´NÚALFBÕSKRÁT' ´NÚALFBÕSKRÁT' Kj subtleustendur, gestrúminn í segðum ég er Freyðgær Einarðsson rítöfundur og sviðslista maður. Velkóni í þ großes. Þaðæk. Er þú hér komleguður smá borgari, Já, ég er það. Og fagnarði? Já, og fagnarði. Ég fyrst mjög gaman að standa með að því að þetta í smábargaraskap og fynst mjög fynnið og skeintilegt þegar þegar ég sé fólk þetta í hiekomleg verkefni. Það verður að gnuð áfram að eitthvað eitthvað svona hiekomleg kvöttum og ekki síður þegar ég já, stand sjálf á með að því. Það varstu, fein á, ég er bara, ég er vennilur. Já, og að því að ég er svo hefbin að hafa liðbröðaði að skrifum þessu áttar fólk, þá græðið ég náttúl að því. Græðið ebbni í minn ein verk. En hefur alltaf, frá því þú byrjar að skrifað um svona hluti? Já, ég hefur eitthvað verið mjög upptegina á svona hinnu kerstakslega og hennu venjulega og þessu hennan sem... Mér er alltaf funnist að mjög framandi svona hvað að fólk stússar. Já. Og kannski, já. Þegar ég var í hennan á skóla þá var ég alltaf að gera eitthvað svona gjördninga sem... eða svona skrifa eitthvað svona lítil verk sem átt að gerast á skrifstóum. Já. Og var svona mjög upptegina að fólki sem var í venjulegerfinni. Og það sem, sko, mær er upplýðus oft þegar mær hlusta verkiðina að það er þessar, sko, það er þetta samtál. Já. Samtál á mylli fólks. Það er stundum ervitt að hlusta á það sem um skrifar. Já, já. Takk. Þú til að segja takk, já. Jó, það er hérna... Ég er... Ég ertið alveg öðruklega ekki að segja djútverfuna en ég fyrir mjög gaman að hlusta fólk tala og heiða fólk tala við kaffefjellar og í mötuneidum. Og áhvaða vert að getur oft verið ebni veður fyrir mín verk. Þeimum umyrkilega, þeimum fedra. Já, bara eitthvað svona litli hluti eitthvað svona eitthvað kvestagurinn sko. Já, já, já. Það var það eitthvað svona... Það er eitthvað... Ég fyrst að eitthvað taurandi að hetna að því að kannski að því að lífi það svo stórkostleg... Við erum hérna lífandi fyrir eitthvað stórkostleg að rað tilvíljanna og svo erum við bara að tala um hérna... matvöruværd og einska boltan og eldúsinnriðtingar og... Og hérna... Já, náum... Afsláttur á þriðiðu dövum. Kjötasí. Þeir er 30% afsláttur á Nýmjólk sem er að nálgast í þessari. Sölutakk. Kanskja þegar við náum eitthvað stóra eitthvað stóra á þetta hérna... Já, þetta sem er handan við tilveri okkar. Er það að meina þú vist að tala um hluti sem skifta máli? Ég nei, þetta er náttúl alltaf... Þetta er í rauninni það sem skifta máli. Þetta er hérna svona erlí okkar. Já. En svo hef maður verður heldteikina af tilvísta legum spurningum þá fyrir maður að spyrja sig hvað hvað maður kom og hverf maður fer sig hann. Þetta er allt búið. Já. Alltum mjög resfríkir. Hvað maður fær ekki vera í þessum heimilengur og tilhvers þetta var þá allt saman. Já, akkurat. En það náttúl ekki hætt að velta sér upp út því. Alltaf. En er svolítið svona talað um svona frígjerskan humór? Já, fólk er pyrja að tala um það. Já. Já. Já. Ég berði ekkert entið lafberðu því sjálfur nema að ég hef kannski búið til verk sem fólki finnst oft fynnin. Já. Og fólki má gérna að finnast fynnin. Ég leví það. Já. Er þu uppteginn að þið? Þú hugsaður vá, ég er mjög fynnin. Nei, ég held ekki. Ég hún ekki. Ég er hérna svona... Ég er svona... Ég er oft að reyna að taka mig mjög alfælið að fólki finnst það samtfynni. Já, akkurat. Ég er hérna að skrifa það alfælið að þunglint fólk og fólk bara hlærsi mátlust. Já, um ég. Og mjög finnst það er bara skemtilegt. En ég er alveg stundum