það er að það er að það er að það er að það er að það er að það er að það er að það er að það er að það er að það er að það er a