meðvitaðurum að ég sé að hérna segja brandara og skrifa brandara. Ég budla alveg svakala mikið heima hjá mér og keirir oft um þverbak, bannum mínum erum stundum, bara fórfiða yfir akkur ég segji hlutina sem ég segji. Skil ég ekki akkur... Akkur pappi segji ekki bara hlutina eins og það eru. Hæta að budla? Hæta að budla. Það er ekki nýbúna eignast? Já, það var ég búna eignast strák og hann er núna bráðum 8 ára. Og svo er ég annan sem er 13 ára, unglingur. Hann er unglingur? Hvernig gingur þetta halsamann? Þetta gingur mjög vel, en það er umýrsverkefni sem við standum framfyrir. Bæði fórildröðnir og þessir ungumenn. Og hérna umbreidingar stöður verð. Og þú talu til í þetta? Þú ert tilbúin og hugsaður bara hvernig, að því þú er svona einhvern degin sterkahugsandi? Já, það eru stundum hérna álag að hérna takast ávegði þetta og hlutinir fari ekki allt af einhvern sem maður vil að þeir fari. Það eru skildir eftir skóri eitthvað það er svona unabíðuma, verið ekki skildir eftir skóri. Ég er skildið eitthvað eitthvað. Já, já. Eitthvað stendur enni einu senni upp á mig að takur velinni. Það er enginn annar að hugsa um það og þessi fullt húsafólki þannig. En þetta er náttúl að, þú vist, þetta er náttúl að índislegt. Það er svona að leika að standa hæst í urvunni. Það er það besta sem hefur komið fyrir í mínulífi aðlána. Þannig að, já. Er það alaðu upp eins og þú varst hælinn upp frikir? Ég held ekki. Jú, örgla ekkur leitið. Já. Jú, já og nei, já. Hvernig var stu hælinn upp? Ég var svona, já. Það er svona að alaðu upp í, held ég, svona, hvað ég segja, hvað er að maður? Það er svona mellist éttar umhverfi. Forlutra minnir unnu mikið og hérna hefur við mikið fyrir að við henni það það. Þokkalegt og hérna, kannski loðum í gíð upp út bara kusteisi og hérna koma vel fram við fólk og ég held að ég reyna að leggja áhastlu það við krækkarna mina. Þó ég gleimið í stundum sjálfur. Þá værðum að bara byða stafsökunnar og reyna að gera sitt besta áfram. Það var mammaðin hjúkunnarfræðinguur. Varst einhvað að vinna að því svidi þegar þú var umhverfa að mga maður? Já, ég nottla að, þau ég fóra að leita mjere að veikja að vinna í þegar ég var í námi, þá Þá gat mamma að beitt mér á godar kónur í Deltastjórra að, já, ég var hjúkunnarfræðingað þannig. Ég var að vinna hérna á Geldel, sem var í Háttúni, búð að lokan í núna, Háttúni 10, og líka á Sambíli á Slehtavegi, búðsettu kjárna, mamma var yfir Sambíli um hérna tíðundar á tugnum, og framá nýjöldunna, og hérna, þannig að ég, þá var þetta kallu Sambíli, en núna er þróun í orðtaugum sem ég kannski ekki alveg inn í núna, en hérna, að þetta var mikið og góður einstla sko, og gott fyrir ungarmann að kynna slífinu á þessum stöðum, og hérna. Það var leður vel að vinna þarna? Já, oftast, lang oftast, já. Það var hérna kindist mörg og góður fólki, og hérna fólki sem var ólikt mér og allum sem ég hefði kindst áður, og það var, já, gaman að hafa hérna, svona fyrir ungarmann að taka ábyrð. Já, um mitt. Það var það þurftu stundum eins og hafa samt á hérna í búsettukjernanum, að þurftum að, ég vel að tafra fram sundudagslæri sko, það var lagt á mann, og þá þurftu maður bara að ringi maður sínna og spyrja hvernig fjantan maður það færja því. Hvernig eldum að læri? Já, þannig að það var á hvernig lärt omur, er líka bara aðarla í, þú veist, samskrifta um fólk, og hérna komu fyrir ganski erfiðar kringum staður sem þurftu að finna útur eitthvað nein. Það varstu rettur við það? Nei, ég var náttúl að, þú veist, lagst settur í rauninni, henslátt settur um að það getu verið, þannig að það var ganski áberðinn, fór aða leifir á aðara. Nei, ég var ekki beinn trættur, það var svona áskorinn. Þú veist, hugsaðar um þetta sem bara þú er uppeldi fyrir þig? Já, þetta var kanski uppeldi fyrir lagjala að fylloninn mann. Þetta að reyna að skilja fólk, er það eitthvað sem þú hefur verið að gera siðan að þú varst ungu um aður? Já, ætli það ekki. Kanski hefur verið að ákvæðin gjöfg hvað gengur illa. Það veriðum að reyna að skilja fólk. Það er eins og fiskur í vatni í snámskyttum í fólk. Það er svona framandleikinn hefur mér orðið að efnið við í verkum og skaldskap. Hvað þetta er allt saman skrítið sem við verum að gera. Og hérna líður ennþá þó í síðja kominn á lögilegan miðan aldur að þetta sé hérna að ég skilja bara ekki alveg hvað sé að gerast hérna. Og fólk komið er ennþá óvart? Ég komið er ennþá óvart. Það er líka bara svo gott. Hugsaðið er að það myndi ekki komir á óvart. Það verið ekki. Nei, það var ekki skemtileg. Það var mikil flattneskja. Það verið allt annarlegt. En það er alltaf margar eins og bara hlustundir á þessu reytt hlusta á leigrutuðinn veikar, kriðbleir. Það er svona einhvern veikælinn. Þeir hlustaðið fyrsta skiptið, fyrsta sem er gerðið hér, mann og ekki alveg hvaða var. Bonusferðinn herti. Bonusferðinn, akkur hlut. Bonusferðinn veikælinn. Það var einhvern veikælinn. Það var einhvern veikælinn. Það var einhvern veikælinn. Það var einhvern veikælinn. Það var einhvern veikælinn. Það var einhvern veikælinn. Ja, ja. Á Ráseitt. Ja, við erum sér og sagt fjórir félagar sem hefur starf að all lengi núna. Og hefurum sem gert sjálf okkar að öfne við í leigrut, fyrst bara á sveidi og síðan í útastleikhusinu. En þá líka hugsaman að þú veist, er þið að segja satt? Þú veist, er þetta þið? Já, og nei. Þú veist, við erum ekki svona miklu rastnar. Nei, ok, fýn. Ég vun ekki. Nei, ok. En hérna, fríðger í verkonum til dæmis er miklu vondari, hann er miklu verri. En hérna, en ég er í römmurleikannum, grimmari og hérna nýðist á vinnumsinum, sem ég ger einnáttla en ekki svona miklu, í svona miklu mæli. Nei, svona miklu áfossi. Og hérna, og Ragnar er ekki svona meðvirkur. Nei. Þú að það sé meðvirktøg í húnum. Ég vun að fyrir gefið mér að segja þetta. Og Átni sem leiði segir ekki svona mikil ölli eins og hann byrstist í þessum verkkum. En þessar íkt út hvað var að sjálfum verða svona skemtilega. Þannig að við búum til svona trúða á okkur sjálfum sem takk upp á imsu og ofta sprett að svöguðna úr eitthvað sem hefur komið fyrir okkur. Þannig að Átni er með randýrann, kvítan hannunastól á heimelinu. Og við erum, já, ég meitt við vittu það. Já, já, já. Og slettir pizzasósu í en bröðstangasósu. Og þar var eitthvað eitthvað nein að finn út úr því að hrýfan. En síðan þar sem gerist næst er kannski ekki alveg eins og það gerist í röna fyrir. En er því þá, sko, þannig að því eru alveg heiðaleiðir þegar er að skrifa þetta? Já, já. Og svo kemur skaldskapurinn eitthvað inn í þetta? Sko, þetta er orðið eitthvað eitthvað nein svolítið vanaleikt og hverfstakslegt hjá mér. Að ég segi sögur í leigriðum sem ég skaldda í eðuðnar og hjá okkur krippleiri. Og við erum hættið að sjá það sem oheðarleika eða fólk fara eitthvað að spriðja að bitur kom þetta fyrir einn og veru. En kannski erum við ekki nóg og duglega í að segja að kannski upplýður fólk okkur bara sem ligara. Sem er alls ekki það sem við viljum og við erum ekki ligarar í okkur hverfstakslega lífi. En sko, þú þart náttúrulega að þekkja sjálfæðinu svolítið vel til þess að geta að gert grína þér. Eða sjálfæðinu þér. Jú, eða bara svona rósala upptegina sjálfæðinu. Já, það er rósala upptegina þér. Rósala meðvitaður um. Alls eginn gerði. Já, það getur þú vist, kvægt alls konar hugmyndir eins og í þessu verki sem verður bráðum frumsýnd eftir mig. Það er það sem hugmyndin kviknar að því ég stendi í eldhúsinu og er svo upptegina að því hver ég er í þessu ákvenna eldhusi. Þú vist, ég er bara að hugsa um hvernig ég myndi gera hlutinn að öðruvísi. Ég myndi hanna eldhus og hugsa síðan um hvað það sé eitthvað svona. Hvort að kallar nálgist það að eitthvað neginn öðruvísi eldhus hannun. Hvort að myndur nálgast það að öðruvísi. Þetta er leikrutum hvað ég að breittir barátunum? Það er svona að vissanhátt. Það er svona þráður í verkinu. En hvað er þetta skoða? Þú vist, fyrir einhverjum x árum hafðu þá kall minn kannski bara einhver skoðnur að því hvernig eldhus átt að vera? Nei, alls ekki. Ég held að þú vist að hérna, ég held sko að eldhus hannun. Já, ég veit ekki, ég er ekki nóg sögulega fróður. Ég held sko að kallar hafi kannski verkið, leikverkið heiti nýtt eldhus eftir máli. Og hérna, við skýskotar vísar í titil sögu eftir Sögu Jakobstóttur sem heitir eldhus eftir máli. Það er fjallarum kall sem hannar eldhus frá grunnir fyrir konuna sína og gemur inn með alls konar nýjar hugmyndir. Það er þessi sagar orðið 60 ára og sem betur fyrir hefur jafnbreytiðsparáttunni fari mikið fram og þessum tíma. Við einhvernig þakkar fyrir það. Þó að hannir sé ekki lokið og við sé margt eftir ó öfnið. Það er kannski blasir að þessu hannar veruleikið við bæðið kvöldum og konum í eldhusinu og eldhusverkonum í dag. Hvernig lastu þessu sögu fríkir? Það er mörg á sían. Það var verið bara í hauskóla. Ég var í Islensku í hauskóla. Það var náttúra bara að mæla þessi í manni. Ég laða þessi í MH. Þetta var bara að skyldreisning. Já, já, já. Það gæta alveg verið þessi í hauskóla. Það var reynskilja þetta. Já, emmitt. Ég manne eftir, bara þegar ég var lítil krækki, þá var ég hérna að lesa bækur sem var á stóibóðinu heima og hérna um konu sem skaraðu sér henduna og gava mannynusinnu. Þegar hérna var svo bókstæleikt fyrir henne að gefa eitthvað í hundsina. Já, já. Og endað með því að gefa bennunusinnum held ég hausinu eitthvað. Já, já, emmitt. Ég hugsa það að hvað fullanins bækur væru skrítnar. Þú var við, hvað huglar þetta? Já, en ég ótt eftir að tenki að betu við þetta. Verkið meitt nýtt eldús eftir máli er alls ekki leiðgerð á þessari söfu. Þetta er bara svona aðeins tegur hattinn ovan fyrir þessu mikla höfunti og virðinka vatur, frábár höfuntur. En þessi hugmynd sem að vakna hjá þér fríkir þegar þú ert að fara á hvað að skrifa þetta leiðgrit fyrir þjúlgúsi, varstu sjálfur eitthvað að bardúsa af að setja upp en eldús heima hjá þér? Bar að því það ert allt af eitthvað persónlegt? Já, eins og persóninn í verkinu, þá vaknað ég upp í það meiruleika. Ég var sífelt meira í eldúsinu. Ég var sífelt meira í eldúsinu. Ég var sífelt meira nesti og elda mat og ganga framjólk sem fólk skilur eftir á bórðin. Og allt svona. Húast allt á að sísla eitthvað. Já, ég var í eitthvað sísla. Á þess að vera eitthvað kvarta, þá fólum að taka eftir þetta, var svona að starfstuðum, vinnurstuðum, og maður varði mörgum klúkustundum þarna á hverjum degi, nema hvað við byggum í búð, þar sem innriktinginn var ekki fallið. Næ. Og hún var fyllnaðið ekki mínum sörfum. Og hérna... Það var bara fóljótt eldús. Já. Það var allána ekki... Það var við að svigurum til bætinga, segin það bara. Og hérna... Ég hugsaði um hvað geti farið betur og svona... Fóra svona að velta fyrir mér þessum... Tiltamist, ég er Hávaksin maður og þarf allt á boðrami með diskana ond í gólf til að setja í upp þúttavíldina. Hvað hérna... Hvernig þessi hönnum geti verið öðruvísi? Það eru anmarkar og því ég haf hana eitthvað eitthvað óvar. En ég fór svona að taka þessa... Alla þessa allt þetta sem við tökum sem föstum. Ég fór svona að taka það til skóðinnar. Og svo gemur þessi meðvidund þar sem ég fer að sjá sjálfa mig vera að gera þetta. Ég er bara meðaldrar kall sem fer að hugsa að ég geti breitt öllu og gert allt bedra. Gert allt bedra. Og fór sér sætt að hugsa að það væri kannski kominn tími á að hérna taka þetta hlutverk til skóðinnar. Og í verkiinu þá verki byrjar þar sem það er maður og svipuður ekki og ég að... ...að hérna láta sér dreima um nýja eldúsinnriktingu. Og á til að hérna fara fram úr sér í þessum hugsa mjög dýr-ebbni. Og hérna fá sér borrplötu nátturisteini. Fá sér marran marran borrplötu þó það sér alls ekki praktist. Og þá hann eirunni alls ekki ebnaði. Og smá saman fara þessið dröimar að renna saman úr aðra dröima sem man hafa kynferdiusfantasíjur og kvíðafantasíjur líka. Og svo kemur á dæin að konanan sér alls ekki jæfnu uteikina þessum breitingum á heimilinnu. Og hefur kannski hugsa sér eitthvað allt annan. Að gera eitthvað allt annan að við tímasinn og penninga en að gera belthúsið. Það er mitt vittna hérna í leikrutið. Ég hefur láti mig dreima um að snerta borrplötuna. Bókstaflíða látið mig dreima. Hún finnst dröima sem hann dreimir úr nóttinn eitthvað. Þetta er ofullt komnir að þegar gerist bara alltaf eitthvað rúgl. Þannig að hann er að vinnið í að semja sína eigin dröima sem hann látið stið dreima á þá dæin. Er það skrifa fantasíja? Næ, þetta er...ja og nei. Það er svona blákaldt og rinnvörileikir sem rennur sig hann saman við fantasíja. Og svona...kanskju svona frekka kerstaslega fantasíja. En það gerast svona skrifni hlutir inn og midli. Það verður allt á að vera eitthvað eitthvað viðlisa. Jó, jó, jó. Annars bara...jó, jó. Það er svona brátnar upp verkið á stugusta og heldu síðan áfram. Þetta er svo skemtileg. Þetta er alltaf í kassanum sem er alltaf allgjóla frábært. Þetta er svona nálandt. Þetta er bara inn í eldu síðanu. Þegar það er skrifa hérna fríðgeskúr húmor fríð og fantasíja. Jó. Já, já, já. Ég er bara ekkert mál. Það var eitthvað að velda fyrir síðar hvort þetta var í fríðgeskúr húmor og fríðgesk fríð. Það var allt svo ervít að...Það er hlutum við skriðpleir. Man getur aldrei munið þetta. Nei, nei, nei. Þetta sé ég ekki fríðgesk fríð líka bara. Já, já, já. En þannig að þú ert líka er það ekki, þú ert að tala um bara samskiftir það ekki. Jó. Og hvað hjónabandiðið það? Já, ég er þetta að tala um svona... Jú, þessi... Svona samskifti inn á heimelinu og... Og svo er þetta... Bæði hjónin eiga sína vinnurstaðið það sem er svona tala... Talasolti í frössum og hérna... Hann er eintræða flostn upp úr vinnunum en henni gengur svakalega vel. Og hérna...já. Og hjónin það er... Og hjónin eru svona...Þau eru svona... Þau eru búna eiga mörg á saman en þau eru svona soldi af fjallægast. Og þurfa svona gera uppi sig... Hvort framtíð er að sé ég að meytluði í stein... Meytluði í marmaran... Og þau hjeldu þegar það voru ung. Þannig að þau standa svona tímamótum bæði. Þetta er náttúrulega sko...Þau er líka hjónin, Hilmar Gujjóns og Ilmur Kristjáns. Þau er líka bæði alveg storkostleg. Og með þeim Ólafur Áskjesson og Salka Gustafs. Já, sem er líka storkostleg. Og fylgirst með allum æfingum, er það svona að slepa þessu? Ég... Nei, það er þú að legstir þessu nei? Nei, hann bjöt þóssar að legstir það. Já, akkurat. Það svakarlega vel. Við höfum verið í mjög godu samtæli um þetta. Sem leðið þess til þess að ég svona léttar að með það slepa tökónum. Já. En ef við varum ekki í svona godu bandi. Nei, nákalari. Þannig að ég... Ég er... Ég hef alltaf unni þannig að ég hef skrifa verk... Þetta er svona fyrsta skipti sem ég skrifa ekki um persónur sem heita Freygir. Nei, akkurat. Þú finnum fyrir örkisleisí. Já, já, já. Og hérna... Þannig að það er ekkert hlutverk fyrir beinleins mert mér. Nei. Það er svona óróleikir. Ég er ekki bara... Það er svona ákveðan óróleikir. Já. Ég hef hérna... Bara verið kvættu til að mæta eins mikki þegar mér langa til. Ég verið ekki verið beinum að fara úr sannum. Ég hef myndið að taka því bara velsku. Já, já. Þú myndið er ekki mógast. Nei. Þannig að ég hef svona... Og ég hef stundum hótað að... Svei að nú alla ég hef að taka mér svona pásu. Það er bara að gera þitt. En svo er ég alltaf kominn... Dagen eftir eða nokkum dagum setna inn á Það. Já. Já. Já. Ég hef mjög kaman og óðellig um orðum en... En það þurða að vera óðellig og réttanhátt. Fríki, hvað er það svo að gera næst? Svo hérna er... Fyrir við að sýna afturverkið Ingubabókan. Já. Sem... Lekkóppurinn Kriplir. Sem hérna... Já, það er síning sem við byggjum á verki Elisabethi Jöguls og... Gekk í Borgarleikhusun í fyrra. Og... Og dróum hérna... Við ragnar dróum konunnar okkar með inn í það. Þannig að það er svona fjölskyldu... Fjölskyldu verkefni. Já, já. Nókkulega. Já. Og svo því að maður sér það, þá heldur maður maður að þekk ykkur. Og veiti hvernig hjónabandið eitthvað reyndur. Já, já, já. Það er maður sýðu... Já, og kannski... ...næst að fólkið. Vestu það ekkur í leytinni? Þú veist ekki all. Næ, veit ekki all. Sem bæsum fer. Lánkar ekki að vita það. Næt. Takk. Já. Við allum að taka nákkra síningar það þýn núna í september. Já. Og svo... Svo sennið høst stendu til að mér verið að flója til... ...Tennarife að hérna... ...synja, að leika í Sjómaðstáttaröð. Já. Sem hefur verið lengi í byggjerd. Já. Hætið Ljúa Líf. Já. Það fjallar ekki um Tennarife. Heltu Majorca færðir Íslandinga. Í kringum 1980. Það er... ...hérna... ...Þætti sem Hann Magnús Lefsson... ...legstýr skrifið það er að... ...Ragnar Braðsini og... ...Snjólug og Lúðiðstotur. Já. Þetta er antallig sem að fólk... ...man og það var náttúrulega... Já. ...Þessin tíma var allt að... ...var allt að mjög mikið... ...að verið á flugstöðinni. Já, já, já. Þannig byrjaði... ...Þannig byrjaði... ...hennar... ...ferðinnar. Emmi. Þetta var allt... En þú mistra því. Ég mistra því. Þú mistrættur þannig að 1980. Ja, 88. Hérna, ég... ...hérna. Lefttig. Já. Ég mistið að þessin grísavislim allum saman. Já. Og hérna... Já. Ég var reyndi að komið til Majorca. Það var ekki... ...lýstir í þessum þáttum. Það er allt tæklað, sko... ...blöðbólakertinnar og... ...hérna... ...fylliríð og... ...grísavislinnar og... ...asnafellinnar og... ...asnafellinnar og... Þetta færði allt plási í þáttanum. Já. Er þau sko... ...finnstu þið þú... ...ferðið gerði vera bara einhvern einhvern svona... ...hú veist að gengur einhvern einhvern... ...an gengur allt svo vel... Já. ...hjá þér? Já. Mjög vinstæl. Já. Já. Er þu... ...hú veist... ...hú veist... ...hiss á því... ...eða... ...búin að vinna að laga til að bara... ...fyrir þessu... ...eða hvað? Já. Já. Já. Þú veist... ...að þau gengi mjög vel að... ...gera það sem er langa til að gera... ...sem er að skrifa og... ...búi til... ...legsýningar og... ...já ég það stundum að bara... ...munna hvað... ...að... ...sona... ...minna mið á hvað er mikið fóriðtindi... ...að fáa starfa við þetta og... ...og geta... ...geta... ...keft mjólk og... ...hakk... ...fyrir... ...fyrir tegirna sem ég hefði að þessu. Já, já. Ég geta smá... Ég geta smá heppinn. Já. Þannig að það... ...jú það er náttúrulega bara mikið gæfa... ...enn... ...jú það er mikið... ...mikið lvinna náttúrulega sem hefur... ...átt síðstæð. Já. En svo er ekki... ...Þú veist... ...Friðgir, þið kannski tókuð einhvern svona séns þegar... ...jú... ...berjuð að vinna... ...á skrifa... ...fyrir... ...enna... ...kriðplei... ...að því þetta var allt... ...Þetta var öðruvísi. Já. Og það er ekkið vist að við hefðum... ...Þar svona geta að tekið því. Nei. Fyrir fyrir. Að því að þú veist... Og það er... ...við vitum ekkið... Já. Hvað er framda hæðilega... ...siðstæðir, að skyndilega... ...hér er kvifar... Nei, það er bara eitthvað svona sem hefur þróast. Við náttúrulega... ...víðurum allir vinið... ...jeg ragnar á átni og... ...bjannir... ...Þechtum allir bjannar sem er líka vinnur okkar náttúrulega... ...en hennan... ...heltna... ...kemur að þessu annarra átt... ...bjannir Jónsson sem er bakuð sjöltinn í... í krippler, klímur aldrei fram, hölkumáðurinn. Það er bara að þróa stúri eitthvað náttúrlu sambandi okkar á mittlísk og við náttúrla byrjum eitthvað neina að gera lillarsýningar sem er ekki vonumst ekki dendilega til að fljó hát og finnum eitthvað í því sem er að virka bæði fyrir okkur og fyrir áhonundur og haldum áframið það og svo þróast þetta eitthvað neginn svona áfram. Þú skrifar þetta, fannst ég það verið eitthvað svona skrifa? Næ, ég fannst að það kom mérkilega náttúrlega. Það var mjög snöma ljóst að ég var að vinnað eitthvað sem eirði leiklesið. Tók þátt í hérna leiklita hátið í þjóleikúsinu sem er núna ordinn árleg, farið fram tvýsvar, þannig að hún er ordinn árleg. Það sem, þú veist, það sem er ekki endirlega gert ráðfyrir verksið að fullklaruð þegar lesin. Þannig að mér fannst það mjög þægilegt. Þú veist verið að vinna í eitthvað sem gæti þess að bara fara það hún í skufu aftur. Mér finnst það mjög, ég vunni svo mikið í svona samsköpun og samstarfi í leikúsinu að hérna, að mér finnst mjög náturlegt að verksið bara unnið í mjög svona nánu samstarfi fyrir leikúbinn. Og hérna, já, hann Byasipjotós kom mjög snemma inn í þetta sem leikstjóri, leikstjórið þarna samlæstri sem Hilmar og Selga tok að þátt í. Þannig að, og var straks mjög örlátur á hugmyndir og hérna, og kom bara með mjög mikla innspittingu inn í þetta verk. Þannig að... Þannig ekki sleiptað hafa hann? Nei, alls ekki. Mjög goda leikúsmaður? Mjög mikil leikúsmaður og orkumikil og ástrýðufullur. Já. Og flinku leikstjóri hann, mjög flinkur að draja fram upplýsingar úr leiktekstanum sem ég hef mjappi leikskáltunu eðvisaust. Já, þér er það ekki hú, já, þú meinar. Já, já, já. En ég held að það sé, þú veist, mjög, mjög svona ákjóðsanlegt fyrir mig allavan að hafa, þú veist, hafa þetta samtál við leikhopin. Þannig að maður sé, sko, þau er náttúi alltaf, hérna, færir og reyndir listamenn. Og hérna, geta að gefið, gefið upplýsingar um hérna, um hvað þau ég lesa úr tekstanum. Já, já, já. Það er mjög gott að verið því samtæli. Og svo Þannig, núna, Friðgja, þú búin að sleppa, þetta er bara það frumsýns í nærslugunna. Já, já, já. Þú getur að... Ég búin að sleppa, ég er svolítið að mæta á einingarinn þá. Já, já, já. Hvað er þú verið að klæða? Að mér hefur ekki rúttíst enda. Nei, nei. Þannig að ég stundum eitthvað að segja, getur að sagt þetta? Já, að það veist kannski. Gætir nokku sagt hérna. Tilfinnanlegt. Hvæða lagviltu hafi lokin? Hérna, ég hefna glemdi alveg að huga þessu, en ég hefna valdi hérna hanga op on a dream. Jó. Gamalt hippalag, með zombies. Að því að hún tengir kannski að þessi inn í verkið. Það því að svona fjallarum dræm og veruleika. Og annars er gríðala fattleg tónlist og eftir hérna õrvar Þóreiðsón Smárasón í verkinu. En hún er þið miður ekki kominn út enda á. Nei, hún er fyrst inn í kassanum. Já, já, hún er fyrst inn í kassanum. Þrík Reinoson, Rittöndur og Sviðslýstamöður, takk fyrir að koma. Takk hella fyrir að bjóða mér. Well, I remember my stay here just drifting slowly through a crowded street with neon darkness shimmering three days A sea of faces ripening in the heat And from that nameless change in the crowd A sweet vibration seemed to fill the air I stared us down with scary eyes At men with flowers resting in their head The sweet confusion killed my mind Until I woke up home and finally found it The sweet confusion killed my mind Until I woke up home and finally found it The sweet confusion killed my mind Until I woke up home and finally found it It was just a dream A dream unusual of its kind That gave me peace and blew my mind Now I'm all out for the dream This one was of the straightening years This one was of the straightening years A dream beyond the sounds of the earth A dream beyond the sounds of the earth A dream beyond the sounds of the earth A dream beyond the sounds of the earth Sometimes I think I'll never find Such purity and peace of mind in the air A dream beyond the sounds of the earth A dream beyond the sounds of the earth A dream beyond the sounds of the earth A dream beyond the sounds of the earth
Friðgeir Einarssonar rithöfundur og sviðslistamaður
fim. 10. sep. 2026, 09:03 · 41:05
Friðgeir ræðir hversdagsleikann og um leikritið sitt Nýtt eldhús eftir máli sem frumsýnt verður í Þjóðleikhúsinu.
Samantekt
1. Fyrsti hluti:
Freyðgær Einarðsson deilir sínu ferðalagi sem rítöfundur og sviðslistamaður. Hann talar um hvernig hann hefur alltaf verið upptekin af daglegu lífi fólks og skrifa um það sem þeim finnst oft venjulegt. Hann lýsir því hvernig þetta smábargaraskap veitir honum innblástur fyrir sín verk.
2. Annar hluti:
Einnig kemur í ljós hvernig Freyðgær hefur alltaf haft áhuga á því hvernig fólk talar og skiptir máli í samtölum. Samtal fram og til baka er oft aðalsmerki verka hans. Hann talar um að skrifa um litlu hlutana í lífinu sem oft öðlast nýja merkingu í gegnum skáldskap.
3. Þriðji hluti:
Freyðgær fjallar um fjölskyldulífið sitt og hvernig það hefur mótað hann sem manneskju. Hann er faðir tveggja drengja, þar af eldri sonur sem er núna unglingur. Freyðgær viðurkennir að það er alltaf áskorun að vera foreldri, en einnig veitir það honum ómetanlega gleði.
4. Fjórði hluti:
Í lokin talar Freyðgær um nýtt leikrit sem hann er að vinna að og hvernig það snýst um nýjar hugmyndir um eldhúsin og það hvernig hlutir tengjast milli karla og kvenna í heimilishaldi. Það er bæði humorískt og alvarlegt, og skoðar hvernig fólk byggir drauma í sambandi við mattun og heimilislífið.
Lykilorð
Friðgeir Einarssonar rithöfundur og sviðslistamaður
